Οι κορωνο-Κυριακές μας

Σάβ, 16/01/2021 - 09:01

Πολλά λείπουν από την καθημερινότητά μας τους τελευταίους έντεκα μήνες με μια μικρή εξαίρεση τους καλοκαιρινούς, που είχαμε ένα διάλειμμα, λόγω του κορωνοϊού. Και των εξ αιτίας αυτού απαγορεύσεων… αλλα πιο επώδυνα και άλλα πιο ανώδυνα. Και βέβαια κάποια ευχάριστα αλλά και κάποια δυσάρεστα, αφού άνθρωποι είμαστε και θέλουμε τη συμπαράσταση των φίλων και γνωστών μας σε δύσκολες καταστάσεις…

Δεν θα καταγράψω εδώ όλα όσα μας λείπουν γιατί το έχω κάνει και άλλη φορά πιο παλιά και δεν θέλω να γίνομαι κουραστικός. Εξ άλλου ο καθένας από εμάς έχει τις δικές του προτεραιότητες, οπότε «περί ορέξεως ουδείς λόγος»…

Ένα απ΄αυτά που μου λείπουν, λοιπόν, είναι και οι κοινωνικές εκδηλώσεις που έχουν σχέση με την εκκλησία. Ανεξάρτητα από το βαθμό πίστης του καθενός από εμάς, εκόντες άκοντες εξ απαλών ονύχων η εκκλησία μπήκε στις ζωές μας. Είναι η παράδοση τέτοια αλλά και η μεγάλη πίστη των μαννάδων και των γιαγιάδων μας που μας έβαλε όλους σχεδόν στο εκκλησιαστικό «λούκι». Ένα παραπάνω, τα πιο παλιά χρόνια, όταν ο εκκλησιασμός ήταν υποχρεωτικός και μάλιστα παίρναμε και απουσίες στα γυμνασιακά χρόνια αν δεν ήμασταν παρόντες.

Τέτοια ζόρια δεν ήταν βέβαια ό,τι καλύτερο, αλλά δεν μπορούσες να κάνεις και διαφορετικά. Και στο Δημοτικό μάς πήγαιναν συντεταγμένους και τα κορίτσια στέκονταν στην πλευρά που ήταν η εικόνα της Παναγίας, αριστερά, ενώ τα αγόρια στη δεξιά, όπου ήταν η αντίστοιχη του Χριστού…

Παρασύρθηκα όμως, γιατί άλλο ήθελα να γράψω… Και συγκεκριμένα τι είναι αυτό που μου λείπει την εποχή του ιού. Ουσιαστικά η απαγόρευση του εκκλησιασμού, ένα μέτρο βέβαια αναγκαίο και απαραίτητο και συμφωνώ απόλυτα με αυτό, για να μην παρεξηγηθώ κιόλας.

Ε, τότε; Θα με ρωτήσετε… Μου λείπει ρε αδέλφια την Κυριακή να ντυθώ με τα καλά μου ρούχα, να βάλω και τη γραβάτα μου και να πάω σε ένα μνημόσυνο που δεν λείπει από καμιά Κυριακή… Μου λείπει ο συναγελασμός με τους άλλους ανθρώπους… μου λείπει το κονιακάκι, το καφεδάκι και τα συμπαρομαρτούντα των κερασμάτων στην ενοριακή αίθουσα. Όπου καθόμασταν και πιάναμε τη γκρίνια και περνούσε ευχάριστα το πρωινό της Κυριακής…

Ήταν μια μέρα ξεχωριστή και όχι σαν όλες τις άλλες. Και αυτά έκαναν και τη διαφορά, ε; Με πειράζει που «φεύγουν» άνθρωποι και δεν το παίρνουμε χαμπάρι και πέφτουμε από τα σύννεφα όταν το μαθαίνουμε. Με ενοχλεί που δεν μπορώ να εκφράσω τα συλλυπητήριά μου στους συγγενείς τους… Με πειράζει που τις μεγάλες παραδοσιακές γιορτές δεν ανταλλάσσουμε χειραψίες, φιλιά και αγκαλιές.

Και, εδώ που τα λέμε, οι περισσότεροι θεωρούν τις εκκλησιαστικές ακολουθίες ως κοινωνικές εκδηλώσεις. Να ξεφύγουμε από τη μονοτονία της καθημερινότητας, να δούμε και να μιλήσουμε με κανέναν άνθρωπο, άλλοι να ανάψουν ένα κεράκι και να κάνουν μιαν ευχή, κάποιοι να προσευχηθούν… όλα ευπρόσδεκτα!

Παλιά οι Κυριακές, και ειδικά τα απογεύματα, ξεχώριζαν με τον πηγαιμό των ανδρών στα Μεζάρια για να δουν μπάλα και με την έλευση των γυναικών στους κινηματογράφους να απολαμβάνουν τα μελό της εποχής με τα μαντιλάκια στα χέρια. Και στα χωριά το νυφοπάζαρο στους κεντρικούς δρόμους με τις φλογερές ματιές να ανάβουν «πυρκαγιές», χωρίς να μπορεί να επέμβει καμία… Πυροσβεστική.

Όλα αυτά ξεχάστηκαν και για να δούμε πότε θα επανέλθουμε στην ομαλότητα και κανονικότητα επιτέλους!…

 

Του Δημήτρη Φρεζούλη

Σχετικά Άρθρα