«Ο φίλος τον φίλο…»…

Σάβ, 08/05/2021 - 07:05
Ο Γιάννης Τσουμπαριώτης αριστερά και ο Γιώργος Νύκτας δεξιά

Όταν ένας φίλος ή γνωστός είναι άρρωστος, θέλει επισκέψεις και τηλεφωνήματα ή όχι; Είναι ένα ερώτημα και ένα δίλημμα, πιστεύω, για τους περισσότερους από εμάς. Βέβαια ένα ζητούμενο είναι και σε ποια κατάσταση βρίσκεται και αν είναι εφικτή μια επίσκεψη ή ένα τηλεφώνημα.

Και, ένα άλλο ζητούμενο, αν ο περί ου ο λόγος ευχαριστιέται και χαίρεται σε μια τέτοια περίπτωση ή κατσουφιάζει και θέλει να είναι απομονωμένος. Σίγουρα οι απόψεις διαφέρουν, αλλά είναι και εύκολο να αντιληφθείς αν είσαι αποδεκτός ή όχι. Όμως η προσωπική αίσθησή μου είναι ότι σε τέτοιες περιπτώσεις η συμπαράσταση, έστω δια ζώσης ή τηλεφωνικά, είναι όχι μόνο απαραίτητη αλλά και αναγκαία.

Τουλάχιστον για εκείνους που δεν είναι «κολλημένοι». Μια επίσκεψη ή ένα τηλεφώνημα, αν δεν είναι κουραστικά, πιστεύω ότι είναι βάλσαμο στην ψυχή εκείνου που ταλαιπωρείται…

Ο Γιάννης Τσουμπαριώτης έχει να το λέει ότι, τον πρώτο καιρό του εγκεφαλικού που είχε υποστεί, τον επισκέφτηκα στο σπίτι του 38 φορές… Και ακόμα ότι του τόνωνα το ηθικό. Κάθε φορά που πήγαινα, τη μετρούσε ο αθεόφοβος γιατί προφανώς τον ευχαριστούσε…

Από τα λίγα πράγματα που θυμόμαστε από τη διδασκαλία των αρχαίων στο Γυμνάσιο είναι και εκείνο το «ο φίλος τον φίλο εν κινδύνοις γιγνώσκει». Και το άλλο «ο φίλος τον φίλον εν πόνοις και κινδύνοις ου λείπει: ο φίλος δεν εγκαταλείπει τον φίλο του, όταν πονάει...».

Δεν μπορείς να τα εφαρμόζεις σε όλες τις περιπτώσεις, αλλά επιλεκτικά μπορείς! Τους τελευταίους δυόμισι μήνες, το τακτικό δρομολόγιό μας κάθε απόγευμα είναι να πάμε να δούμε τον αγαπημένο φίλο και συμμαθητή μου Γιώργο Νύκτα που υποφέρει από πόνους στα χέρια και στα πόδια, μετά από μια θεραπεία στην οποία υποβλήθηκε. Δεν απαλύνουμε, βέβαια, τους πόνους του, αλλά διαπιστώνω, όποτε πάμε, ότι το χαίρεται και δεν έχει λόγια να μας ευχαριστήσει. Έστω για μια ώρα αποξεχνιέται κάπως, και κοντά του και η Τασούλα που υποφέρει κι εκείνη μαζί του. Και η οποία χαρακτηρίζει την επίσκεψή μας «τονωτική ένεση». Κάθε απόγευμα πάμε με την ελπίδα πως θα έχουν λιγοστέψει οι πόνοι για να χαρούμε και λίγο. Του έχουν δώσει διορία για να περάσουν αυτοί οι πόνοι και περιμένουμε τη λήξη της πώς και πώς…

Δεν ξέρω ποια είναι η δική σας άποψη για όλα τα παραπάνω, αλλά ας κάνουμε πράξη το «πιστεύω τω φίλω» όχι στα λόγια αλλά στην πράξη! 

 

Του Δημήτρη Φρεζούλη

Σχετικά Άρθρα