Απελπισία

Πέμ, 27/08/2020 - 09:38

Είχα καιρό να τον δω και, όπως τον αντίκρισα από λίγο μακριά, παραλίγο να μην τον γνωρίσω παρά το ότι τον ξέρω χρόνια και μάλιστα πολύ καλά και είναι και από τους αγαπημένους… Ήταν και αξύριστος, μου φάνηκε και καταβεβλημένος και, όταν πια με πλησίασε, πολύ χάρηκα που τον είχα μπροστά μου… «Χαθήκαμε», του είπα και συμφώνησε κι ο ίδιος, αφού πολλές οι υποχρεώσεις του και ελεύθερος χρόνος μηδέν…

«Πώς πάει η παραγωγή;», τον ρώτησα για το αντικείμενο που ασχολείται… «Η παραγωγή πάει καλά, αλλά έσοδα δεν έχουμε»… η απάντηση και συνέχισε: «Δημήτρη, η κατάσταση είναι δραματική και θα γίνει ακόμα πιο τραγική το φθινόπωρο και το χειμώνα… Θα μπουν λουκέτα που ποτέ δεν θα μπορούσαμε να φανταστούμε… Τα πράγματα πάνε από το κακό στο χειρότερο. Και δεν βλέπω να γίνεται και τίποτα από το κράτος για να αναχαιτιστεί αυτή η πορεία. Είμαστε στην άκρη του γκρεμού και ποιος θεός να βάλει το χέρι του. Η κατάσταση θα ξεφύγει και θα κλάψουν μαννούλες» πρόσθεσε χαρακτηριστικά…

Και ενώ μου τα έλεγε όλα αυτά έβλεπα στο βλέμμα και στο ύφος του την απελπισία και την απογοήτευση και πραγματικά τον λυπόταν η καρδιά μου… Ένας νέος, σχετικά άνθρωπος, που επένδυσε με εφόδια την αγάπη, την όρεξη, τη θέληση και τη διάθεσή του για κάτι καλό για το νησί, με όλα να είναι ρόδινα αρχικά, να έρχεται το τώρα και να μην ξέρει από πού να πιαστεί. Και να μην υπάρχει κανένα σωσίβιο σωτηρίας…

Και δεν είναι ο μοναδικός στο νησί… Δυστυχώς στην ίδια μοίρα και θέση είναι και πολλοί άλλοι που βλέπουν την καταστροφή να έρχεται και να μην μπορούν να τη σταματήσουν. Και όλοι καταλαβαίνουμε ποιες θα είναι οι επιδράσεις σε ολόκληρη την οικονομική και κοινωνική ζωή του νησιού, καθώς δεν έχουμε και πολλές άλλες εναλλακτικές λύσεις…

Μια φορά κι έναν καιρό, όχι και τόσο μακρινό, το εμπόριο γενικά ανθούσε στη Χίο… Και για δείτε πού φτάσαμε… Να παραπαίει κάθε εμπορική δραστηριότητα και να είναι στο χείλος της καταστροφής. Και πολύ φοβάμαι ότι ενώ κάποτε είχαμε πολλούς νεόπλουτους δεν θα αργήσει να έχουμε πολλούς νεόπτωχους. Πώς καταντήσαμε έτσι;…

Του Δημήτρη Φρεζούλη

Σχετικά Άρθρα