Πάμε για μια… πάστα

Σάβ, 24/09/2022 - 08:09
Πάμε για μια… πάστα

Η συνηθισμένη έξοδος τα παλιά χρόνια, τα απογεύματα της Κυριακής κυρίως, ήταν στα καφεζαχαροπλαστεία, όπως λέγονταν τότε, της πόλης. Ήταν οι εποχές που οι καφετέριες ήταν άγνωστο είδος και τα ζαχαροπλαστεία και τα καφενεία στο κέντρο της πόλης μετρημένα. Στην Απλωταριά κυριαρχούσε η «Μέλισσα» και ο «Κοντούδης - Καρατζάς» και με τα παγωτά χωνάκι και στην πλατεία ο Σίσκος και άλλοι που δεν θυμάμαι τα ονόματά τους Και ποια ήταν η συνηθισμένη προτίμηση όλων όσοι είχαν την οικονομική άνεση για την κυριακάτικη έξοδο; Μια… πάστα.   

Κάθονταν στα μαρμάρινα τραπεζάκια και απολάμβαναν το εξαιρετικό γλυκό στις πολλές εκδοχές του. Και αφού περνούσε λίγο η ώρα κατευθύνονταν στα σινεμά «ΡΕΞ» και «ΑΣΤΗΡ» που έπαιζαν ελληνικές ταινίες κάθε σαββατοκύριακο για να ολοκληρωθεί η κυριακάτικη διασκέδαση που ήταν και η μοναδική ολόκληρη την εβδομάδα.

Αλλά και εκείνοι που πήγαιναν στο γήπεδο, στα λεγόμενα «Μεζάρια», σ’ αυτά τα ζαχαροπλαστεία κατέληγαν αμέσως μετά τα παιχνίδια των ομάδων μας. Είτε για να γλυκάνουν την ήττα, είτε για να χαρούν τη νίκη με ένα γλυκό κι ένα κονιάκ. Και μιας ο λόγος για ποδόσφαιρο ας θυμηθούμε ότι «τω καιρώ εκείνω» η «αμοιβή» των ποδοσφαιριστών ήταν καμιά πάστα ή καμιά πορτοκαλάδα.

«Πάμε να φάμε μια πάστα και να πιούμε ένα καφέ στο τάδε ζαχαροπλαστείο στην προκυμαία;». Η ερώτηση, που ήταν και επιτακτική και δεν σήκωνε αντιρρήσεις, από μια καλή φίλη στην άλλη άκρη του τηλεφώνου. Για μια στιγμή ταλαντεύθηκα γιατί κι εγώ δεν ξέρω εδώ και πόσα χρόνια είχα να κατέβω απόγευμα στη Χώρα όχι για πάστα αλλά ούτε για καφέ. Ξέρετε, όταν έχεις «κολλήσει» στο λιμανάκι, δύσκολα ξεκολλάς…

Για μια πάστα, σκέφτηκα, και μου άρεσε η ιδέα, αφού πάστα και ειδικά προφιτερόλ είχα να φάω από τότε που υπηρετούσα ναύτης στη Σούδα. Να μη σας το πολυλογώ είπαμε το ναι και να 'μαστε καθισμένοι τρώγοντας την πάστα μας στην προκυμαία. Ωραία ήταν, αλλά τι κακό ήταν αυτό με τα σούρτα - φέρτα των αυτοκινήτων; Σε ζάλιζαν, στην κυριολεξία, όχι μόνο με τον θόρυβο αλλά και με αυτό το συνεχόμενο πήγαιν' έλα. Και σκέφτηκα τι καλύτερα θα ήταν αν ο δρόμος της προκυμαίας ήταν κλειστός τις απογευματινές και βραδινές ώρες... Πρόβλημα δυσεπίλυτο όμως, αν και όχι αδύνατο. Υπάρχει και το κόστος…

Του Δημήτρη Φρεζούλη

Σχετικά Άρθρα