«Ρε μη γράψεις καμιά μαλακ…, όπως την περασμένη φορά». Η παρατήρηση φίλου όταν του ζήτησα τον αριθμό του τηλεφώνου του για να ενημερώνομαι για την κατάσταση υγείας αγαπημένου φίλου, που θα τον συνόδευε σε Νοσοκομείο της Αθήνας. Και τι είχα γράψει την περασμένη φορά; Ένα μεγάλο μπράβο για τον ίδιο επειδή και το 2015 είχε πάει μαζί του στην πρωτεύουσα, και πάλι για λόγους υγείας. Και το είχε θεωρήσει το κολακευτικό σχόλιο περιττό, λόγω μετριοφροσύνης.
Δεν αντέχω όμως στην πρόκληση να μην γράψω, γιατί πέρασαν σχεδόν πενήντα μέρες, η μακροχρόνια θεραπεία του αξιαγάπητου φίλου μας συνεχίζεται και ο συνοδός του είναι εκεί, παρών, ακοίμητος φρουρός. Ο αξιαγάπητος φίλος είναι ο Βαγγέλης και ο καλός φίλος ο Λευτέρης. Με τον Βαγγέλη με συνδέει μια μεγάλη φιλία και συναναστροφή πάνω από τριάντα χρόνια και τον αγαπώ πολύ. Κάνουμε παρέα, ασχολούμαστε με πολιτιστικά θέματα, πίνουμε τα ουζάκια μας, όχι μόνο κάθε Πέμπτη μεσημέρι. Ενώ όμως έχει πολλούς φίλους, μετά από πολύχρονη παραμονή στην Αμερική και μια μάννα που είχε την έχασε πριν πολλά χρόνια, δεν έχει εδώ κανέναν ζεστό, θα τον χαρακτήριζα, συγγενή. Για να τον συνδράμει σε δύσκολες στιγμές. Μόνο μια ανιψιά στην μακρινή Αμερική με τις δικές της δυσκολίες.
Να όμως που ένας αγαπημένος φίλος του είναι πάντα κοντά του. Ο Λευτέρης, που αποδεικνύει στην πράξη το βαθύ νόημα της φιλίας και βρίσκεται πλάι του όποτε χρειαστεί βοήθεια. Έτσι και τώρα. Με αφορμή πρόβλημα υγείας έπρεπε να μεταφερθεί σε Νοσοκομείο της Αθήνας (Νίκαιας). Ποιος όμως θα πήγαινε μαζί του; Ποιος άλλος από τον Λευτέρη. Όμως δεν τον συνόδευσε μόνο, αλλά παραμένει στην κυριολεξία στο προσκεφάλι του όλες αυτές τις μέρες χωρίς να φεύγει στιγμή από κοντά του. Και μέρα και νύχτα! Δίπλα στο κρεβάτι του τρώει, εκεί πίνει, εκεί κοιμάται ακόμα και στρωματσάδα. Τον προσέχει, του δίνει κουράγιο, μιλά με τους γιατρούς, προβληματίζεται, αγωνιά, αγχώνεται. Και δεν είναι μια και δυο μέρες αλλά πενήντα. Και όμως αντέχει, υπομένει, επιμένει. Πραγματικός φύλακας άγγελος. Μια περίπτωση που ίσως είναι από τις μοναδικές. Αξιέπαινος!
Τηλεφωνιόμαστε καθημερινά, μιλώ με τον Βαγγέλη που έχει κουραστεί από τόσες μέρες νοσηλείας, αλλά και με τον Λευτέρη που μου λέει τα νεότερα για τη θεραπεία που, δυστυχώς, είναι μακροχρόνια. Με την αγκίτιδα, από την οποία πάσχει, να έχει σκαμπανεβάσματα. Και με άσβηστη την ελπίδα και την ευχή όλων μας αυτή η περιπέτεια να τελειώσει σύντομα.
Έχω την εντύπωση ότι αυτή η υπερπολύτιμη προσφορά του Λευτέρη προς έναν πάσχοντα συνάνθρωπό μας είναι «περίπτωση» δακτυλοδεικτούμενη. Ο Λευτέρης εκτός από το χούι του να λέει πολλά, κάνει και πολλά. Δεν είναι μόνο των λόγων, όπως οι πιο πολλοί από εμάς, αλλά και των πράξεων. Και του αξίζουν θερμά συγχαρητήρια γι' αυτή την πράξη αγάπης, για την αλληλεγγύη του, για την ανιδιοτέλειά του. Μπράβο Λευτέρη.
Του Δημήτρη Φρεζούλη
Υ.Γ.: Και για να μη κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας, ο Βαγγέλης είναι ο Ρουφάκης από τον Δαφνώνα και εκδότης της «Δάφνης» και όχι μόνο και ο Λευτέρης, ο Πυκνής, γνωστός σε όλους που δεν χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις.
