Βλέπω τον εγγονό μου και τα άλλα μωρά πόσο αθώα, άδολα και αγνά είναι μόλις γεννηθούν και τα χαίρομαι. Και όλοι, βέβαια, μηδενός εξαιρουμένου, έτσι αρχίσαμε τη ζωή μας. Εντελώς ανυποψίαστοι για το τι μας περιμένει όταν περάσουν κάποια χρόνια. Και ενώ έτσι όμορφα και καλά ξεκινάμε, πώς καταντούμε στο τέλος, όταν αρχίσουμε και παίρνουμε τα «πάνω» μας, αφού κάποιοι από εμάς στο τέλος μεταμορφώνονται σε άγρια θηρία και μετατρέπουν την κοινωνία μας σε ζούγκλα...
Άλλοι καλοί, άλλοι κακοί, άλλοι ευαίσθητοι, άλλοι αναίσθητοι, άλλοι φιλότιμοι, άλλοι αφιλότιμοι, άλλοι αγαθοί και άλλοι πονηροί. Και τι σόι άνθρωποι δεν υπάρχουν στον κόσμο μας... Απ’ όλα τα είδη έχει ο μπαξές, που είναι μάλιστα και πολύ μεγάλος, και καθημερινά ανακαλύπτουμε και καινούργια είδη ανθρώπων που ούτε θα μπορούσαμε να φανταστούμε ή να διανοηθούμε...
Και βέβαια η διαμόρφωση αυτών των μωρών ξεκινά πρώτα απ’ όλα από το σπίτι, αν και αυτό δεν είναι απόλυτο, καθώς υπάρχουν πολλά άλλα που επηρεάζουν τη διαμόρφωση ενός παιδιού. Εξ άλλου υπάρχουν λογιώ - λογιώ άνθρωποι και επόμενο είναι και η πορεία αυτών των μωρών να είναι κάποιες φορές και προδιαγεγραμμένη, αφού κανείς δεν μπορεί να βάλει φρένο στη γέννηση ενός παιδιού.
Το μόνο σίγουρο είναι ότι όλοι ξεκινάμε από την ίδια αφετηρία, που είναι μηδενική. Και φυσικά η ζωή, με τα καλά και τα κακά της, είναι εκείνη που διαμορφώνει τους χαρακτήρες μας και κάποιες φορές αναρωτιόμαστε αν είμαστε άνθρωποι ή δίποδα ενός άλλου πλανήτη...
Έχω την αίσθηση ότι δεν υπάρχει γονιός που δεν θέλει το παιδί του να ακολουθήσει μια πορεία συμβατή με τα χρηστά ήθη. Αν ρίξουμε, όμως, μια ματιά στην κοινωνία στην οποία ζούμε βλέπουμε ότι πολλοί ξεφεύγουν. Είναι της μοίρας το γραμμένο; Μπορεί...
Του Δημήτρη Φρεζούλη
