Κυρ, 25/09/2016 - 06:11
Αιώνιος ταξιδευτής ο Έλληνας. Για χιλιάδες χρόνια βολοδέρνει σε δύσβατες αρμυρές στράτες, φουρτουνιασμένων θαλασσών και πόντων. Τη λαλιά του, από κτήσεως κόσμου την κάμνει πονεμένο τραγούδι ο αγέρας. Τη σκέψη του πανανθρώπινο όνειρο.
Αυτός ο Λαός είναι προικισμένος με νόηση και δημιουργικό Θείο Φως. Πάμπλουτος σε Πάθη – Λάθη – Προδομένους Αγώνες – σε προσφορά αγάπης και απεριόριστη δωτικότητα. Η «αρμονία των ουράνιων σφαιρών», ανά πάσα στιγμή και ώρα,
διακηρύττει την αέναη ύπαρξη του.
Κάθε πρωί, σαν ξεπροβάλει ο φωτοδότης, χαμογελά κρυφά κλείνοντας το μάτι με νόημα στην ακραία ανατολική εσχατιά της Ευρώπης. Την Άγια Μάνα Γη μας, την τόσο ποθητή , Λατρευτή και χιλιαγαπημένη!
Η νύχτα ρίχνει τα μαύρα πέπλα της γιατί δεν αντέχει να βλέπει το άδικο. Να κρύψει από προσώπου γης την πίκρα για της για τα πάθη μας. Την αναπάντεχη συμφορά που εσκεμμένα και εκδικητικά επέβαλαν οι ισχυροί της γηραιάς. Αγνώμονες απέναντι στους από αιώνες ευεργέτες της γνώσης των τεχνών και των επιστημών. Χαρίσαμε χαρά. Μας πλήρωσαν με απογοήτευση και χλεύη.
Φτωχός ήταν πάντα ο τόπος μας. Πλεόναζε πάντα φως… θάλασσα και πέτρα. Το φως το σκορπίσαμε παντού σαν ιδέες και οράματα. Τη γαλάζια θάλασσα μας την μετατρέψαμε σε πηγή πλούτου και πεδίο ανταλλαγής γνώσεων και προόδου. Την σκληρή πέτρα την μετατρέψαμε σε Κούρους και Κόρες. Σε καλλίγραμμα θέατρα, στάδια, ιερά και Παρθενώνες.
Για πρώτη φορά στον κόσμο, στην σκληρή πέτρα αποτύπωσαν τη Μεγάλη Χιακή Ρήτρα. Ψήγμα Δημοκρατίας που με αυτή ο λαός μας, μπόλιασε στους βαρβάρους της εσπερίας!
Ψηλά το κεφάλι αδέρφια μου. Μην το βάζετε κάτω πάλι με χρόνους με καιρούς θα βρούμε και πάλι την σωστή ρότα μας. Δεν γίνεται αλλιώς. Θα μεγαλουργήσουμε και πάλι. Όσο και αν προσπαθούν, δεν μπορούν να αφανίσουν τα πιστεύω μας και την ελπίδα.
Η ύπαρξης μας, είναι αναπόσπαστα ριζωμένη στα βουλιαγμένα μας σκαριά που αναπαύονται στους πυθμένες των θαλασσών, μαζί με ιερά οστά αγίων ναυτικών. Είναι εμφυτευμένη στα μουσεία τους, μέσω των κλεμμένων θησαυρών μας. Δοξολογούν τον Κύριο τους, με στραμμένα τα μάτια τους στα Άγια Λείψανα , πλούσια λεία, από τους ναούς μας που σύλησαν και βεβήλωσαν οι δυτικοί άρπαγες.
Η καθημερινότητα μας είναι αποτυπωμένη στον αφρό που χαϊδεύει τον άμμο και τα ολόλευκα βότσαλα, πάνω στα οποία, σαλεύουν οι γλάροι.
Η ελπίδα είναι αποτυπωμένη στα έργα μας.
Στα άγια κτίσματα μας.
Στις τέχνες μας.
Στα μνημεία λόγου μας.
Στα τραγούδια μας.
Στις καθημερινές μικροχαρές μας.
Στα γλέντια μας.
Στα γλέντια μας.
Στην περήφανη ματιά μας.
Στην περπατησιά, και στα μοιρολόγια μας.
Στην περπατησιά, και στα μοιρολόγια μας.
Δεν γίνεται αλλιώς. Έλληνες ήμαστε.
Από τους ελάχιστους αρχαίους λαούς που συνεχίζουμε να ομορφαίνουμε τον κόσμο με την ύπαρξη μας. Συνεχίζουμε να υπάρχουμε. Να ζούμε. Να σημαδεύουμε την αέναη ύπαρξη μας, διαιωνίζοντας την αίγλη και το μεγαλείο μας, παρά τα όποια λάθη και αστοχίες μας.
Δεν γίνετε αλλιώς θα συνεχίζουμε να περπατούμε σ’ αυτόν τον τόπο με τον ίδιο τρόπο ως και σήμερα.
Κόντρα στα κελεύσματα των Σειρίνων και τις φοβέρες της γερμανίδας Μέδουσας και της ψυχρής παρέας της. θα χαράζουμε επί οικουμενικών χαρτών, πορείες για να συνεχίσουμε τα προαιώνια ταξίδια μας. Θα συνεχίσουμε την πλεύση, στα όνειρα του κύκλου μιας ξεχωριστής ζωής, χωρίς αρχή και τέλος. Κόντρα στα σχέδια και τις προσδοκίες των δυνάμεων του κακού, θα παραμείνουμε και θα συνεχίζουμε να ζούμε και να διαλαλούμε πως είμαστε και παραμένουμε ΈΛΛΗΝΕΣ !
Ελάχιστος μεταξύ της Αθάνατης γενιάς των Ελλήνων αειναυτών της θούλης και συνταξιδιώτης Πυθέα, Νέαρχου, Κανάρη, καπετάν Γιώργη Πούλου (Κανιώρου) και Παύλου Κουντουριώτη.