Αλήθειες για παιδιά και γονείς…

Σάβ, 27/02/2021 - 10:40
Σκίτσο του Ηλία Μακρή από την "Καθημερινή"

Μια ουσιαστική αλήθεια καταθέτει η Έλενα Ακρίτα με αφορμή το ερώτημα που τέθηκε αν τα παιδιά που φέρονται να κακοποιήθηκαν είχαν γονείς, οι οποίοι κατά μία άποψη έφεραν και τη σχετική ευθύνη… Πολλά γράφει η Ακρίτα, αλλά ας περιοριστώ στα πιο ουσιαστικά τα οποία μπορεί να έχουμε βιώσει και εμείς κάποτε ως παιδιά και τώρα ως γονείς…

«Όταν ήμουν, ούτε 15 χρονών, ερωτεύτηκα τον καθηγητή μου στο Γυμνάσιο. Και τον ερωτεύτηκα πολύ. Σαραντάρης τότε, όχι αυτό που λέμε ωραίος, αλλά γοητευτικός άνθρωπος, με αίσθηση χιούμορ και εξαιρετικός δάσκαλος. Στο μάθημα έχανα τα λόγια μου, κοκκίνιζα. Εκείνος το κατάλαβε. Μια μέρα με κράτησε μετά το μάθημα για να μού μιλήσει. Μου μίλησε με σοβαρότητα, ευγένεια ψυχής και υψηλό αίσθημα ευθύνης. Ήθελε να με απομακρύνει χωρίς να με πληγώσει ή να με μειώσει.

Και το κατόρθωσε. Πιστέψτε με ειλικρινά. Αν στη θέση του καθηγητή μου ήταν ένας παιδεραστής, εγώ τότε στα 15 μου θα τον ακολουθούσα χωρίς δεύτερη σκέψη. Θα έκανα ό,τι μου ζητούσε. Θα τον θεωρούσα εραστή κι όχι παιδοβιαστή. Τόσο μυαλό είχα. Τόσο μού ‘κοβε. Τόσο μάς κόβει όλους στην εφηβεία μας. Κι όταν καταλάβαινα επιτέλους τι γίνεται, θα έριχνα όλο το φταίξιμο στον άγουρο εαυτό μου. Εγώ έφταιγα, εγώ προκάλεσα, εγώ έπρεπε να τιμωρηθώ.

Όσο προστατευτικός και να είναι ο γονιός, άμα θέλει το παιδί να το σκάσει, θα το σκάσει. Θα πει ότι πάει φροντιστήριο και θα κάνει κοπάνα. Θα συνεννοηθεί με ένα φιλαράκι του να τον καλύψει για να βγει ραντεβού με τον τεράστιο κι αγιάτρευτο έρωτά του. Κάποιο ψέμα θα σκαρώσει, κάποια μπαρούφα θα ξεφουρνίσει. Και -με δεδομένο ότι τα παιδιά δεν τα έχουμε ούτε με GPS ούτε με βραχιολάκι κρατούμενου στο χέρι– μια χαρά θα την βγάλει καθαρή.

Και για να μιλήσω και ως μάννα, άπαξ και βγει το παιδί σου από την πόρτα ποτέ δεν μπορείς να είσαι σίγουρος πού πάει. Βασίζεσαι στην εμπιστοσύνη που τού έχεις, βασίζεσαι στις αρχές που τού έχεις δώσει.

Και καλού κακού κάνεις και το σταυρό σου. Γιατί αν θέλει να σε ξεγελάσει θα σε ξεγελάσει, τέρμα. Στους τέσσερεις τοίχους μέσα να το χτίσεις, το παιδί θα βρει τρόπο να δραπετεύσει.

Πάμε πίσω στον καθηγητή. Το γεγονός λοιπόν ότι τίποτα απολύτως δεν συνέβη οφειλόταν στη δική του ωριμότητα κι όχι στην δική μου απειρία που τότε δεν ήξερα πού παν τα τέσσερα».

 

Του Δημήτρη Φρεζούλη

Το σκίτσο είναι του Ηλία Μακρή από την "Καθημερινή"

Σχετικά Άρθρα