Τούτη την εποχή που τα έχουμε όλα από άποψης ηλεκτρονικών και ηλεκτρικών συσκευών και δεν μας λείπει τίποτα, σχεδόν κανείς από τους πιο νέους δεν μπορεί να φανταστεί πώς ήταν η ζωή μερικά χρόνια πριν, όταν δεν είχαμε στην κυριολεξία τίποτα. Ούτε ηλεκτρικό ρεύμα, ούτε ηλεκτρικό ψυγείο, ούτε ραδιόφωνο, ούτε μαγνητόφωνο, ούτε τηλεόραση, ούτε βίντεο, ούτε ντι βι ντι, ούτε πλυντήριο, ούτε στεγνωτήριο (μπήκε κι αυτό στη ζωή μας), ούτε τηλέφωνο… Όσοι βιώσαμε βέβαια εκείνες τις εποχές, άλλος περισσότερο κι άλλος λιγότερο, θυμόμαστε. Άντε όμως να πεις σε ένα παιδί ή σε έναν νεότερο ότι υπήρχαν εποχές που δεν είχαμε τίποτα από όλα όσα διευκολύνουν σήμερα την καθημερινότητά μας. Σίγουρα θα σε κοιτάξει παράξενα και περίεργα και δεν θα μπορεί να διανοηθεί πώς είναι η ζωή χωρίς όλα αυτά.
Ποιος από εμάς, που έχουμε μια σχετική ηλικία πάνω από τα 50, αραιά και πού δεν θυμάται τη γκαζόλαμπα, το ψυγείο του πάγου, το τρανζίστορ με τις μπαταρίες, τη σκάφη που έπλενε η μάννα, το μοναδικό τηλέφωνο στο χωριό. Αλήθεια, τότε, μπορούσε να περάσει από το μυαλό μας, ότι θα έφτανε μια εποχή που όλα τα παραπάνω θα ήταν παρελθόν και η ζωή μας θα άλλαζε τόσο ριζικά;
Και μετά ήρθε η «επανάσταση» στις αρχές των επόμενων δεκαετιών… Του ‘60, του ‘70, του ‘80, του ‘90, του 2000. Άρχισαν να μπαίνουν στη ζωή μας ένα - ένα, όλα όσα σήμερα φαίνονται αυτονόητα. Και άλλα πράγματα, ακόμα πιο εξελιγμένα, που τώρα πια κανέναν δεν αφήνουν άφωνο, αφού τίποτα όσο εξωφρενικό κι αν φαίνεται δεν είναι ούτε περίεργο ούτε παράξενο. Η εξέλιξη της ζωής.
Του Δημήτρη Φρεζούλη
