Αφωνία…

Δευ, 08/08/2022 - 07:18
Αφωνία…

Εδώ και καμιά δυο βδομάδες ένιωθα κάτι «γρεζάκια» στο λαιμό μου τα οποία προσπαθούσα με δυσκολία να ξεκολλήσω. Πότε τα κατάφερνα και πότε όχι. Και κάποια στιγμή άρχισα να βραχνιάζω κιόλας, οπότε και με τη γκρίνια της γυναίκας μου -τι θα γινόμασταν χωρίς αυτές- πείστηκα να πάω στο γιατρό… Μια αλήθεια είναι ότι το ίδιο σύμπτωμα μου είχε παρουσιαστεί ξανά, αλλά το ξεπέρασα αβρόχοις ποσί που λένε… Τούτη τη φορά, όμως, το πράγμα φαινόταν να δυσκολεύει.

Πάω λοιπόν στο γιατρό και ποια ήταν η διάγνωση; Ότι υπάρχει ένα οζάκι ανάμεσα στις φωνητικές χορδές που ευτυχώς δεν ήταν… καρκινάκι. Και τι έπρεπε να κάνω; Αφωνία, που την είχα ακουστά, αλλά δεν είχα ιδέα πώς γινόταν. Και τι σημαίνει; Ότι πρέπει να μη μιλάς μέχρι να περάσει το πρόβλημα….

Το ‘«κλεισα», που λέτε, αλλά μέχρι να συνηθίσω να έχω το στόμα μου κλειστό πρέπει να πέρασε μια μέρα. Και δεν είναι κάτι εύκολο από τη μια στιγμή στην άλλη να μη μιλάς. Από τη δεύτερη όμως μέρα προσπάθησα, που λέτε, αλλά και πάλι είχα δυσκολίες. Κάτι μου έλεγε η γυναίκα μου, προς το παρόν ξεχνούσα και πήγαινα να το ανοίξω, αλλά αφού πήγαινα να ψελλίσω κάτι το μετάνιωνα και το έκλεινα και πάλι. Συναντούσα και ανθρώπους στο δρόμο που μου έλεγαν μια καλημέρα, δεν τους απαντούσα και αναρωτιόνταν τι στο καλό γίνεται και γιατί τους έκοψα την καλημέρα… Μάλιστα κάποιος φίλος παρεξηγήθηκε κιόλας… Σταμάτησε με το αυτοκίνητό του και μου λέει «ρε φίλε τι σου έκανα και δε μου μιλάς;». Και πώς να το εξηγήσεις αφού είσαι σε αφωνία…

Χτυπούσε το τηλέφωνο πήγαινες να το σηκώσεις από συνήθεια και απευθείας ανέκρουες πρύμνα χρίζοντας… γραμματέα τη σύζυγο που αναλάμβανε να εξηγήσει το πώς και το γιατί. Πήγα και στη θάλασσα, άρχιζαν να μου μιλάνε, αλλά πώς να τους απαντήσεις; Και ποια εξήγηση να δώσεις αφού δεν έπρεπε να μιλήσεις.

Μπέρδεμα μεγάλο και αφάνταστη δυσκολία να είσαι υποχρεωμένος να μη μιλάς. Και η αλήθεια είναι ότι δυσκολεύτηκα πολύ και δεν είμαι και καμιά γλωσσοκοπάνα. Αφωνία, λοιπόν, και ας μη με παρεξηγούν κάποιοι που μου μιλούν και δεν τους μιλώ. Ελπίζω πως μεθαύριο, που θα είναι η παρουσίαση του 3ου τόμου των «Ανθρώπινων Διαδρομών» στο Ίδρυμα Μαρία Τσάκος, θα μπορέσω να πω κι εγώ δυο λόγια.

Του Δημήτρη Φρεζούλη

Σχετικά Άρθρα