Πήραμε μιαν ανάσα δροσιάς τις τελευταίες ημέρες καθώς το καλοκαίρι αρχίζει να δύει σιγά - σιγά, αλλά το διάστημα που προηγήθηκε δεν υπήρχε πιο χιλιοειπωμένη λέξη από τη λέξη «ζέστη»… Όταν τα πράγματα ζόριζαν και οι θερμοκρασίες έπαιρναν την ανηφόρα τη λέγαμε και την επαναλαμβάναμε, ίσως γιατί πιστεύαμε ότι μπορούσαμε και να την…ξορκίσουμε. Δεν μας έκανε βέβαια ποτέ το χατίρι, αφού επέμενε να είναι παρούσα, παρόλο που δεν τη βλέπαμε, την αισθανόμασταν σε κάθε ακάλυπτο σημείο του σώματός μας.
Να όμως που τώρα πια με το βοριαδάκι και με τη νυχτερινή ψυχρούλα ήρθαμε πάλι στα ίσια μας. Το βράδυ φορέσαμε και τα μπουφανάκια και τις ζακετούλες μας και όλα μια χαρά.
Ζέστες όμως βιώσαμε για μια ακόμα φορά και φέτος, αλλά παρηγορούμασταν και μοναχοί μας αφού λέγαμε και επαναλαμβάναμε τη λέξη, όμως κάποιες φορές προσθέταμε και το «καλοκαίρι είναι και άμα δεν κάνει τώρα ζέστη πότε θα κάνει»… Πάντως οφείλουμε να ομολογήσουμε πως ήταν ενοχλητική, έτσι; Και η ταλαιπωρία που τραβήξαμε δεν ήταν μικρή. Άλλοτε σε πιο έντονο βαθμό και άλλοτε σε μικρότερο… Ιδιαίτερα όταν ήμασταν υποχρεωμένοι να σταθούμε ή να περπατήσουμε κάτω από τον καυτό ήλιο, αφού έστω και αν φορούσαμε ένα καπέλο, κι αυτό δεν μας έσωζε απόλυτα. Κάποτε οι κυρίες έπαιρναν μαζί τους και παρασολάκια, όπως έλεγαν τις καλοκαιρινές ομπρέλες, αλλά τα τελευταία χρόνια δεν έχω δει καμιά…
Μαρτύριο σκέτο, λοιπόν, ήταν να περπατάς στον ήλιο και μετά από λίγα μέτρα να αρχίζει να τρέχει και ο ιδρώτας, αρχικά από το κούτελό σου και στη συνέχεια να γίνεται μούσκεμα το υπόλοιπο σώμα σου. Και πιο παλιά είχαμε και τα υφασμάτινα μαντήλια να σκουπίζουμε το πρόσωπό μας, τώρα είναι κι αυτά είδος προς εξαφάνιση…
Και πες ότι έκανες τις δουλειές σου και εκπλήρωσες τις υποχρεώσεις σου… Σε περίμενε άλλο βασανιστήριο, καθώς έμπαινες στο αυτοκίνητό σου και ήταν σκέτος φούρνος.
Ευτυχώς όμως πέρασε και αυτή η δοκιμασία και δεν θα αργήσουμε να λέμε μια άλλη λέξη συνώνυμη του χειμώνα… «Κρύο». Όμως, ευτυχώς, έχουμε ακόμα κάποια περιθώρια. Ας τα απολαύσουμε.
Του Δημήτρη Φρεζούλη
