Η ζωή του ναυτικού ξεκινάει πολύ πριν σηκώσει την άγκυρα, ξεκινάει από την παιδική του ηλικία όταν κοιτάζει τη θάλασσα σαν δρόμο για το όνειρο. Ένας δρόμος που δεν έχει τέλος και που τον καλεί με μια υπόσχεση ταυτόχρονα γλυκιά και σκληρή, την υπόσχεση της ελευθερίας και της ξενιτιάς μαζί. Όταν για πρώτη φορά πατάει στο κατάστρωμα, νιώθει περήφανος, σχεδόν άτρωτος, σαν να κράτησε στα χέρια του όλο τον κόσμο. Γρήγορα όμως αυτή η περηφάνια δίνει τη θέση της σε κάτι βαρύτερο και πιο αληθινό.
Στο πλοίο ο χρόνος δεν μετριέται με μέρες αλλά με βάρδιες, με αγρύπνιες, με τον ήχο της μηχανής που δεν σταματάει ποτέ. Το σώμα πονάει από την κούραση, από την υγρασία που μπαίνει στα κόκαλα, από τον ύπνο που κόβεται απότομα από μια σειρήνα ή από μια φουρτούνα.
Η θάλασσα δεν συγχωρεί απροσεξία και ο ναυτικός το μαθαίνει νωρίς, να σέβεται, να είναι πάντα έτοιμος, να εμπιστεύεται τον διπλανό του περισσότερο από τον εαυτό του γιατί εκεί ψηλά, στη μέση του πουθενά, ο ένας είναι η σωτηρία του άλλου και μέσα σε αυτή τη σκληρότητα γεννιέται μια παράξενη τρυφερότητα, μια σιωπηλή αδελφότητα ανθρώπων που δεν χρειάζεται λόγια.
Το πιο δύσκολο όμως δεν είναι η θάλασσα. Είναι αυτό που αφήνει πίσω. Κάθε απόπλους είναι ένας μικρός αποχωρισμός που σκίζει. Στην προβλήτα μένει μια γυναίκα που κρατάει σφιχτά ένα παιδί, μια μάννα που κάνει το σταυρό της χωρίς να την βλέπει κανείς, ένα σπίτι που θα μείνει μισοάδειο για μήνες...!
Ο ναυτικός φεύγει και παίρνει μαζί του τις μυρωδιές τους, μια φωτογραφία τσαλακωμένη στην τσέπη, τη φωνή του παιδιού του στο τηλέφωνο που μεγαλώνει απότομα ανάμεσα σε δύο ταξίδια και εκείνοι πίσω μαθαίνουν να ζουν με την απουσία σαν να είναι ένα ακόμη μέλος της οικογένειας. Μαθαίνουν να γιορτάζουν γενέθλια με μια οθόνη, να κλαίνε χωρίς ώμο, να παίρνουν αποφάσεις μόνοι, να εξηγούν σε ένα παιδί γιατί ο μπαμπάς δεν θα είναι στο σχολείο του, γιατί λείπει στα Χριστούγεννα. Η περηφάνια που νιώθουν γι' αυτόν είναι τεράστια, αλλά δεν σβήνει ποτέ τον φόβο που φωλιάζει κάθε βράδυ όταν φυσάει πολύ και δεν έχει σήμα.
Πηγή: Ομφαλός της γης
Δημήτρης Φρεζούλης
