16 χρόνια πριν…

Παρ, 08/04/2022 - 07:33
16 χρόνια έχουν περάσει από την επίθεση στην Αγγελική Χατζηδημητρίου που την καθήλωσε σε αναπηρική καρέκλα

Αλήθεια, τι ήταν κι εκείνο που συνέβη με την, πάντα αγαπητή μας, Αγγελική Χατζηδημητρίου, δέκα έξι χρόνια πριν, σαν σήμερα 8 Απριλίου 2006; Μια ημερομηνία που δεν την ξεχνάμε γιατί ήταν σημαδιακή για τη δημοσιογραφία και τη Χίο…

Εκείνο το πρωινό όταν, παράτησε στο σπίτι τα παιδιά της και τις υπόλοιπες δουλειές της, έβαλε μέσα στην τσάντα της την τηλεοπτική κάμερα και έτρεξε στο εργοστάσιο της ΔΕΗ να καλύψει την πυρκαγιά που είχε ξεσπάσει. Ξέρετε, επειδή τη γνώριζα καλά από την «Αλήθεια», ήταν πάντα στην πρώτη γραμμή της μαχητικής δημοσιογραφίας και δεν ήθελε να «χάνει» τίποτα. Έτσι η είδηση για την πυρκαγιά στο εργοστάσιο την κινητοποίησε άμεσα και από τη μια στιγμή στην άλλη βρέθηκε στη Λευκωνιά…

Και ναι μεν πήγε στο εργοστάσιο, αλλά δεν μπορούσε να προβλέψει την ανοίκεια συμπεριφορά του σεκιουριτά, ο οποίος αγνοώντας προφανώς κι αυτός τις συνέπειες την εμπόδισε να κάνει το καθήκον της με τα γνωστά αποτελέσματα. Και δεν ήταν μόνο ο σεκιουριτάς ήταν και όποιες παραλείψεις ακολούθησαν στη συνέχεια, στο Νοσοκομείο. Και την καθήλωσαν όλα αυτά τα χρόνια σε μια αναπηρική καρέκλα… Με πολλές άλλες συνέπειες που, όταν τις σκέπτομαι, προσπαθώ να τις διώξω από το μυαλό μου . Όχι μόνο εγώ αλλά και εσείς και ο οποιοσδήποτε άλλος, φαντάζομαι.

Είναι ανατριχιαστικό αυτό που συνέβη με την Αγγελική και πληρώνει ένα τίμημα που δεν της άξιζε. Και βέβαια επηρέασε αρνητικά και όλο τον περίγυρό της. Και έχω την αίσθηση ότι κανείς από εμάς δεν μπορεί να καταλάβει, έστω και επιφανειακά, το δράμα της Αγγελικής και των δικών της ανθρώπων που όλα αυτά τα χρόνια ανεβαίνουν έναν Γολγοθά. Και πώς να το καταλάβεις βέβαια όταν κάτι τέτοιο δεν το ζεις και δεν το βιώνεις…

Κάθε φορά που συναντούσα τον Θοδωρή, και τον ρωτούσα και για την Αγγελική, κρεμόμουν από τα χείλη του, μπας και μου πει κάτι πιο αισιόδοξο για την πορεία της υγείας της. Και νιώθω τύψεις γιατί, μέχρι σήμερα, όλα αυτά τα χρόνια δεν βρήκα το κουράγιο να πάω να τη δω… Και κατηγορώ τον εαυτό μου γιατί δεν το έκανα, αλλά ήθελα να τη θυμάμαι όπως την πρωτογνώρισα.

Μπορεί να πέρασαν δέκα έξι ολόκληρα χρόνια από εκείνη την τραγική ημέρα, αλλά πιστεύω ότι τη θυμόμαστε όλοι με αγάπη. Γιατί είναι μια κοπέλα αγαπητή. Κουράγιο και υπομονή αγαπημένη Αγγελική!

Του Δημήτρη Φρεζούλη

Σχετικά Άρθρα