50 χρόνια Φρόσω…

Σάβ, 22/08/2020 - 08:45
Πενήντα χρόνια ο Δημήτρης Φρεζούλης με την αγαπημένη Φρόσω

Ήμασταν από το ίδιο χωριό και συμμαθητές στο Δημοτικό Σχολείο… Μετά, ως έφηβοι, συναντιόμασταν κάθε πρωί κατεβαίνοντας με το λεωφορείο στη Χώρα… Και κάποια στιγμή αρχίσαμε και κάναμε… λεωφορειακή παρέα, καθώς προσπαθούσα κάθε πρωί να καθίσω δίπλα της. Χωρίς όμως πονηρές σκέψεις… Είχε αρχίσει να γίνεται ένα πολύ όμορφο κορίτσι και χωρίς να το καταλαβαίνεις ήθελες να είσαι κοντά του. Να νιώθεις την παρουσία του, να μιλάς μαζί του, έστω περί ανέμων και υδάτων…

   Όμως, όσο περνούσε ο καιρός, το αρχικό συγχωριανό ενδιαφέρον άρχισε να μετατρέπεται σε ερωτικό… Τα χρόνια όμως δύσκολα και απαγορευμένα για τετ-α-τετ εξομολογήσεις. Πού και πώς και με ποιο τρόπο θα το έλεγες… Η «παρακολούθηση» έγινε πιο στενή και η ζήλεια, μην προλάβει κάποιος άλλος, αφόρητη και καθημερινή… Υποθέτω πως κάτι καταλάβαινε κι εκείνη από το ενδιαφέρον μου, αλλά τα ήθη αυστηρά και οι έρωτες και οι αγάπες κρυφοί πόθοι, ανεκπλήρωτοι και απαγορευμένοι…

   Κάποια στιγμή έφυγα στην Αθήνα για να σπουδάσω και σκέφτηκα ότι δεν πάει άλλο… Κάτι έπρεπε να κάνω και να φανερώσω την αγάπη μου. Και τι πιο εύκολο από ένα γράμμα, που γράφτηκε με ψεύτικο αποστολέα «για τον φόβο των Ιουδαίων»… Και μέχρι να έρθει η απάντηση, καταλαβαίνετε πως η αγωνία είχε φτάσει στο κατακόρυφο… Και επιτέλους ήρθε και όχι μόνο δεν ήταν αρνητική, αλλά και συμβουλευτική… Να προσέχω τα μαθήματά μου και τα παρόμοια…

   Τα Χριστούγεννα που επέστρεψα στη Χίο της έφερα και ένα δωράκι… Και τυχαία πέρασε από το σπίτι μου και ο μελλοντικός πεθερός μου και ήπιαν δυο ουζάκια με τον συγχωρεμένο τον πατέρα μου και κατάλαβε, είπε, τι καλό παιδί ήμουν, χωρίς να ξέρει τίποτα ο άνθρωπος… Όμως την Πρωτοχρονιά με αναστάτωσε καθώς τον είδα να πηγαίνει στο σπίτι του με δύο στρατιώτες και τρελάθηκα γιατί δεν ήξερα τις προθέσεις τους…

   Και ήρθαν τα εννιάμερα της Παναγιάς, το καλοκαίρι του ‘70, όταν τα μελλοντικά πεθερικά μου μας προσκάλεσαν οικογενειακώς να τα περάσουμε στην Αγία Ερμιόνη. Τότε ήταν που πέρασε μια γειτόνισσα και αναρωτήθηκε αν πρέπει να «χαιρετήσει τα αρραβωνιάσματα» και είπαν όλοι με ένα στόμα «ευχαριστούμε». Παρότι 20άρηδες κι οι δυο, ο κύβος είχε ριφθεί. Και το ημερολόγιο έγραφε 23 Αυγούστου 1970. Σαν αύριο, δηλαδή, πριν 50 ολόκληρα χρόνια! Παντρευτήκαμε τρία χρόνια αργότερα, το 1973…

   Πενήντα χρόνια με την αγαπημένη Φρόσω, με τις αγάπες μας, τις αγωνίες μας, τις δυσκολίες, τις φουρτούνες μας, τους τσακωμούς, την ηρεμία, τη γαλήνη μας, τα παιδιά και τα εγγόνια μας. Πενήντα χρόνια μαζί με αφοσίωση και αγάπη. Την ευχαριστώ ειλικρινά για όλα όσα έκανε και κάνει για μένα. Μακάρι να είμαστε καλά και να πορευόμαστε και για άλλα χρόνια μαζί!

Του Δημήτρη Φρεζούλη

Υ.Γ.: Η φωτογραφία από εκείνη την ημέρα.

Σχετικά Άρθρα