«Παππού Δημήτρη, γιαγιά Φρόσω», ακούσαμε χτες το βράδυ από τον 7χρονο εγγονό μας που μας ήρθε μαζί με τους γονείς του από το Ηράκλειο της Κρήτης… Και έχουν περάσει 14 μήνες από τότε που τους είδαμε για τελευταία φορά. Βαρύναμε εμείς για να τρέχουμε στη μεγαλόνησο, δουλειά εκείνοι, σχεδόν χαθήκαμε, που λέει ο λόγος. Ευτυχώς που υπάρχει και το διαδίκτυο και μελώνει κάπως η απόσταση. Από τον 16χρονο που ζει εδώ το ακούμε συχνά και τον καμαρώνουμε.
Έτσι είναι τα εγγόνια και τα δικά μου και τα δικά σας και η χαρά είναι μεγάλη που αξιωνόμαστε και τα έχουμε. Μεγαλώνουν, βέβαια, γρήγορα και μαζί μ΄ αυτά μεγαλώνουμε κι εμείς. Και όσο μεγαλώνουν τόσο αλλάζει και η παιδική συμπεριφορά τους και είναι λογικό. Δευτέρα Δημοτικού ο Κρητικός, Δευτέρα Λυκείου στο Μουσικό ο Χιώτης, αλλά εξακολουθεί να μας αγκαλιάζει όπως παλιά. Και είναι κι αυτό μια ευτυχία και μια παρηγοριά…
Στο Ηράκλειο της Κρήτης έκανε στάση ο υιός, αλλά είναι μακριά που να πάρει και να σηκώσει. Βλέπετε τα παιδιά είναι σαν τα πουλιά που ανοίγουν τα φτερά τους και φεύγουν μακριά. Άλλα πιο κοντά κι άλλα πιο αλάργα. Ευτυχώς η θυγατέρα είναι εδώ και έχουμε ένα πλεονέκτημα.
Δυο μήνες τώρα, από τότε που έβγαλαν τα εισιτήρια, ήμασταν στην αναμονή, αλλά να που τους υποδεχτήκαμε χτες βράδυ. Μόνο που, σε όλες αυτές τις περιπτώσεις, ο πρόλογος, η άφιξη δηλαδή, είναι ευχάριστος, αλλά ο επίλογος, η αναχώρηση, δυσάρεστη. Κάθονται πολύ λίγες μέρες (μόνο πέντε), τους χαίρεσαι και το ευχαριστιέσαι αλλά κι αυτές κάποια στιγμή τελειώνουν και φεύγουν μέχρι την επόμενη φορά που θα τους δοθεί η ευκαιρία για μια νέα συνάντηση. Η ξενιτιά κοντινή ή μακρινή δεν είναι και ό,τι καλύτερο. Είναι μια διέξοδος στα αδιέξοδα, αλλά τι άλλο να κάνεις…; Η επιβίωση πάνω από όλα!
Όπως έλεγαν οι στίχοι ενός παλιού τραγουδιού «για κάθε πόνο και καημό ευρέθηκε βοτάνι, μα ο καημός του χωρισμού δεν ημπορεί να γιάνει. Οι πίκρες και τα βάσανα με τον καιρό ξεχνιώνται, τα μάτια όμως π’ αγαπάς ποτέ δεν λησμονιώνται». Και το άλλο της Αρλέτας «O ζωντανός ο χωρισμός, το λέει και το τραγούδι, παρηγοριά δεν έχει, από την ώρα που ‘φυγες έχει βουρκώσει ο ουρανός, κι η θλίψη σιγοβρέχει».
Και τι απομένει; Τουλάχιστον να είμαστε καλά και να συναντιόμαστε έστω αραιά και που. Είναι το ζητούμενο. Ευτυχώς έχουμε τον Χιώτη κοντά μας!
Του Δημήτρη Φρεζούλη
Υ.Γ.: Για τους προαναφερόμενους λόγους θα απουσιάσω αυτή την εβδομάδα.
