Χρειάστηκε να σκοτωθούν, με φρικιαστικό τρόπο, πέντε εργάτριες στην μπισκοτοβιομηχανία των Τρικάλων για να κατανοήσουμε ή να θυμηθούμε ότι στην Ελλάδα (και στον κόσμο) υπάρχει ακόμα εργατική τάξη.
Όπως έγραψε ο Νίκος Γιαννόπουλος, στον αχαλίνωτο καπιταλισμό που ζούμε, η τάξη που εξακολουθεί να παράγει με τον κόπο και τον ιδρώτα της είναι η εργατική. Και αυτή σκοτώνεται όταν τα πράγματα “στραβώνουν” με οποιοδήποτε τρόπο. Έτσι γινόταν, έτσι γίνεται και έτσι θα γίνεται πάντα στον καπιταλισμό, και έχει να κάνει με τη φύση του συστήματος (τουλάχιστον μέχρι να μας αντικαταστήσουν παντού με ρομπότ).
Τις πέντε γυναίκες, τις θρηνούμε ως νεκρές ΕΡΓΑΤΡΙΕΣ. Ήταν, βέβαια, και πολλά άλλα όπως κάθε άνθρωπος στη ζωή του. Σύζυγοι, μητέρες, γυναίκες. Αλλά σκοτώθηκαν ως ΕΡΓΑΤΡΙΕΣ. Βρίσκονταν εκεί τη συγκεκριμένη ώρα όχι από επιλογή αλλά από ανάγκη. Ανάγκη βιοποριστική. Αν δεν εργάζονταν, δεν θα μπορούσαν να ζήσουν αξιοπρεπώς. Και αυτό είναι που καθιστά το θάνατό τους αχώνευτο. Απαράδεκτο. Μη διαχειρίσιμο. Πήγαν για δουλειά, είπαν γεια στους αγαπημένους και στις αγαπημένες τους, δεν επέστρεψαν ποτέ.
Να επιστρέψουν στα σπίτια τους ήθελαν, στους ανθρώπους που τις αγαπούσαν. Αυτό δεν κατέστη δυνατόν, ΟΧΙ με δική τους ευθύνη. Δεν έκαναν οι ίδιες κάποιο λάθος. Τα λάθη, οι παραλείψεις, πιθανόν και παράνομες πράξεις, αναζητούνται ΑΛΛΟΥ, όχι στα σώματα των νεκρών γυναικών.
Η εργατική τάξη απαιτεί τουλάχιστον σεβασμό. Γιατί μόνο σεβασμός πρέπει σ’ αυτούς που παράγουν με τα χέρια και το μυαλό τους τον παραγόμενο πλούτο. Ίσως σε κάποιους/κάποιες όλα αυτά ακούγονται αναχρονιστικά, πασέ και μπάναλ, αλλά είναι αλήθεια τα ρημάδια όσο και αν ωραιοποιήσουμε τις έννοιες και “χειρουργήσουμε” τις λέξεις. Η δουλειά είναι δουλειά και ο εργάτης, εργάτης.
Γι’ αυτό λοιπόν την επόμενη φορά που θα βρεθείτε στο σούπερ μάρκετ χαρίστε ένα χαμόγελο και ένα ευχαριστώ στην ταμία και στις κοπέλες που σας εξυπηρετούν. Την επόμενη φορά που θα ψωνίσετε στο εμπορικό μην αναγκάσετε την πωλήτρια να σας κατεβάσει όλο το ράφι και αν το κάνετε, πείτε ένα γλυκό λόγο. Την επόμενη φορά που θα βγείτε έξω για φαγητό θυμηθείτε ότι ο σερβιτόρος δεν είναι δούλος σας για να του δίνετε προσταγές με ύφος χιλίων καρδιναλίων. Και αφήστε του κι ένα φιλοδώρημα. Όταν ο καιρός είναι κακός μην υποχρεώνετε τα παιδιά να καβαλούν τα μηχανάκια να σας φέρουν τον καφέ σας και τα σουβλάκια σας
Ας σεβαστούμε, επιτέλους, τα χέρια που μας ταΐζουν, μας καθαρίζουν, εξυπηρετούν λογικές και παράλογες ανάγκες μας… Για σκεφτείτε το!
Του Δημήτρη Φρεζούλη
