Ύποπτη φαντασίωση

Σάβ, 22/08/2015 - 10:48

Ύποπτη φαντασίωση

Ο κόσμος του ψεύτη και του κλέφτη,

του εαυτούλη, του πολιτικάντη και του λαϊκιστή

 

Τούτους εδώ θα τους θυμάται ο ελληνικός λαός για πολλά χρόνια με φρίκη και μόνο οι υπάλληλοι του ελληνικού δημοσίου θα τους θυμούνται με νοσταλγία.

 «… και άντε, πες ότι βρήκες βρε κουτοπόνηρε αρκετούς βλάκες, για να κάνεις μια οικογένεια, μια μεγάλη παρέα από βλάκες, πελάτες βλάκες, ένα μεγάλο κόμμα από βλάκες, μια πατρίδα από βλάκες.

Βλάκες γιατί σαν ψεύτης και κουτοπόνηρος που είσαι, τέτοιους θέλεις, όχι έξυπνους ανθρώπους, για να μπορείς να τους χειραγωγείς και να τους εκμεταλλεύεσαι, άλλους με το γλείψιμο και άλλους με την παραπληροφόρηση και τον λαϊκισμό. Και μετά τι; Πόσο περήφανος μπορεί να νιώθει κάποιος ζώντας με βλάκες και πόσο… ασφαλής; (Από το οικοφιλοσοφία, Αλήθεια 8-5-2012)». Πόσο ασφαλής;

Μα αυτό ακριβώς είναι η ΝΕΜΕΣΗ που αν πρόσεχες θα έβλεπες ότι συμβαδίζει, ότι δηλαδή καταλαμβάνει τον ίδιο χωροχρόνο, το ίδιο εδώ και τώρα με την ΥΒΡΗ, με την κάθε αμετροέπεια στις πράξεις μας και την κάθε υπερβολή.

Πρόκειται για νόμο της Φύσης από τον οποίο προκύπτει η ισορροπία και η αρμονία, μέσα σε κάθε σύστημα, είτε αυτό είναι βιολογικό, ηθικό, κοινωνικό, οικονομικό, ή καθαρά υλικό; διαπλανητικό και τελικά συμπαντικό.

Είναι ο φυσικός τρόπος ανάδρασης, γι’ αυτό αν και το να αναγκάζεσαι να ζεις με βλάκες είναι από μόνο του μια τιμωρία που απλώς περιορίζει την εξέλιξή σου και σε αποκτηνώνει γιατί τι προκλήσεις μπορείς να δεχθείς από ένα βλακώδες περιβάλλον, το οποίο όμως σου είναι απαραίτητο αν είσαι ψεύτης λαφαζάνης. Το πολύ – πολύ να γίνεις αρχηγός των βλακών, Αρχιβλάκας.

Η ΝΕΜΕΣΗ όμως συνεχίζει να λειτουργεί χαοτικά μέσα στον χρόνο καθοδηγώντας τα λεγόμενα τυχαία γεγονότα όχι μόνο τιμωρώντας, αλλά και διδάσκοντας. Γι’ αυτό βλέπουμε να υπάρχει τόση μετριοπάθεια και απολογητική διάθεση μετά από πολέμους, συμφορές και διάφορες καταστροφές. Έτσι γκρεμίζεται και ξανακτίζεται ο κόσμος από την αρχή του χρόνου, από το απειροελάχιστο έως την πιο μεγάλη κλίμακα, στο ανθρώπινο επίπεδο, αλλά και στο εντελώς υλικό που τελικά είναι το ίδιο και το αυτό.

Η διάκριση «Φύση / κοινωνία», «υποκείμενο / αντικείμενο» δεν υπήρξε ποτέ πραγματική. Αντίθετα, ο διαχωρισμός αυτός αποτελούσε τη μεγάλη ύποπτη φαντασίωση του μοντέρνου κόσμου. Όπως λέει ο Bruno Latour σε ένα δοκίμιο Συγκριτικής Ανθρωπολογίας : Οι πρόγονοί μας δεν έκαναν τέτοιες διακρίσεις.

Με την εμφάνιση της επιστήμης, ο μοντέρνος άνθρωπος σχημάτισε την εντύπωση ότι ο κόσμος άλλαξε αμετάκλητα και ότι το χάσμα ανάμεσα σε αυτόν και τους αρχέγονους προγόνους του είναι αγεφύρωτο. Πώς θα ήταν ο κόσμος, ρωτά ο Bruno Latour, αν εγκαταλείπαμε αυτή την προσφιλή πεποίθηση; Θα ήταν πολύ καλύτερος λέω εγώ.

Η διάκριση «Φύση / κοινωνία», «υποκείμενο / αντικείμενο» που στα φιλοσοφικά κείμενα περιγράφεται σαν η Μεγάλη Διαίρεση, είναι ο διαχωρισμός που η ανθρωπολογία θεωρεί πια σαν τη μεγάλη ύποπτη φαντασίωση του μοντέρνου ανθρώπου και που εγώ προτιμώ να την ονομάζω προσφιλή προκατάληψη για να τονίσω την δυσκολία που αντιμετωπίζει ο κοινός άνθρωπος στο να κατανοήσει ότι η παραπάνω διάκριση και ο διαχωρισμός είναι μια φαντασίωση και τίποτα παραπάνω.

Οι φυσικοί επιστήμονες γνωρίζουν ότι ο παρατηρητής δεν είναι κάτι ξεχωριστό από το παρατηρούμενο, όμως αυτή η αντίληψη στην κορυφή της πυραμίδας της γνώσης ότι δηλαδή υπάρχει μόνο η Ενότητα των Πάντων, αυτή η αντίληψη, δεν έχει μπορέσει να γίνει κτήμα της βάσης της πυραμίδας, δηλαδή της κοινωνίας και του καθημερινού ανθρώπου. Για να το πω πιο απλά, ο κόσμος του ψεύτη και του κλέφτη, του εαυτούλη, του πολιτικάντη και του λαϊκιστή, προϋποθέτει την συντήρηση του πνευματικού μεσαίωνα και ο πνευματικός μεσαίωνας αναπαράγει τον κόσμο του ψεύτη, του κλέφτη, του εαυτούλη, του πολιτικάντη και του λαϊκιστή.

Είναι ένας φαύλος κύκλος μέσα στον οποίο έχει παγιδευτεί ο σημερινός Έλληνας. Για πραγματική ενότητα ούτε λόγος να γίνεται. Ο διαχωρισμένος άνθρωπος ακόμα και όταν προσπαθεί να ενωθεί με μια οικογένεια, με μια ομάδα ή ένα πολιτικό κόμμα το κάνει στη βάση μιας εγωιστικής διάκρισης που λειτουργεί σαν προκατάληψη. Ενώνεται… διαχωρισμένος.

Κάποιοι Γάλλοι τουρίστες που είδαν τους έλληνες να γλεντοκοπάνε στο λιμάνι μέχρι το πρωί μου ζήτησαν να τους εξηγήσω πώς γίνεται να συμβαίνει κάτι τέτοιο μέσα στην κρίση. Τους απάντησα λοιπόν ότι «ο Έλληνας είναι το επιτυχημένο μέλος ενός αποτυχημένου κοινωνικο – οικονομικού συστήματος». Μου είπαν γελώντας ότι δεν έχουν ακούσει καλύτερη περιγραφή.

Κατάλαβαν αυτό που εννοούσα, ότι δηλαδή ο Έλληνας έμαθε να ζει με δανεικά. Δάνεια, επιδοτήσεις, επιχορηγήσεις, διορισμός στο δημόσιο, Συντάξεις ρουσφετολογικού χαρακτήρα πρόωρες και εκβιαστικά αποκτηθείσες. Όσο περισσότερο ζητάει την εύνοια του κοινωνικοοικονομικού συστήματος, τόσο το καταδικάζει σε αποτυχία και όσο πιο αποτυχημένο είναι το σύστημα τόσο πιο επιτυχημένος φαίνεται ο ίδιος, μέχρι βέβαια να έρθει ο λογαριασμός, γιατί στη φύση δεν υπάρχει αυτό που λέμε τζάμπα φαί, όσο και να λαϊκίζει η Κωνσταντοπούλου.

            Πάντως το μυστήριο παραμένει: πώς είναι δυνατόν, το επιτυχημένο μέλος ενός αποτυχημένου κοινωνικοοικονομικού συστήματος που δεν βλέπει την αντίφαση, να είναι ταυτόχρονα και συγγενής του Σωκράτη που δείχνοντας απλώς τις αντιφάσεις των ανθρώπων τους οδηγούσε στην αλήθεια.

            Η ακόμη χειρότερα, πως γίνεται αυτός ο εαυτούλης, ο πολιτικάντης και ο λαϊκιστής να έχει σχέση με τον Ζήνωνα τον τόσο διάσημο για την αντρειοσύνη του;

            Ευτυχώς υπάρχει ο μηχανισμός ανάδρασης που προανέφερα ο οποίος λειτουργεί είτε το γνωρίζουν οι άνθρωποι είτε όχι. Για παράδειγμα ο Έλληνας δεν θέλει να πληρώνει φόρους διότι βλέπει ότι οι πολιτικοί κατασπαταλούν τα έσοδα του κράτους για να θρέψουν τους κρατικοδίαιτους και τους λαίμαργους κομματικούς τους στρατούς. Η φοροδιαφυγή είναι μια μορφή αντίστασης ενάντια στην διαφθορά του κράτους και την κομματοκρατία η οποία στην Ελλάδα έχει αντικαταστήσει την δημοκρατία. Μάλιστα για να φορέσει τον μανδύα της δημοκρατίας η κομματοκρατία κατέφυγε στον υπερδανεισμό από τις αγορές για να ξοδεύσει τόσα όσα θα πλήρωνε ο λαός στο κράτος αν δούλευε, παρήγαγε και φορολογείτο σε ….ιδανικές συνθήκες.

            Όταν ξυπνήσει ο έλληνας και σταματήσει να ονειρεύεται μια θέση στο δημοσιο, τότε θα έρθει το τέλος της κομματοκρατίας και οι συνθήκες θα είναι ιδανικές πια για μας τους πολίτες να εργασθούμε, να δημιουργήσουμε και φυσικά να φορολογηθούμε. Προς το παρόν όλα είναι ένα ψέμα, δηλαδή μια εικονική πραγματικότητα. Οι ιδανικές συνθήκες για να εργαστεί και να δημιουργήσει κάποιος στην Ελλάδα έχουν καταστραφεί προ πολλού. Μια επαφή με το δημόσιο θα σας πείσει.

            Πλησιάζει όμως η ημέρα που οι δημόσιοι υπάλληλοι θα πληρώνονται με ομόλογα του ελληνικού δημοσίου, γιατί χρήματα δεν θα υπάρχουν. Μακάρι αυτή η Νέμεση να βοηθήσει στην αλλαγή νοοτροπίας και κατάρρευση του καθεστώτος που παριστάνει το δημοκρατικό ενώ δεν υπήρξε ποτέ τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο από ένα τσιμπούρι στο σβέρκο του Λαού.

            Αν ξαναγελαστεί δε η Ευρώπη και μας ξαναδανείσει, τότε όσα μας δανείσει τόσα θα χάσει γιατί θα τα φα πάλι ο δημόσιος τομέας και απλώς η κατάρρευση θα πάρει παράταση.

            Ξέρω ότι οι περισσότεροι δημόσιοι μας υπάλληλοι με μισούν γιατί λέω αυτά που λέω, λες και αυτό που συμβαίνει ,συμβαίνει επειδή το λέω εγώ. Πάντως εγώ απευθύνομαι όχι στους δημόσιους υπαλλήλους αλλά στα περίπου δέκα εκατομμύρια αφεντικά τους. Τι έγινε με το ωράριο στα νηπιαγωγεία; Οι νηπιαγωγοί είναι δημόσιοι υπάλληλοι; Ποιος ωφελείται και ποιος βλάπτετε με αυτές τις αλλαγές στο ωράριο λειτουργίας των νηπιαγωγείων; Φανταστείτε τι γίνεται με τους δημόσιους υπαλλήλους του υπουργείου οικονομικών: Παίρνουν σύνταξη και μισθό ταυτόχρονα και μετά κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν γιατί υπάρχει φοροδιαφυγή.

            Άντε ρε να εκλεγείτε κλέφτες και ψεύτες. Λαϊκιστές. Ποιος θα πληρώσει τα σπασμένα στις Σκουριές; Οι φορολογούμενοι; Καλά να πάθουμε.

 

 

 

 

Άλλες απόψεις: Του Θανάση Γεωργούλη