Χαμός γίνεται με τις μεταναστευτικές ροές προς την Κρήτη και θυμήθηκα πολλές δικές μας εμπειρίες στο λιμανάκι. Μπορεί να πέρασαν έντεκα χρόνια από εκείνο τον Νοέμβρη του 2015, αλλά καμιά φορά σκέφτομαι πώς υποδεχόμασταν τότε τους πρόσφυγες από τη Συρία. Όταν βρισκόμασταν στο λιμανάκι στην πρώτη γραμμή υποδοχής των δυστυχισμένων εκείνων προσφύγων. Βλέπετε στο λιμανάκι είχαμε την απόβαση πολλών από τις απέναντι ακτές. Ένα από τα πολλά βράδια, ο Λευτέρης (Λάκης) Καΐτης φρόντισε και με μια πρόχειρη κατασκευή από τέντες τους έδωσε την ευκολία να διανυκτερεύσουν, έστω με υποτυπώδη στρωσίδια και σκεπάσματα. Και η Μαρία Μεσολογγίτη φρόντιζε τα μικρά παιδιά. Μάλιστα το πρωί προετοιμάστηκε και… μπρέκφαστ, με γάλα για τα μικρά παιδιά, τσάι και καφέ για τους μεγαλύτερους, μπισκότα και φρυγανιές για όλους.
Και ενώ το «σερβίρισμα» του πρωινού ήταν σε εξέλιξη κατέπλευσαν δύο ακόμα φουσκωτά. Μάλιστα το πρώτο από κακό χειρισμό της μηχανής έπεσε πάνω στα βράχια του καταφυγίου με αποτέλεσμα κάποιοι να βρεθούν στη θάλασσα. Το δεύτερη φουσκωτό φρόντισε να το ρυμουλκήσει παρά τις δυσκολίες και την κακή κατάσταση της θάλασσας ο Μικές Κωνσταντάς. Μεταξύ των αφιχθέντων ακόμα και μωρά της κούνιας αλλά κι ένα ζευγάρι γερόντων.
Το αδιαχώρητο δημιουργήθηκε μπροστά στα γραφεία του συλλόγου προκειμένου να ντυθούν με στεγνά ρούχα τα παιδιά αλλά και κάποιοι μεγάλοι, αν και για τους τελευταίους υπήρχε ένα μικρό έλλειμμα. Γέμισε, για μια ακόμα φορά η πλατεία του καταφυγίου με πρόσφυγες που οι περισσότεροι μουσκεμένοι μέχρι το κόκαλο αν δεν βρήκαν ρούχα προσπαθούσαν να στεγνώσουν τα δικά τους. Για μια φορά ακόμα γίναμε μάρτυρες σε σκηνές και εικόνες που δεν κολακεύουν την πολιτισμένη ανθρωπότητα…
Αξέχαστες σκηνές που μας σημάδεψαν και αισθανόμαστε μια ικανοποίηση για ό,τι μπορέσαμε να προσφέρουμε. Όχι μόνο εμείς της πρώτης γραμμής αλλά και όλοι οι Χιώτες αλλά και εκτός Χίου που συνέδραμαν με την προσφορά ειδών πρώτης ανάγκης. Και το ίδιο σκηνικό εκτυλισσόταν καθημερινά και το 2015 και το 2016. Αλήστου μνήμης στιγμές που έμειναν χαραγμένες με ανεξίτηλα χρώματα στο υποσυνείδητό μας.
Του Δημήτρη Φρεζούλη
