Χτες ήταν μια όμορφη ηλιόλουστη καλοκαιρινή ημέρα και την χαρήκαμε. Τι προηγήθηκε όμως και μας θύμισε χειμώνα; Ο βοριάς πριν τρεις - τέσσερεις μέρες. Η επέλασή του ήταν άγρια, με τα κύματα να σαρώνουν τις θάλασσες και να παλεύουν μεταξύ τους ποιο απ’ όλα θα βγει πρώτο στη στεριά… Και με όλα τα συμπαρομαρτούντα του, αφού ο καιρός μάς έδειξε ένα διαφορετικό πρόσωπο.
Στην καθημερινή βόλτα μου ο αέρας λυσσομανούσε, με παράσερνε η δύναμή του, η βοή των κυμάτων κάλυπτε την αλλοτινή ησυχία, «έτρεχες» χωρίς να το καταλάβεις καθώς σε έσπρωχνε ο θυελλώδης βοριάς. Και η ατμόσφαιρα καταλάβαινες δεν ήταν όπως αυτή που είχαμε συνηθίσει μέχρι πρόσφατα. Κοιτάζοντας προς τα πάνω διαπίστωνες πως και ο ουρανός ήταν βαρύς και δεν είχε καμία σχέση με τις προηγούμενες μέρες… Φθινόπωρο ή χειμώνας;
Μουντός ο καιρός με κάποιες αστραπιαίες εμφανίσεις του ήλιου, με τη φανελίτσα ριγμένη στην πλάτη μας ή φορώντας την, μας καλωσόριζε στο φθινόπωρο, κάπως νωρίς θα έλεγα φέτος. Ήδη μαζεύτηκαν και από τις παραλίες ομπρέλες και τα άλλα καλοκαιρινά συμπράγκαλα καθώς ο καιρός σηματοδότησε και το τέλος του καλοκαιριού. Μέχρι του χρόνου έχουμε πολύ καιρό… Και η απόλυτη μοναξιά στην ακροθαλασσιά.
Αλλαγή εποχής, λοιπόν, αν και περιμένουμε κι άλλες καλοσυνάτες μέρες, και κλεισούρα στο σπίτι. Και πού να αλλάξει και η ώρα… Μέχρι το απόγευμα το «έξω» τρώγεται και μασιέται. Ξεμυτά και ο ήλιος κάποιες στιγμές, αλλά δεν έχει κουράγια. Και όταν αρχίζει να βραδιάζει ο αέρας και το κρύο μας κρατά συντροφιά. Έχουν όμως και το φθινόπωρο και ο χειμώνας τις ομορφιές τους, αν μπορούμε να πούμε έτσι τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους. Υπάρχουν βέβαια και δυσκολίες, από πολλές πλευρές, αλλά δεν τις έχουμε συνηθίσει όσα χρόνια ζούμε;
Πάντως προς το παρόν βιώνουμε καιρικές εναλλαγές. Λίγο καλοκαίρι, λίγο φθινόπωρο, λίγο χειμώνας…
Του Δημήτρη Φρεζούλη
