Είδα τη φωτογραφία της σε σελίδα κοινωνικής δικτύωσης, με συγκίνησε και πόσα χρόνια με πήγε πίσω... Στο 1987-1990. Στην εποχή του πάλαι ποτέ «Χιακού Λαού» στην οδό Ροδοκανάκη όταν δούλευαν πυρετωδώς οι λινοτυπικές μηχανές στα χέρια κοριτσιών, εκεί κάτω, στο ισόγειο. Τρεις στη σειρά με τις αντίστοιχες κοπέλες να δακτυλογραφούν και το ένα γράμμα να μπαίνει δίπλα στο άλλο, να σχηματίζονται οι αράδες του κειμένου. Να πηγαίνουν στο δοχείο χύτευσης. Καυτό κράμα μολύβδου, αντιμονίου και κασσίτερου να πέφτει στη μητρική γραμμή και να δημιουργείται το αποτύπωμα / καλούπι της γραμμής. Με τη χαρακτηριστική μυρωδιά να κυριαρχεί σε όλον τον χώρο της εφημερίδας. Και μετά να αναλαμβάνει δουλειά ο λεγόμενος μαρμαράς ή τυπογράφος για να στήσει τις σελίδες.
Η Μίτσα Μαρουκάκη, λινοτύπισσα, ήταν στη φωτογραφία και μου θύμισε τον εμβληματικό τυπογράφο του Χιακού Λαού, τον Αριστείδη Μαντζουράνη.
Θυμάμαι μια μέρα του Νοέμβρη του 2008 ότι το μάτι μου έπεσε τυχαία σε ένα όνομα που ήταν κολλημένο σε ένα στύλο της ΔΕΗ. Και δυστυχώς τίποτα καλό δεν προοιωνίζουν τα ονόματα που γράφονται σ’ αυτούς τους στύλους. Πλησίασα πιο κοντά μπας και με γελούσαν τα μάτια μου… Όμως το όνομα ήταν εκεί, σταθερό μέσα σε εκείνο το απαίσιο χρυσαφί πλαίσιο που παραπέμπει σε άλλους «κόσμους» και σ’ άλλες «πολιτείες»… «Αριστείδης Μαντζουράνης, ετών 73»… Ο «Άριμαν», το ψευδώνυμο που του άρεσε να χρησιμοποιεί όταν έγραφε αθλητικά.
Βλέποντας τη φωτογραφία της Μίτσας ξύπνησαν και οι όμορφες αναμνήσεις από το παρελθόν. Από την εποχή του «Χιακού Λαού», όπου ήταν επί πολλά χρόνια τυπογράφος. Όπου τον είχα γνωρίσει και είχαμε μια άριστη συνεργασία, καθώς ο κυρ-Αριστείδης δεν έλεγε ποτέ όχι στις συνεχείς ανησυχίες μου για καλύτερο κασέ στην εφημερίδα. Ήταν ο άνθρωπος που είχε ένα ιδιαίτερο μεράκι για την τέχνη του. Τον καιρό που δεν υπήρχαν κομπιούτερ και δούλευε το «μάρμαρο» και η «κάσα». Και πραγματικά τότε είχαμε φτιάξει ένα «Χιακό Λαό» αγνώριστο. Ωρες επί ωρών καθόμασταν μαζί να φτιάξουμε καινούργια πράγματα χωρίς ποτέ να βαρυγκωμήσει. Ενώθηκαν η δική μου τρέλα με τη δική του και το αποτέλεσμα ήταν εξαιρετικό. Μοναδικός καλλιτέχνης!
Καλός, αγαθός και αγαπητός απ’ όλους ο κυρ-Αριστείδης έγραψε τη δική του ιστορία στα χρονικά του χιώτικου Τύπου. Τόσα χρόνια μετά, τον θυμάμαι πάντα με πολύ μεγάλη αγάπη. Ας είναι το σημερινό κείμενο ένα λιτό μνημόσυνο.
Του Δημήτρη Φρεζούλη
Υ.Γ.: Χρυσό κορίτσι και η Μίτσα. Τα δάχτυλά της πετούσαν πάνω στο πληκτρολόγιο που ήταν δύσκολο στο χειρισμό του. Καμία σχέση με το αντίστοιχο των υπολογιστών. Συνεργάσιμη στον απόλυτο βαθμό, πάντα με το χαμόγελο στα χείλη, καλοσυνάτη, ευγενική. Μια όμορφη παρουσία και γι' αυτό την αγαπούσαμε γιατί το άξιζε! Όταν έκλεισε ο Χιακός Λαός μετατοπίστηκε στην Πρόοδο στην ηλεκτρονική μορφή της και δεν δυσκολεύτηκε καθόλου. Άξια!
