Τα σαββατοκύριακα

Σάβ, 03/12/2022 - 07:00
Παλιά σαββατοκύριακα

Μια φορά και έναν καιρό όταν οι άνθρωποι δούλευαν και Σάββατο περίμεναν πώς και πώς να έρθει το τέλος της εβδομάδας αφού, εκτός από ότι θα ξεκουράζονταν μία μέρα, ήταν και ημέρα πληρωμής του μεροκαματιάρη. Συνήθως στα καφενεία της εποχής εκείνης, όπου μαζεύονταν αφεντικά και εργάτες και έπιναν και το σχετικό ουζάκι ή κρασάκι για να πάνε τα φαρμάκια της βδομάδας κάτω. Και λέω, δα, πόσο γλυκιά είναι η μέρα που παίρνεις στο χέρι σου τον καρπό των κόπων μιας ολόκληρης εβδομάδας. Τώρα πας στο ΑΤΜ, αλλά είναι άψυχο. Και όταν υπάρχει και ένα μικρό απόθεμα στην άκρη δεν χρειάζεται να πηγαίνεις στο τέλος του μήνα. Και βέβαια τον καιρό εκείνο η πληρωμή ήταν ακόμα πιο γλυκιά, αφού η μεγάλη πλειοψηφία του κόσμου αυτό το μεροκάματο περίμενε για να εξοφλήσει τον μπακάλη, τον ψωμά, τον μανάβη, να πάει στο χασάπη για να μπει στην κατσαρόλα ένα κομμάτι κρέας, και αυτό όχι κάθε βδομάδα…

Και μετά η Κυριακή που την περιμένανε και αυτήν πώς και πώς αφού ήταν η κατ' εξοχήν οικογενειακή ημέρα. Το πρωί ολόκληρη οικογένεια να πάει στην εκκλησία, η συνέχεια γύρω από το μεσημεριανό τραπέζι, το απόγευμα η καθιερωμένη βόλτα στο νυφοπάζαρο για τις σχετικές καυτές ματιές και αργά το απόγευμα το απαραίτητο σινεμά.

«Κουκιά τρώγαμε, κουκιά μολογούσαμε» τω καιρώ εκείνο, αφού δεν είχαμε και τι άλλο να κάνουμε. Τώρα έρχεται το σαββατοκύριακο και βέβαια το περιμένουμε πώς και πώς, αλλά τρέχουμε σαν τις καθημερινές και δεν προλαβαίνουμε. Το μεσημεριανό τραπέζι διαλύθηκε και τρώμε οι περισσότεροι σαν μαγκούφηδες, βόλτες δύσκολα βγαίνουμε, τα βράδια μας δεν αλλάζουν, αφού έχει φροντίσει γι' αυτό η τηλεόραση.

Βράστε τα και άστε τα με λίγα λόγια. Μακάρι να αλλάζαμε λίγο τις συνήθειές μας, ε; Έτσι για να γίνουν τα σαββατοκύριακά μας πιο γλυκά και πιο ωραία όπως πιο παλιά, έστω και σε μία πιο μοντέρνα έκδοση.

Στις φωτό σε ουζερί της Μυτιλήνης δεξιά ο συγχωρεμένος ο πατέρας μου και η άλλη από κυριακάτικη βόλτα στα Θυμιανά.

Του Δημήτρη Φρεζούλη

Σχετικά Άρθρα