Εκτός από τις γνωστές εκκλησίες αφιερωμένες στους Ταξιάρχες υπάρχει και μία που μου τη θύμισε χτες η Φιλία Χαλάτση. Πρόκειται για τους Ταξιάρχες των Νενητουρίων, όπου κι εκεί ανήμερα της γιορτής των Αρχαγγέλων εκτός από τη λειτουργία που τελείται προσφέρεται και κρέας πατατάτο. Και πλήθος πιστών πηγαίνουν να προσκυνήσουν.
Είναι γεγονός ότι οι εκκλησίες και το θρησκευτικό συναίσθημα, είναι η τονωτική ένεση να μένουν τα βορειόχωρα ζωντανά και να αναζωογονούνται κάθε καλοκαίρι, έστω και μια φορά το χρόνο.
Ένα απ’ αυτά τα χωριά και τα Νενητούρια και η εκκλησία τους στη μνήμη των Ταξιαρχών που συμπληρώθηκαν διακόσια χρόνια και, από την ανέγερσή της. Μια ανέγερση που πραγματοποιήθηκε μέσα σε 40 μόνο ημέρες.
Με αφορμή αυτή την επέτειο ο πρωτοπρεσβύτερος και θεολόγος π. Γεώργιος Πουλιάς συνέγραψε ένα αφιέρωμα στην εν λόγω εκκλησία. «Ιερός Ναός Ταξιαρχών Νενητουρίων Χίου» ο τίτλος του τομιδίου, «αφιέρωμα στα 200 χρόνια από της ανεγέρσεώς του», ο υπότιτλος (εκδόσεις άλφα πι).
Το τομίδιο χωρίζεται σε τρεις ενότητες: Στο ιστορικό της ανέγερσης κάτω από πολύ αντίξοες συνθήκες, αφού η άδεια που δόθηκε από τους Τούρκους θα ίσχυε μόνο για 40 μέρες το 1817. Οι χωριανοί δούλευαν νυχθημερόν να προλάβουν να ολοκληρώσουν την εκκλησία μέσα στα ασφυκτικά χρονικά περιθώρια της χορηγηθείσας άδειας και τελικά τα κατάφεραν.
Ο εορτασμός μετατέθηκε από τις 8 Νοεμβρίου στις 6 Σεπτεμβρίου. Ο λόγος ήταν οι αντίξοες καιρικές συνθήκες του Νοέμβρη. Και στην περιγραφή «του εν Χώναις θαύματος του Αρχαγγέλου Μιχαήλ» του οποίου η μνήμη εορτάζεται στις 6 Σεπτεμβρίου, ενώ παρατίθενται και τα ονόματα των κληρικών και μοναχών καταγόμενων από το χωριό και όσων υπηρέτησαν το ναό.
Υπερδραστήριος ο, και κοινωνικός, σύλλογος «Οι Ταξιάρχαι» όσον αφορά το χωριό πρόσθεσε στο ενεργητικό του και την ιστορία της εκκλησίας τους. Αφιερωμένη στους αείμνηστους γονείς και τους προγόνους τους που κατέθεσαν την πίστη τους και το περίσσευμα της ψυχής τους στον Πολιούχο του χωριού τους, Αρχιστράτηγο Μιχαήλ.
Ο π. Γιώργης Πουλιάς παραθέτει όλα τα στοιχεία του παρελθόντος αλλά και περιγράφει, με γλαφυρό τρόπο, όλα όσα έχουν σχέση με τους ανθρώπους και τα έργα τους από παλιά μέχρι σήμερα. Και, βέβαια, κοσμεί το τομίδιο με φωτογραφίες ενδεικτικές από παλιούς και νεότερους εορτασμούς.
Εξαιρετική η εισαγωγή της αείμνηστης Ευρυδίκης Σκυριώτου-Τσούνη που μέσα σε λίγες γραμμές καταθέτει αναμνήσεις από το παρελθόν και στέκεται με αγάπη και στο παρόν.
