Μνήμες «γηπέδων»…

Πέμ, 17/02/2022 - 07:31
Tο πάλαι ποτέ «γήπεδο» του χωριού των Θυμιανών

Όποτε περνώ έξω από το πάλαι ποτέ δημαρχείο του Αγίου Μηνά στα Θυμιανά,  χωρίς να το θέλω, το μυαλό μου ταξιδεύει και πάει αρκετά χρόνια πίσω. Γιατί στο χώρο που χτίστηκε το οίκημα και χαράχτηκε ο περιφερειακός με τη νησίδα του, μια φορά κι έναν καιρό, όχι τόσο μακρινό, υπήρχε το γήπεδο του χωριού. Ουσιαστικά ένα χωράφι με μπρούλους και λάκκους αλλά σημασία δεν δίναμε. Τότε παίζαμε ακόμα και σε χωράφια προκειμένου να εκτονώσουμε το πάθος μας για το ποδόσφαιρο. Βλέπετε το μπάσκετ και το βόλεϊ δεν είχαν ακόμα εξαπλωθεί, όπως σήμερα… 

Και τι θυμάμαι; Κάτω από ποιες συνθήκες παίζαμε μπάλα τότε, όταν ήμασταν παιδιά. Τότε που όλα σχεδόν τα παιδιά, με ελάχιστες εξαιρέσεις, άλλη δουλειά δεν κάναμε τα απογεύματα, μέχρι αργά το βράδυ, από το να κλοτσάμε μια μπάλα. Μαζευόμασταν στο «κανονικό» γήπεδο αλλά και σε χωράφες και παίζαμε μονό ή διπλό, αν καταφέρναμε να φτιάξουμε δύο ομάδες, έστω και λειψές, γιατί πού να βρεθούν είκοσι δύο… Και μάλιστα με τα δικά μας παπούτσια, αφού τα ποδοσφαιρικά ήταν μόνο για τους μεγάλους που έπαιζαν στις καθιερωμένες ομάδες…

Και, βέβαια, όταν επιστρέφαμε αργά στο σπίτι, είχαμε και τη γκρίνια της μάννας, που φώναζε ότι δυο ζευγάρια είχαμε όλα κι όλα και το ένα θα το βγάζαμε άχρηστο κλοτσώντας μια μπάλα. Γιατί το άλλο ήταν το καλό και το ‘χαμε για τις Κυριακές, γιορτές και σχόλες…

Δεν ήταν όμως μόνο τα παπούτσια που δεν είχαμε.  Στα «γήπεδα» που παίζαμε μπάλα έλειπαν τα… δοκάρια με αποτέλεσμα να «φαγωνόμαστε» αν τύχαινε η μπάλα να πάει ανάμεσα στις δύο μεγάλες πέτρες, που χρησιμοποιούσαμε δίκην δοκαριών, αν ήταν γκολ ή όχι, αφού αυτό εξαρτιόταν από το… ύψος του τερματοφύλακα. Σε αυτό ειδικά, του πρώην δημαρχείου, υπήρχε και ένα γκολπόστ χωρίς όμως την πολυτέλεια του διχτυού… Και δεν βλέπαμε την μπάλα να αναπαύεται στα δίχτυα αλλά στον τοίχο που βρισκόταν πίσω του.

Και ακόμα, πόσες φορές γυρνούσαμε σπίτι με τα γόνατα και τους αγκώνες να τρέχουν αίματα, ειδικά όσοι παίζαμε τους τερματοφύλακες, από τις εκτινάξεις και τις ανώμαλες προσγειώσεις πάνω στο ξερό χώμα και στις πέτρες.

Παρ’ όλα αυτά, όλα είχαν τη γλύκα τους. Πού να φανταζόμασταν τότε τις αλλαγές που θα γίνονταν μετά από λίγα χρόνια και τα σημερινά παιδιά θα είχαν απ’ όλα…

Στο στιγμιότυπο το πάλαι ποτέ «γήπεδο» του χωριού.

 

Tου Δημήτρη Φρεζούλη

Σχετικά Άρθρα