Ήταν 28 Σεπτεμβρίου 2013 όταν βιώσαμε το απροσδόκητο φευγιό του Αντώνη Παληού και ακόμα δεν μπορώ να το χωνέψω δέκα τρία χρόνια μετά. Ένα φευγιό τόσο άγουρο και άδοξο που ούτε στα πιο εφιαλτικά όνειρά μας δεν θα μπορούσαμε να δεχτούμε και όχι στον ξύπνιο μας. Και όμως! Ο Αντώνης δεν ήταν πια κοντά μας και, όσο και αν στενοχωρηθήκαμε και λυπηθήκαμε, δεν μπορούσαμε να τον φέρουμε πίσω…
Έγραφα τότε ότι σε τέτοιες περιπτώσεις συνηθίζεται, σχεδόν πάντα, να γράφονται δυο λόγια καλά για τον εκλιπόντα. Μόνο που στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν είναι η συνήθεια. Είναι η πραγματικότητα για έναν άνθρωπο που ήταν μοναδικός, ξεχωριστός, αγνός, άδολος και το κενό που άφησε δεν είναι δυσαναπλήρωτο, όπως και πάλι συνηθίζουμε να λέμε. Ο Αντώνης με το ήθος, την εντιμότητα, το πάθος, την ειλικρίνεια, την αγάπη, την καλοσύνη, την αγωνιστικότητα, και τόσα άλλα που τον διέκριναν, ήταν ένας και, πιστεύω ακράδαντα, δεν υπάρχει άλλος κανένας. Υπερβολικό; Καθόλου για όλους όσοι τον είχαμε γνωρίσει από κοντά. Και προσωπικά τον γνώριζα πάρα πολύ καλά και χαιρόμουν που με τιμούσε με τη φιλία του. Καλλιεργημένος πνευματικά και καλλιτεχνικά αλλά και πολιτικά και κοινωνικά ήταν -πόσο άσχημα ακούγεται αυτό το «ήταν…»- ένας και μοναδικός. Ανήσυχος, αλλά πάντα με το χαμόγελο ποτέ δεν κρατούσε κακίες. Ντόμπρος και σταράτος, αλλά και γλυκός, προσηνής και συντροφικός.
Η μεγάλη του αγάπη ήταν, βέβαια, τα βιβλία. Καμιά τετρακοσαριά Χιώτικα είχε εκδώσει, τα περισσότερα με χασούρα, αλλά πάντα επέμενε. «Τα φράγκα δεν είναι το παν» συνήθιζε να λέει. Τελευταία ξεκίνησε και έναν τιτάνιο πόλεμο με τις τράπεζες και πίστευε ότι θα νικούσε. Όπως πίστευε ότι θα ξεπερνούσε και το πρόβλημα με την καρδιά του. Όμως προδόθηκε και μας βύθισε στο πένθος. Απώλεια φοβερή…
Του Δημήτρη Φρεζούλη
Υ.Γ.: Ευτυχώς ο Γιάννης τον αναπλήρωσε τέλεια και επέκτεινε τις δραστηριότητες των εκδόσεων και με την ίδρυση βιβλιοπωλείου και συνεχίζει. Και σίγουρα ο Αντώνης θα είναι υπερήφανος για τον αδελφό του που συνεχίζει με το ίδιο πάθος.
