Αξιωθήκαμε, λοιπόν, για μια χρονιά ακόμα και ζήσαμε τη γιορτή της Παναγίας που δεσπόζει στο καλοκαίρι, αλλά και στο τέλος του 15αύγουστου. Κοντεύει, βέβαια, να φύγει κι ο Αύγουστος, αλλά σάμπως μένει και τίποτα μόνιμο σ’ αυτό τον κόσμο; Όλα έρχονται και παρέρχονται, η ζωή εξακολουθεί να κυλάει πότε σε ήρεμα και πότε σε ανταριασμένα νερά, οι χαρές και οι πίκρες εναλλάσσονται, οι ανησυχίες και το άγχος για τους περισσότερους είναι στην ημερήσια διάταξη. Και περιμένουμε, που λέτε, κάποιες τέτοιες γιορτινές μέρες να ξεφύγουμε από την καθημερινότητα, από τη μιζέρια, να ξεχάσουμε όσα μας απασχολούν, να χαλαρώσουμε λίγο, να σκεφτούμε ότι «και με τα τόσα βάσανα πάλι η ζωή γλυκιά ‘ναι…».
Και ευτυχώς που υπάρχουν κι αυτά τα μικρά διαλείμματα που δίνουν ένα διαφορετικό νόημα στη ζωή μας. Και καθιερώθηκαν από αρχαιοτάτων χρόνων, ώστε να μας κάνουν «άλλους» ανθρώπους. Γιατί, όπως φαίνεται, από τότε που εμφανίστηκε ο άνθρωπος στη γη, γύρευε ευκαιρίες να ξεφεύγει από τη μονοτονία και τη ρουτίνα του.
Διάλειμμα, λοιπόν, έστω και μονοήμερο ουσιαστικά, αλλά για όλους όσοι έχουν τις άδειές τους και λίγο παραπάνω, και πάντα είναι εξαιρετικό και με λίγη καλή διάθεση μπορεί να είναι και υπέροχο. Όπως μπορεί να το απολαύσει κανείς. Και με τα πολλά αλλά και με τα λίγα. Και με πλούσιο τραπέζι, αλλά και με φτωχότερο. Και με το γλέντι στα πανηγύρια αλλά και χωρίς αυτό.
Διάλειμμα από στενόχωρες σκέψεις, διάλειμμα από τα αδιέξοδα που μας τριγυρίζουν, διάλειμμα γενικά. Και εδώ που τα λέμε, από τότε που πηγαίναμε σχολείο ποιο διάλειμμα δεν ήταν χαρούμενο και ευχάριστο; Το τελευταίο διάλειμμα πριν από το δύσκολο φθινόπωρο και χειμώνα που μας περιμένουν.
Μακάρι τούτο το διάλειμμα να το χαρήκαμε, όσο μπορούσαμε. Να χαλαρώσαμε από την καθημερινή τσίτα. Και του χρόνου.
Του Δημήτρη Φρεζούλη
