Ένα μήνα πριν τις εκλογές έχω την εντύπωση ότι στους περισσότερους δεν καίγεται καρφάκι, προς το παρόν τουλάχιστον. Και λέω για τους απλούς ανθρώπους, για το λαό δηλαδή, εδώ στη Χίο, γιατί δεν ξέρω τι γίνεται αλλού. Και είναι ένα φαινόμενο που παρατηρείται τα τελευταία χρόνια, παρά το ότι κάθε πράξη μας είναι πολιτική και παρά το ότι πολλά εξαρτώνται από την έκβαση κάθε εκλογικής αναμέτρησης. Βλέπετε η ζωή μας εξαρτάται απόλυτα από ποια κόμματα θα προτιμήσουμε και ποιους θα εκλέξουμε. Και τι διαπιστώνω ακόμα…; Ότι υπάρχει μια, ας την πούμε, φοβία και ο κόσμος δύσκολα εκδηλώνεται. Και ξέρετε γιατί; Γιατί κάποιοι από τους άμεσα ενδιαφερόμενους έχουν απλώσει τις κεραίες τους και γράφουν σε μαύρα κατάστιχα τους αντίθετους. Οπότε ο καθένας σου λέει «φύλαε τα ρούχα σου»…
Αυτά σήμερα γιατί χτες τα πράγματα στην προεκλογική περίοδο ήταν πιο ξεκάθαρα. Παρά το ότι, τόσο προδικτατορικά όσο και μέχρι το 1981, βασίλευε ο νόμος του χωροφύλακα και το τύλιγμα σε μια κόλλα χαρτί και άντε γύρευε να ξετυλιχτείς. Όχι μόνο εσύ αλλά και τα παιδιά και τα εγγόνια σου. Αλήστου μνήμης εποχές που καλά είναι να τις θυμόμαστε. Και πώς να ξεχάσεις τον «μυστικό» που παραφύλαγε και το «περάστε από την αστυνομία δια υπόθεσίν σας»…
Εκείνα λοιπόν τα χρόνια, παρά τα μέτρα έμμεσης καταστολής των δημοκρατικών φρονημάτων, την προεκλογική περίοδο επικρατούσε άλλο κλίμα. Οι περιοδείες των υποψηφίων, στα χωριά κυρίως, είχαν άλλο χρώμα. Ο πιο πολύς κόσμος δεν φοβόταν, παρά όλα όσα έγραψα παραπάνω, να εκδηλώσει την προτίμησή του. Και οι περιοδείες στα χωριά ήταν σκέτο πανηγύρι. Η υποδοχή γινόταν με σκορπισμένες δάφνες στο έδαφος και στη συγκέντρωση στο καφενείο δημιουργούταν το αδιαχώρητο. Δεν θα ξεχάσω τι κόσμο προσήλκυε ο βουλευτής και υποψήφιο της Ενώσεως Κέντρου, Νίκος Ζορμπάς. Γινόταν λαϊκό προσκύνημα. Όμως και εκείνος έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι του προκειμένου να εξυπηρετηθούν όχι μόνο οι «δικοί» του αλλά και όποιος του ζητούσε μια χάρη και από άλλο κομματικό χώρο.
Τώρα τα πράγματα άλλαξαν… Οι περιοδείες των υποψηφίων γίνονται για να γίνουν και για την τιμή των όπλων. Κυρίως με φευγαλέες επισκέψεις στα καφενεία που δεν είναι πια γαλάζια, πράσινα ή κόκκινα. Ελάχιστοι όσοι πάνε και περισσότεροι αυτοί που συνοδεύον το κλιμάκιο. Δυστυχώς η πολιτική και οι πολιτικοί έχουν απαξιωθεί στη συνείδηση των περισσοτέρων και είναι ό,τι χειρότερο. Υπάρχει και η «μαύρη λίστα» που έγραψα και στην αρχή κι έτσι η αποχή είναι δεδομένη. Εδώ θα σκεφτούν πολλοί να αντιδράσουν ακόμα και σε αυτή την ανάρτηση από το φόβο μην πέσουν στη δυσμένεια των αρχόντων. Να το θυμηθείτε…
Του Δημήτρη Φρεζούλη
