Μνήμες Γυμνασίου 60 χρόνια πριν

Τρί, 09/08/2022 - 07:53

Ήταν ένα μικρό βιβλιαράκι και χωριζόταν διαγωνίως με μια νοητή γραμμή. Στο κάτω μέρος δεξιά ήταν ένα μικρό σχολείο με την επιγραφή Δημοτικόν στο οποίο δεν υπήρχε κανείς. Στο πάνω αριστερά υπήρχε ένα άλλο σχολείο με την επιγραφή Γυμνάσιον στο οποίο εμφανίζονταν να μπαίνουν κάποιοι μαθητές. Και πάνω πάνω με κεφαλαία, παρακαλώ γράμματα, ο τίτλος του βιβλίου: «Από το Δημοτικό στο Γυμνάσιο»…

Το παραπάνω εξήντα χρόνια πριν, το καλοκαίρι του 1962… Όταν για να φοιτήσεις στο Γυμνάσιο έπρεπε να περάσεις τας εισιτηρίους, όπως λέγονταν, εξετάσεις. Και εξυπακουόταν ότι ακόμα πριν πάρεις το απολυτήριο από το Δημοτικό έπρεπε να έχεις προμηθευτεί το εν λόγω βιβλιαράκι στο οποίο περιλαμβανόταν, ας πούμε , η ύλη στην οποία θα εξεταζόσουν. Με λίγα λόγια να προετοιμαστείς για να μην πας ξυπόλητος στα αγκάθια. Και θα έπρεπε να το ξεσκονίσεις, αν ήθελες να έχεις πιθανότητες επιτυχίας…

Θυμάμαι σα να είναι σήμερα που κατέβηκα με το λεωφορείο στη Χώρα και με τρεμάμενο βήμα πήγα προς το Γυμνάσιο Αρρένων… Ένα Γυμνάσιο τρανό και επιβλητικό που ακουστά το είχαμε εμείς τα χωριατόπαιδα, αλλά ελάχιστες φορές το είχαμε αντικρύσει από κοντά. Και μάλιστα για πρώτη φορά θα περνούσαμε και την πύλη του. Πολλά τα υποψήφια παιδιά, θυμάμαι είχαμε συγκεντρωθεί στην αυλή πίσω από τα κάγκελα και περιμέναμε. Με έναν φόβο, με άγχος και με αγωνία. Όλα ήταν εντελώς άγνωστα. Τα χωριατόπαιδα, που φαινόμασταν από μακριά, λες και ήμασταν συνεννοημένα και μαζευτήκαμε σε ένα κομμάτι της αυλής. Κυρίως παιδιά από τα Καμπόχωρα και θυμάμαι χαρακτηριστικά τους συγχωρεμένους Γρηγόρη Μουσουρούλη και Αντώνη Πρώιο.

Λεπτομέρειες από τις εξετάσεις δεν θυμάμαι. «Περάσαμε» βέβαια και βρεθήκαμε την πρώτη ημέρα στην πρώτη τάξη στο κτήριο δίπλα στη Βιβλιοθήκη. Με κάποια απογοήτευση, αφού δεν θα κάναμε μάθημα στο κεντρικό κτήριο. Άβγαλτοι οι περισσότεροι και με ένα σχετικό τρακ. Και θυμάμαι τον μακαρίτη τον Βικέντιο Σαμιωτάκη να μας «φοβερίζει» ότι αν δεν ήμασταν καλά παιδιά ένα πουλάκι θα πήγαινε και θα του το έλεγε…

Εξήντα χρόνια μετά, σήμερα θα ξαναβρεθούμε στο Γυμνάσιο όσοι τότε είχαμε ξαναβρεθεί στην αυλή του να δώσουμε εξετάσεις. Εξήντα χρόνια που πέρασαν, δυστυχώς είχαμε πολλές απώλειες, αλλά ευτυχώς ξαναβρισκόμαστε και πάλι και η χαρά είναι μεγάλη!

Του Δημήτρη Φρεζούλη

Σχετικά Άρθρα