Το μπάρκο

Παρ, 02/12/2022 - 11:03
Ο ναυτικός Στέλιος Κουιμάνης

Είχα να τον δω δυο τρεις μέρες λόγω… ελιών και γιατί από την περασμένη Παρασκευή σταμάτησα να βολτάρω στο λιμανάκι μιας και ήμουν και κουρασμένος. Την Τρίτη «τρίψαμε», την Τετάρτη έβρεχε, οπότε έκανα χτες το απόγευμα την καθιερωμένη βόλτα μου. Τον είδα με βήμα αργό να πηγαίνει προς τη βάρκα του. «Στελλάκι τι γίνεται;», τον ρώτησα πλησιάζοντάς τον… Είδα όμως το βλέμμα του βαρύ… «Απόψε φεύγω» η απάντησή του που είχα την αίσθηση ότι όπως την είπε έκρυβε και μια πίκρα.

Πήγε κοντά στη βάρκα του, της έριξε μια ματιά, κάτι σαν αποχαιρετισμό, ένα αντίο, για να ανανεωθεί το ραντεβού τους μετά 7-8 μήνες. Με το ίδιο αργό βαρύ βήμα επέστρεφε στο «καλυβάκι» του, αλλά ξαναγύρισε και έριξε μια τελευταία ματιά στη «σύντροφο» των τελευταίων 4 μηνών που ήταν ξέμπαρκος. Γιατί μπορεί να είναι ξέμπαρκος ο Στέλιος, αλλά όσο είναι εδώ ασχολείται με το ψάρεμα που είναι η μεγάλη αγάπη του.

Μεγάλη αγάπη του είναι και το «καλυβάκι» στην άκρη του λιμανακιού, κάτω από την εκκλησία της Αγίας Ερμιόνης, όπου τη βγάζει όσο καιρό είναι ξέμπαρκος. Και καθισμένος στη μικρή αυλή νετάρει τα παραγάδια του να είναι έτοιμα για το ψάρεμα. Τον βλέπω όλα αυτά τα χρόνια και απορώ με την υπομονή του. «Μ’ αρέσει», μου λέει όταν τον ρωτώ, αν δεν βαριέται.

Ο λόγος για τον Στέλιο Κουιμάνη (φωτό), ένα εξαιρετικό από κάθε άποψη παιδί που μπαρκάρει εδώ και πολλά χρόνια ως λοστρόμος, με αρκετή υπηρεσία, αλλά με την ηλικία να μη συνάδει με σύνταξη ακόμα, καθώς είναι μικρός.

Έτσι μας έφυγε χτες το βράδυ ο αγαπητός Στέλιος μας και θυμήθηκα τα δικά μου μπάρκα πριν από 40 χρόνια. Με πόσο βαριά καρδιά γινόταν αυτός ο αποχωρισμός από την οικογένεια. Και το ίδιο γινόταν και γίνεται και με χιλιάδες άλλους ναυτικούς μας. Ωραίο το ξέμπαρκο αλλά το μπάρκο πικρό, τουλάχιστον τις ώρες του αποχωρισμού…

Ο Στέλιος ήρθε να μας αποχαιρετήσει και η καρδιά μου σφίχτηκε κι ένα δάκρυ πήγε να κυλήσει στο μάγουλό μου γι' αυτό του είπα ένα στο καλό, χωρίς τίποτα άλλο. Η Φρόσω πάλι βούρκωσε, όπως βουρκώνει όποτε μας φεύγει το Στελλάκι, και με ένα ζεστό «στο καλό γιε μου» του είπε αντίο, γιατί έτσι τον θεωρεί, αφού τον αγαπά πολύ.

Στο καλό Στέλιο, καλά ταξίδια και με το καλό να σε ξαναδούμε!

Του Δημήτρη Φρεζούλη

Σχετικά Άρθρα