Καλημέρα, λοιπόν και στην Κυριακή της μονοτονίας και της ρουτίνας των τελευταίων τριών εβδομάδων, σχεδόν… Με μια νέκρα και μια παγωμάρα που δεν μπορεί να τη χωρέσει ο νους μας, παρά το ότι μετά από τόσες μέρες αρχίσαμε πια και συνηθίζουμε. Και ναι μεν μπορεί να συνηθίζουμε, αλλά δεν παύει και να μας πειράζει αυτός ο υποχρεωτικός εγκλεισμός και αυτή η απομόνωση στο σπίτι… Λες και είναι φυλακή καθώς ο κορονωϊός, χωρίς να φταίμε σε κάτι, μας έχει τιμωρήσει και μας έκλεισε μέσα…
Εν τω μεταξύ δυο βδομάδες απομένουν μέχρι το Πάσχα και δεν έχουμε καμιά διάθεση και όρεξη να ετοιμάσουμε ο,τιδήποτε που έχει σχέση μ’ αυτή τη μεγάλη γιορτή. Δεν μας παραπέμπει σ΄αυτήν ούτε η περιρρέουσα ατμόσφαιρα, αφού όλα είναι κλειστά, ερημιά απλώνεται σε ολόκληρη την αγορά, η μοναξιά είναι αβάσταχτη. Άσχετα ότι επιβάλλεται να υπακούμε και να πειθαρχούμε…
Έτσι δεν έχουμε καταλάβει πως πλησιάζουμε στο Πάσχα… Και πώς να το καταλάβουμε, είναι μια αλήθεια. Οι περιορισμοί στην κυκλοφορία, και γενικά στην αγορά, δεν σου επιτρέπουν να σκεφτείς τίποτα που να έχει σχέση με αυτό… Κάπου διάβασα ότι προβληματίζονται έντονα τόσο οι κτηνοτρόφοι, όσο και οι κρεοπώλες και όχι αδικαιολόγητα. Το κρεατάκι μας θα το πάρουμε, βέβαια, αλλά με μέτρο και σκεπτικισμό, αφού δεν θα έχουμε την πολυτέλεια άλλων εποχών…
Κανείς, λοιπόν, δεν μιλάει για Μεγαλοβδομάδα και για Πάσχα, αλλά ούτε και για Ανάσταση, αφού και οι εκκλησιές θα είναι κλειστές. Και, εδώ που τα λέμε, στις εκκλησίες εντοπιζόταν και το ενδιαφέρον αυτών των ημερών, αφού ήταν και είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με το τελετουργικό των σχετικών ακολουθιών.
Δεν ξέρω αν οι νοικοκυρές έχουν όρεξη να φτιάξουν κουλουράκια, τσουρέκια, κόκκινα αβγά… Μακάρι να έχουν για να μην ξεχάσουμε και τις παραδόσεις μας, γιατί ναι μεν κουμάντο κάνει τον τελευταίο καιρό ο κορωνοϊός, αλλά στα σπίτια μας κουμάντο πρέπει να κάνουμε εμείς. Μένοντας σπίτι και μην ξεχνώντας όλα εκείνα με τα οποία μεγαλώσαμε.
Του Δημήτρη Φρεζούλη
