Όμορφο πράγμα ο πολιτισμός, έτσι δεν είναι; Χορτάσαμε και φέτος πολιτιστικές εκδηλώσεις ξενόφερτες και ντόπιες, άλλες άριστες, άλλες πολύ καλές ή μέτριες και άλλες χαρακτηριζόμενες, από μόνες τους, υψίστης ποιότητας, αλλά ήταν;
Πολλοί τις παρακολουθήσαμε, ταλαιπωρηθήκαμε με κακές διοργανώσεις, με πάρκινγκ που ψάχναμε και βρίσκαμε κανά δυο χιλιόμετρα μακριά, με ταμπέλες που αναζητούσαμε και μας έστελναν σε άλλη γη, σ' άλλα μέρη, αλλά, για να πούμε και του στραβού το δίκιο, κάποιες μας ικανοποίησαν τόσο που τα ξεχάσαμε όλα τα αρνητικά...
Για τα πολιτιστικά δρώμενα στην πόλη και τα χωριά, σας ενημέρωσαν στην ώρα τους, άλλα με πλήθος ανακοινώσεων κι άλλα ήσυχα και ταπεινά, ίσα ίσα για να ενημερωθούν εκείνοι που ψάχνουν να βρουν πάθος, μεράκι, συλλογικότητα, συνεργασία και σκοπό για τη δημιουργία τους. Ας μη ξεχνούμε, άλλωστε, ότι σημαντική είναι η συμμετοχή του πολίτη στη διοργάνωση πολιτιστικών δρωμένων, γιατί αυτό και μόνο αποτελεί τον θεμέλιο λίθο για την ανάπτυξη, ανάταση και πρόοδο της κοινωνίας. Αυτή η συμμετοχή ενισχύει την κοινωνική συνοχή και αναδεικνύει την πολιτιστική μας κληρονομιά. Και φυσικά δεν εννοώ έναν πολίτη νεροκουβαλητή, καρεκλοτοποθετητή ή μοιραστή φυλλαδίων και προγραμμάτων...
Για να γίνει, όμως, ο πολίτης συμμέτοχος, συνδιοργανωτής, πρέπει η οργανωμένη πολιτεία να τον ενισχύσει. Ποιους ανθρώπους του πολιτισμού και της τέχνης καλέσαμε για να δημιουργήσουμε την πολιτιστική μας ομάδα; Τους ημετέρους μόνο; Και βέβαια να καλέσουμε τους ημετέρους και να τους βαπτίσουμε κι αρχηγούς, αλλά ποιοι ποιούν πολιτισμό; Μήπως μόνο οι ειδήμονες; Παλαιότερα οι πολιτιστικοί σύλλογοι επιδοτούνταν έστω καθεχρονικά, τώρα; Μήπως τους αφήνουμε μοναχικούς καβαλάρηδες, να ταξιδεύουν στο χώρο του πολιτισμού με πενιχρά μέσα κι εμείς αρκούμαστε να είμαστε θεατές, να τους συγχαίρουμε και να τους λέμε μόνο μπράβο;
Σας γράφω το σημείωμα τούτο για να ενεργοποιήσω έναν ευρύτερο προβληματισμό, ενώνοντας την υπεραστική φωνή μου με άλλες αστικές, αλλά κυρίως για να δημιουργήσω την αφορμή για να αναδείξω μια εκδήλωση από τις περασμένες, αλλά όχι ξεχασμένες. Χαρακτηριστικά της, η συνεργασία, η συλλογικότητα, το πάθος, το μεράκι, ο ευγενής σκοπός και η συνδρομή με ένα δωρεάν λεωφορείο.
Έγινε στο μακρινό, μικρό, πανέμορφο χωριό της Σιδηρούντας στις 8 Αυγούστου το φετινό καλοκαίρι. Συνεργάστηκαν, ο Εκπολιτιστικός, Μορφωτικός Σύλλογος Σιδηρούντας, ο Σύλλογος Καρκινοπαθών Χίου και το Ωδείο Αιγέας. Συλλογικά έδρασαν και κοινοποιήθηκε η εκδήλωση από τη μία άκρη του νησιού στην άλλη.
Μια γροθιά, όλοι οι συμμετέχοντες, δούλεψαν για να ανάψει ένα τεράστιο «Φως» στη Βίγλα της Σιδηρούντας, για ένα κοινό σκοπό, να ενισχυθεί ο Σύλλογος των Καρκινοπαθών Χίου.
Μαζί τους συνεργάστηκαν κι όλα τα στοιχεία της φύσης. Ένα ολόγιομο φεγγάρι, μια ήρεμη θάλασσα, ένα ελαφρύ αεράκι, υποδέχθηκαν τη μαγική φωνή της κυρίας Μαρίας Καλαγκιά, με τον κύριο Γιώργο Μισετζή στο πιάνο. Πάθος και μεράκι ανεβοκατέβαινε τις κερκίδες του μικρού θεάτρου, έκανε βόλτες στη μαγευτική παραλία της Σιδηρούντας, ανύψωνε τις καρδιές όλων ως το «Φεγγαράκι» το χάρτινο του Χατζιδάκι, που κυριαρχούσε στον ουρανό.
Το πλήθος, που κατέφτασε, από τη μια άκρη του νησιού στην άλλη, τα βρήκε όλα σωστά διοργανωμένα, από την ταμπέλα που σε οδηγούσε επιτέλους με σωστό τρόπο στον απόκρυφο τόπο, ως το πάρκινγκ, ως τις θέσεις για όλους όσοι έκοψαν εισιτήριο, ως τον ήχο που δεν δημιούργησε πρόβλημα ούτε μία στιγμή, ως την επιλογή των τραγουδιών, ως τη φωνή και τη μελωδία, που μάγεψε τις δρυάδες κι έκανε τις «γεραγίδες» να σωπάσουν και να κρυφτούν στα σκοτεινά γεφύρια τους.
Μπράβο σας, άξιζε τον κόπο, αξίζατε το θερμό χειροκρότημα και κυριαρχήσατε σε ένα καλοκαίρι άοσμο και χλιδάτο μαζί με κάποιους άλλους, λιγοστούς ομοίους σας!
....Και ξαναμπράβο σας, γιατί εκείνο το ολόγιομο φεγγάρι, εκείνο “το φως της Βίγλας” το ταξιδέψατε ως την Εγνούσα, τη Δασκαλόπετρα και τώρα στο Ομήρειο, πάντα προσφορά στο συνάνθρωπο, αφιλοκερδώς, έτσι για γιάτρεμα της ψυχής σας και της δικής μας!
Ευαγγελία Παπαζή, συγγραφέας λαογράφος. Καρδάμυλα.