Μουδιασμένα τα δάκτυλα. Παγωμένα θαρρείς. Σαν την καρδιά μου. Και η ανάσα δυσκολεύεται κι αυτή. Κομμένη. Όπως η κλωστή της ζωής του 32χρονου, πρωτότοκου γιού. μιας άλλης μάνας, γυναίκας του μόχθου, φίλης και συναγωνίστριας.
Μέχρι πριν από λίγο μια εργαζόμενη μάνα, ακούραστη, στη δουλειά, στους αγώνες, πάντα με ένα αληθινό, πλατύ, ζωγραφισμένο χαμόγελο στο πρόσωπο.
Η Μαρία, ένα ξημέρωμα μέσα στη Μεγαλοβδομάδα, έγινε Μάνα- Παναγιά που θρηνεί τον πολυαγαπημένο της γιό. Ποταμοί δακρύων έσβησαν το χαμόγελό της. Μέσα στην άνοιξη, έχασε την "άνοιξή" της. Το πρωτότοκο γιό της!!!
Η είδηση του θανατηφόρου τροχαίου δύο γραμμές. Για εκείνη δύο τόνοι λύπης. Πως έγινε Μαρία, Μάνα- Παναγιά, να θάβεις το παιδί σου Μ. Παρασκευή όπως Εκείνη; Πόσες άλλες μανάδες σαν κι εσένα; Πόσες ακόμη χαροκαμένες μάνες από τροχαία δυστυχήματα; Δεν χόρτασε η άσφαλτος από το αίμα παιδιών, νέων, μεσήλικων που δεν πρόλαβαν να ζήσουν πολλές ανοίξεις, πολλά φιλιά, πολλές αγκαλιές, ανατολές και ηλιοβασιλέματα;...
Η άδεια καρέκλα στο τραπέζι, το εκκωφαντικά σιωπηλό δωμάτιο, τα αντικείμενα, που μένουν πίσω είναι καθημερινά καρφιά για τις Μάνες- Παναγιές, που μένουν ορφανές μετά από ένα θανατηφόρο τροχαίο.
Κουράγιο Μαρία! Κουράγιο Μάνα- Παναγιά, όποιο κι αν είναι το όνομά σου. Εμείς το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να ανοίξουμε την αγκαλιά μας.
Να κλάψεις. Να πενθήσεις. Να βρείς- αλήθεια πως;- τη δύναμη να σηκωθείς από το κρεβάτι την επόμενη μέρα, να συνεχίσεις να ζείς. Μπορεί και να μισοζείς αφού λείπει η μισή σου καρδιά... Και πίσω από σένα, χιλιάδες μανάδες, όταν τα παιδιά τους φεύγουν από το σπίτι οδηγώντας δίκυκλα τους εύχονται "
Στο καλό παιδί μου. Μήν αργήσεις. Να προσέχεις..."
Τώρα εσύ ζείς τον εφιάλτη τους!!!. Τον εφιάλτη κάθε γονιού... Η μισή μας καρδιά κοντά σου βρίσκεται. Κοντά σας...