Χίος, Τετάρτη 5 Αυγούστου

«Θείος» και «κύριος»…

Σάβ, 01/08/2020 - 08:21
Αχ αυτά τα χρόνια που περνάνε χωρίς να μας ρωτάνε!

Πιο παλιά, όταν ήμασταν μικροί, 50-60 χρόνια πριν, όλους τους πιο μεγάλους, τους λέγαμε θείους… Άσχετα αν είχαμε συγγένεια ή όχι. Ήταν μια πολύ συνηθισμένη προσφώνηση και, ουσιαστικά, εξέφραζε σεβασμό προς τους μεγαλύτερους. Βάζαμε πρώτα το θείος και στη συνέχεια το όνομα εκείνου στον οποίο απευθυνόμασταν.

   Έτσι όλοι ήταν «θείοι» μιας και τα χρόνια εκείνα, ακόμα και οι 40άρηδες και οι 50άρηδες έμοιαζαν με γέρους, καθώς κακογερνούσαν οι άνθρωποι. Όλα ήταν δύσκολα και ιδιαίτερα η ζωή των πιο φτωχών. Και τότε τρέφαμε και έναν άλλο σεβασμό προς τους πιο μεγάλους… Τους βλέπαμε με ένα δέος γιατί ήταν και κακοπορεμένοι, σκοτωνόμασταν ποιος θα πρωτοσηκωθεί στο λεωφορείο να τους παραχωρήσει τη θέση του, γενικά το «τίμα τον πατέρα σου και τη μητέρα σου» επεκτεινόταν και σε άλλους…

   Μέχρι τη δεκαετία, λοιπόν, του ‘80, το «θείος» και το «θεία» ήταν στην ημερήσια διάταξη, αλλά από κάποια στιγμή και μετά άρχισε να εγκαταλείπεται, καθώς εκπολιτιστήκαμε ακόμα πιο πολύ με την πρόοδο της εξέλιξης. Και τη θέση του πήρε το  «κύριος» και το «κυρία», αν και ακόμα υπάρχουν κάποια παιδιά που επιμένουν στα παλιά.

   Και τι αισθάνεστε αν σας προσφωνούν απλοί άνθρωποι και ιδιαίτερα νεαροί με το «κύριε»; Μήπως ότι παραμεγαλώσατε και έχετε μπει στο κλαμπ των μεγάλων ηλικιών; Εξ ου και ο ανάλογος σεβασμός;

   Δεν ξέρω πώς το εκλαμβάνετε εσείς, αλλά προσωπικά έχω αυτή την αίσθηση… «Κύριε Δημήτρη» και «κύριε Δημήτρη», τόσο στον προφορικό όσο και στον γραπτό λόγο, δεν νομίζω πως προέρχεται μόνο από θέμα σεβασμού αλλά μάλλον είναι θέμα ότι οι άλλοι σε βλέπουν πια σαν μεγάλο. Δεν μπορώ να πω ότι με πειράζει, το αντίθετο μάλιστα, ορισμένες φορές με κολακεύει κιόλας, αλλά δεν παύει και να μου θυμίζει και μάλιστα πολύ συχνά ότι διάβηκα το «Ρουβίκωνα»…

  Αχ αυτά τα χρόνια που περνάνε χωρίς να μας ρωτάνε!

Του Δημήτρη Φρεζούλη

Σχετικά Άρθρα

Τρί, 04/08/2020 - 11:03
Μάλλον, τα μαθήματα περιβαλλοντικής εκπαίδευσης που γίνονται στα σχολεία πάνε στον βρόντο.

«Είμαι καθαρό παιδάκι κι η μαμά μου μ’ έχει μάθει τα χαρτιά και τα σκουπίδια να τα ρίχνω στο καλάθι»… Θυμάμαι σα να 'ναι χτες που η γυναίκα μου έλεγε αυτό το στιχάκι τόσο στην κόρη μου, όσο και στο γιο μου, όταν ήταν σε νηπιακή ηλικία. Το έλεγε και το ξανάλεγε, το έλεγαν κι αυτά με την ελπίδα και την ευχή μας να το καταλάβουν. Και, ευτυχώς, οι δύο από μικροί, μέχρι τώρα που μεγάλωσαν, είναι ιδιαίτερα ευαίσθητοι με το περιβάλλον γενικότερα.

   Δεν ξέρω αν οι σημερινές μαμάδες λένε κάτι τέτοια συμβουλευτικά στιχάκια  στα παιδιά τους, εκείνο που βλέπω είναι ότι, μάλλον, τα μαθήματα περιβαλλοντικής εκπαίδευσης που γίνονται στα σχολεία πάνε στον βρόντο. Και τα τελευταία χρόνια φράκαραν τα σχολεία με τέτοια περιβαλλοντικά προγράμματα. Με στόχο και σκοπό, βέβαια, να ευαισθητοποιηθούν τα παιδιά με το περιβάλλον… Κατά πόσο όμως εκπληρώνονται αυτοί οι σκοποί, είναι ένα ερώτημα.

   Γενικά στη θεωρία όλα είναι εύκολα. Τι γίνεται όμως στην πράξη και όταν κάποια παιδιά ξεφεύγουν από τα μάτια των δασκάλων τους και από τις διάφορες εκδηλώσεις; Δυστυχώς, εκείνο που διαπιστώνω εγώ είναι ότι δεν έχουν καμία ευαισθησία για το περιβάλλον! Όχι μόνο δεν σκύβουν τη μεσούλα τους να μαζέψουν ένα σκουπιδάκι, αλλά είναι τα ίδια που τα δημιουργούν.

   Και βέβαια βλέποντας μια τέτοια νοοτροπία και συμπεριφορά απορείς τι τα θέλουν στα σχολεία «τα μπουγαδιάσματα και τα πολλά σαπούνια». Εντάξει, δεν είναι όλα στην ίδια μοίρα, αλλά μου φαίνεται ότι είναι τα περισσότερα. Θα μου πείτε και λίγα να ευαισθητοποιήσουμε θα είναι ένα κέρδος. Δυστυχώς η αναισθησία μας μάλλον είναι… κληρονομική!

Του Δημήτρη Φρεζούλη