Στο Μάναγρο και Βολισσό…

Τρί, 28/07/2020 - 12:00
Τα χρώματα του ηλιοβασιλέματος στην παραλία του Μανάγρου είναι χάρμα ιδέσθαι

Δεύτερη πρόσκληση - πρόκληση μέσα σε μια βδομάδα και όπως έγραφα και τις προάλλες, δύσκολα αντιστέκεσαι… Και το καλό είναι ότι θα υπάρξει και τρίτη την προσεχή Κυριακή. Κωλοαέρισμα θέλεις, θα πουν κάποιοι από εσάς, αλλά όσο και αν βαραίνεις και λόγω ηλικίας, δύσκολα αντιστέκεσαι στις προκλήσεις. Έτσι μετά τις Οινούσσες το σαββατοκύριακο οδεύσαμε προς τη βορειοδυτική Χίο…

Τούτη τη φορά η πρόσκληση προερχόταν από τα παιδιά που έχουν κατασκηνώσει στην παραλία του Μανάγρου… Και επειδή αυτό το κομμάτι της Χίου το αγαπάμε και είναι πάντα μέσα στην καρδιά μας, πώς να αρνηθείς μια βόλτα προς τα εκεί, όταν μάλιστα έχεις και καλή παρέα;

Δεύτερη απόδραση, λοιπόν, με την προϋπόθεση πως θα διανυκτερεύαμε το σαββατόβραδο σε ενοικιαζόμενο δωμάτιο γιατί, τώρα πια, δεν είμαστε για νεανικές ταρζανιές… Και να σας πω και κάτι; Πρέπει οπωσδήποτε να ενισχύεται και η οικονομία αυτού του ξεχασμένου κομματιού του νησιού, στο οποίο κάποιοι έχουν επενδύσει και με το ανάλογο ρίσκο… Και μάλιστα με δουλειά και αν -γιατί φέτος τα πράματα είναι πολύ δύσκολα- μόνο για λίγες μέρες του καλοκαιριού…

Υποθέτω πως οι περισσότεροι ξέρετε την τεράστια σε μέγεθος παραλία που φτάνει όσο βλέπει το μάτι σου… Με το κυματάκι να ξεδιπλώνεται και να παίζεις μαζί του καθώς αναπαύεται στην ακτή δημιουργώντας μιαν όμορφη εικόνα. Και με την άμμο να ξεκολλά εύκολα από τα πόδια και το σώμα σου και να μη σε βασανίζει. Και είναι κι αυτό το καθάρισμα μια «ιεροτελεστία»… Ελάχιστοι οι επισκέπτες και κολυμβητές, ηρεμία και γαλήνη, υπό τον ήχο των τζιτζικιών… Και αφού κολυμπήσαμε, επειδή δεν είμαστε και συνηθισμένοι σε ανώμαλες συνθήκες, εξαιρετικό φαγητό με μεγάλες μερίδες και οικονομικές τιμές στη Βολισσό και ξεκούραση…

Και το απόγευμα πάλι Μάναγρος με τον ήλιο να οδεύει προς τη δύση του και να χωνεύει πίσω από το βουναλάκι, τα χρώματα του ηλιοβασιλέματος να είναι χάρμα ιδέσθαι, η θαλασσινή αύρα να σε χαϊδεύει ανακουφιστικά και ευχάριστα, το σκοτάδι να αρχίζει να πέφτει αλλά το φεγγαράκι να φωτίζει τις σκιές της παρέας…

Και ο μουσικός της ομήγυρης να γρατζουνά την κιθάρα του, να αρχίζει το τραγούδι και να μας παρασέρνει κι εμάς όλους και η βραδιά να εξελίσσεται σε μια μυσταγωγία. Μια βραδιά μαγευτική, με το κρασάκι και το τσιπουράκι να ευχαριστούν τα λαρύγγια μας και οι στιγμές να είναι ρομαντικές, όμορφες, νοσταλγικές με τα παλιά τραγούδια… Όπως κάποτε στα νιάτα μας. Θεσπέσια…

Και το πρωί να σε ξυπνά ο φλοίσβος των κυμάτων που σκάνε στην ακρογιαλιά, το καφεδάκι να είναι αχνιστό, το νέο ξεκίνημα να γίνεται από την  Αγία Μαρκέλλα, δεύτερη στάση στη Βολισσό, για ζεστούς λουκουμάδες και μια γωνιά ζεστό φρέσκο ψωμί με ένα κομμάτι ντόπιο τυρί και άλλο ένα καφεδάκι στην πλατεία, ξανά παραλία, κολύμπι… Ε, κι άλλα θέλατε; Και το απόγευμα επιστροφή.

Η βορειοδυτική Χίος είναι ωραία και  μας περιμένει με ανοικτές αγκάλες!

Του Δημήτρη Φρεζούλη

Σχετικά Άρθρα