«Φεύγει το Στελλάκι, το σαββατοκύριακο», μου είπε προχτές η Φρόσω και σφίχτηκε η καρδιά μου, όπως κάθε φορά που ακούω να μπαρκάρει ένας ναυτικός. Καλός φίλος και αγαπημένος ο Στέλιος αλλά και γείτονας στο λιμανάκι, μετά από τρεις μήνες παίρνει ξανά τη βαλίτσα και πάει σε άλλα γη και σ' άλλα μέρη. Χρόνια πολλά στην κουβέρτα των βαποριών ο Στέλιος Κουιμάνης, ως λοστρόμος ξεκουράζεται λίγο και ξανά προς κάποια πλώρη τραβά. Πολλές οι υποχρεώσεις του και πώς να τις αγνοήσει, όπως και πολλών άλλων ναυτικών που θαλασσοδέρνονται. Μια ζωή βλέπει θάλασσα, είτε ταξιδεύει είτε είναι στη στεριά, καθώς το καλυβάκι που μένει είναι ακριβώς δίπλα στο κύμα, κάτω από την εκκλησία της Αγίας Ερμιόνης. Εκεί την αράζει και κανονίζει τα παραγάδια του (κάτω φωτό) όσο καιρό είναι ξέμπαρκος. Έρωτας μεγάλος με το παραγάδι…
Τι σου είναι όμως και αυτό το ναυτικό επάγγελμα, δύσκολο, αλλόκοτο και ώρες ώρες απάνθρωπο, όπως έγραψε ένας ναυτικός. Μπαρκάρεις, ανεβαίνεις τη σκάλα και αφήνεις τον κόσμο πίσω σου. Γραπώνεσαι από τα ρέλια και ανηφορίζεις τον κανγκουεί με σφιγμένα χείλια και κλειστή καρδιά. Με το που φτάνεις στο κατάστρωμα τους έχεις αφήσει όλους, σπίτι, οικογένεια, φίλους, βαθιά μέσα στην καρδιά σου… Τόσο βαθιά που είναι σχεδόν ξεθωριασμένοι. Όλα πια μοιάζουν ξεθωριασμένα. Μέσα στην σκουριά με τα ματσακόνια να δουλεύουν, με το βλέμμα σου και με την σκέψη σου να κοροϊδεύεις τον εαυτό σου λέγοντας θα τα φτιάξουμε όλα σαν καινούρια. Η ίδια σκέψη ξανά περνάει από το κεφάλι σου μαζί με μια άγρια, σχεδόν πρωτόγονη χαρά, που κάνει τα μάτια σου να αστράφτουν.Έχουμε δουλειές να κάνουμε!
Και ο κύκλος ξαναρχίζει ακριβώς από το σημείο που είχε κλείσει, σαν αρχαία τραγωδία. Αλάτι, ήλιος, βροχές, διαδοχικές αλλαγές ώρας κάθε 3-4 μέρες, αλλαγές εποχής ακόμα και κάθε μήνα. Αλλαγές που τρώνε τα σίδερα και μαζί τα κόκκαλα και τα σωθικά σου, όπως έγραψε ένας ναυτικός.
Έχει όμως και αυτό την ομορφιά του. Μπορεί να σε τρώει ζωντανό αλλά τουλάχιστον μαθαίνεις πραγματικά τι σημαίνει αυτή η φράση. Δεν παραπονιέσαι, θυμώνεις και βρίζεις, σε ενοχλούν όλοι και όλα αλλά ποτέ, ποτέ δεν παραπονιέσαι. Κάποιοι βλακωδώς θεωρούν ότι σαν ναυτικός βγάζεις εύκολα χρήματα ζώντας διαρκώς ρομάντζα στα λιμάνια της αμαρτίας. Πόσο βαθιά νυχτωμένος είσαι φίλε μου.
Του Δημήτρη Φρεζούλη
