Σε μνημόσυνο καλού και αγαπητού συγχωριανού είχα πάει το περασμένο Σάββατο, στο ξωκκλήσι του Άι Γιαννιού, όπου φιλοξενούνται αυτοί που φεύγουν. Και το μάτι μου πού στήθηκε για μια ακόμα φορά; Στον ιστορικό πύργο, στον περιβάλλοντα χώρο της εκκλησίας, που καταρρέει και μάλιστα έχει αποκλειστεί και με τις σχετικές ερυθρόλευκες κορδέλες.
Έγραφα και πέρυσι τέτοιο καιρό για τον επιβλητικό διώροφο Πύργο που στηρίζεται σε καντρόνια για να μην γκρεμίσει αφού κανείς δεν ενδιαφέρθηκε και εγκαταλείφθηκε στην τύχη του. Όπως με ενημέρωσε ο Βαγγέλης Χαρίτος, και τον ευχαριστώ, ο Πύργος σύμφωνα με το Υπ.Πο. (απόφαση κήρυξης ως μνημείου το 1983) χτίστηκε μεταξύ 1830-1860. Ο Αγγελής Τζιώτης του είχε πει ότι σε αυτόν είχαν εργαστεί χτίστες που έχτισαν τον Άγιο Ευστράτιο, που σημαίνει ότι είχε πάθει ζημιές στο σεισμό του 1881. Ίσως να είναι παλαιότερος από τη χρονολόγηση του Υπουργείου. Γιατί ναι μεν τα πατώματα με τα κιρίσια χρονολογούνται από τότε, όμως η μέθοδος αυτή εφαρμόστηκε και μετά το σεισμό κατά την επισκευή κτηρίων, ενώ οι Θυμιανούσοι μαστόροι ήξεραν να φτιάχνουν θόλους, είχαν και την πέτρα.
Τα πολλά τελευταία χρόνια, λοιπόν, ο Πύργος είναι υπό κατάρρευση παρά την επίσημη κήρυξή του ως μνημείου. Χρόνο με το χρόνο η διάβρωση της πέτρας έπαιζε άσχημο παιχνίδι με αποτέλεσμα να φτάσουμε σε ακραίες καταστάσεις και να μπουν υποστυλώματα. Κατά καιρούς έγραφα τι θα γίνει με τον Πύργο καθώς η Επιτροπή δεν είχε την οικονομική δυνατότητα να τον αναστηλώσει. Όμως «στου κουφού την πόρτα…».
Όταν ανέλαβε ο νυν Μητροπολίτης τον πήγα μια μέρα το 2012 στο ξωκκλήσι να δει τα χάλια του κτηρίου. Ο κ. Μάρκος εντυπωσιάστηκε καθώς τον έβλεπε για πρώτη φορά. Και σε συνεννόησή μας απευθυνθήκαμε στον τότε αντιπεριφερειάρχη, Κώστα Γανιάρη. Με στόχο και σκοπό να ενταχθεί η επισκευή του σε κάποιο ευρωπαϊκό πρόγραμμα. Κάτι είπαν ότι θα προσπαθήσουν να κάνουν αμφότεροι, αλλά τελικά τίποτα δεν έγινε…
Έτσι πέρασαν οι μέρες, οι βδομάδες, οι μήνες, τα χρόνια και πολλά χρόνια αργότερα ο Πύργος βαστιέται δεν βαστιέται. Ένα αριστούργημα κάποιων άλλων καιρών αργά αλλά σταθερά καταρρέει. Και θα έχουμε τύψεις όταν γραφεί το τέλος ότι δεν κάναμε τίποτα να τον σώσουμε. Κρίμα!
Του Δημήτρη Φρεζούλη
