Μια σωστή κίνηση που έγινε πριν λίγα χρόνια ήταν που απαγορεύτηκαν οι διαφημίσεις παιχνιδιών στην τηλεόραση… Θυμάμαι ότι τέτοιες μέρες για κανένα λόγο δεν θα ήθελα να είμαι… παιδί ή γονιός που να έχει μικρό παιδί. Καθόμασταν να δούμε μια εκπομπή στην τηλεόραση και «ζαλιζόμασταν». Τα «χάναμε» στην κυριολεξία από τον «βομβαρδισμό» παιχνιδιών που παρέλαυναν από την οθόνη μας.
Θα το είχατε διαπιστώσει και εσείς άλλωστε. Κάθε χρόνο τα παιχνίδια αυξάνονταν και πληθύνονταν και εξακολουθούν να κατακυριεύουν τον κόσμο μας. Τι τηλεοπτικός «χαμός» ήταν εκείνος; Και όλες οι διαφημίσεις, βέβαια, ήταν φτιαγμένες με έναν τρόπο τέτοιο που, έτσι και τις έβλεπες και για πρώτη φορά, σε κατακτούσαν με τον επιθετικό τόνο τους και σου άφηναν ελάχιστα όρια αντίδρασης και αντίστασης…
Οι μεγάλες πολυεθνικές φυσικά ξέρουν πού στοχεύουν για να αβγατίσουν τα κέρδη τους. Αλλά και τέτοιος χαμός πια; Πώς μπορούσε να αντισταθεί ένα παιδί σε έναν τέτοιο «βομβαρδισμό»; Εύκολο ήταν; Και επειδή ήταν και παιδί και δεν είχε την ικανότητα και να ξεχωρίσει κάποια πράγματα, όλα το ενθουσιάζανε, όλα το εντυπωσίαζαν και, έστω και αν δεν τα ήθελε όλα, ήθελε τα πιο πολλά από αυτά. Όταν μάλιστα ο γονιός προσπαθούσε να του δώσει να καταλάβει ότι κάποιο απ’ όλα πρέπει να διαλέξει, τη ζωή του δεν την ήθελε…
Δύσκολη όμως ήταν και η θέση των γονιών, που έπρεπε να αδειάσουν τα κεφάλια τα δικά τους και να γεμίσουν εκείνα των σπλάχνων τους, κάτι που δεν ήταν καθόλου εύκολο. Τα όποια επιχειρήματά τους καταρρίπτονταν εν ριπή οφθαλμού από τα παιδιά και άντε να βρεις συνεννόηση μαζί τους. Ήταν μια βασανιστική περίοδος αυτή η εορταστική που διανύουμε και ευτυχώς στις μέρες μας οι γονείς δεν χρειάζεται να οπλιστούν με πολύ μεγάλη υπομονή.
Του Δημήτρη Φρεζούλη
