Η επιστροφή…

Τρί, 26/04/2022 - 10:35

Πέρασε λοιπόν και το Πάσχα που περιμέναμε πώς και πώς, αλλά όπως κάθε φορά μας άφησε και μια στυφή γεύση. Μετά από το λουκούλλειο πασχαλινό γεύμα, αρχίσαμε για μια ακόμα φορά να σκεπτόμαστε την επόμενη μέρα. Η οποία ήταν και αυτή αργία και συνέπεσε και με τη γιορτή του Άι Γιώργη, τη δεύτερη ημέρα του Πάσχα, αλλά τελείωσε κι αυτή… Έτσι οι περισσότεροι, για να μην πω όλοι σχεδόν, καθόμασταν πάλι, όμως δεν παύαμε να σκεπτόμαστε και τη σημερινή Τρίτη. Έτσι μια στυφή γεύση αρχίσαμε να την αισθανόμαστε πάλι από χτες το βράδυ.

Αναρωτιέμαι, καμιά φορά, μήπως «εξ ιδίων κρίνω τα αλλότρια». Από την άλλη πάλι, λέω στον εαυτό μου, οι πιο πολλοί από εμάς δεν παύουμε να έχουμε τα ίδια χούγια. Δεν έχει και τόση σημασία αν αυτό είναι καλό ή κακό… Σημασία έχει πώς σκεπτόμαστε και τι τριγυρίζει μέσα στο μυαλό μας. Και, μέχρι σήμερα, δεν έχω ακούσει κανέναν να μου λέει πόσο ευτυχισμένος και χαρούμενος είναι που πέρασε για μια ακόμα φορά μια περίοδος ξέγνοιαστη ή μια ημέρα αργίας.

Αν όχι όλοι, οι περισσότεροι είμαστε κατσούφηδες, αφού υποχρεωνόμαστε από τα πράγματα και από τη ροή της  ζωής μας να επανερχόμαστε στα ίδια και επί τα αυτά. Και να αρχίσουμε να ασχολούμαστε με όλα εκείνα που μας φέρνουν πιο πολλές έγνοιες. Και επειδή έχουμε μπουχτίσει τόσα χρόνια, με τέτοιες και τόσες έγνοιες, επόμενο είναι να μη θέλουμε και πάλι να φωλιάσουν στο μυαλό μας…

Έτσι φτάνοντας και πάλι στην ίδια αφετηρία ξανά, από την οποία χρόνια τώρα ξεκινούμε, δεν μπορούμε παρά να αισθανόμαστε αυτή τη στυφή γεύση. Τουλάχιστον μόλις τελειώνει μια γιορτή. Ευτυχώς συνηθίζουμε και πάλι εύκολα… Και έχουμε και μπροστά μας και την Πρωτομαγιά που μπορεί να συμπίπτει με Κυριακή αλλά θα έχουμε το καθισιό της Δευτέρας. Κάτι είναι κι αυτό, ε;
 
Του Δημήτρη Φρεζούλη

Σχετικά Άρθρα