Προπαραμονιάτικες θύμησες…

Σάβ, 19/12/2020 - 07:28
Φωτογραφία παλιού περιπτέρου πλατείας της Χίου κάποια παραμονή Πρωτοχρονιάς

To παρακάτω από τη Σοφία Καρασούλη που μας θυμίζει άλλες διαφορετικές προπαραμονές…

«Τέτοιες μέρες, προπαραμονές, η αγορά της Χίου έσφυζε από κόσμο. Πατείς με πατώ σε στην Απλωταριά, τον κεντρικό εμπορικό δρόμο, αλλά και στις παρόδους. Στην πάροδο του Σκαναβή ήταν το μαγαζί του πατέρα μου. Θυμάμαι στολίζαμε τη βιτρίνα με χριστουγεννιάτικα φωτάκια. Μπαινόβγαιναν οι πελάτες, αλλά και πολλοί γνωστοί, να αγοράσουν δώρο κανένα σίδερο ή ραδιοφωνάκι, να φέρουν κάτι για επισκευή, ή απλά για να μας ευχηθούν. Μερικοί φέρνανε και πεσκέσια για το καλό των ημερών - σπιτικό κρασί, αμανίτες, ή βιορέτες.

Τις παραμονές η Απλωταριά αντηχούσε από τις γκάιντες. «Κατεβήκαν οι Αγιωργούσοι!», έλεγε ο πατέρας μου. Σπάνια όμως να περάσουν από τα στενά να παίξουν τα κάλαντα.

Προσπαθώ να θυμηθώ τα μαγαζιά του στενού μας, αλλά ο χρόνος ξεγελά τη μνήμη. Θυμάμαι τους πρόσχαρους παπουτσήδες: τον κ. Μπιρλή, τον κ. Νίκο τον Παπαμιχαλάκη, τον αγαπημένο κ. Δημητρό Γεωργούλη με την γελαστή κυρία Ευτυχία του. Το παπουτσίδικό τους ήτανε καρσί από το μαγαζί μας. Πάντα, είτε ο κύριος Δημήτρης είτε η κυρία Ευτυχία, ήταν απέξω από το παπουτσίδικο, να χαιρετάνε τους περαστικούς, να πιάνουν κουβέντα, να τους καλούν μέσα να διαλέξουν παπούτσια ή παντόφλες. Από εκεί αγοράζαμε τέτοια εποχή τις ζεστές χειμωνιάτικες παντόφλες μας.

Πιο κάτω ήταν η πίσω πόρτα του κυρ-Αντρέα του Λοΐζου και παρακεί το μπακαλικάκι του κυρ-Γιάννη του Πολιτάκη, γείτονά μας στην Ευαγγελίστρια και μεγάλου χωρατατζή. Από την άλλη πλευρά θυμάμαι το μαγαζί των θαυμάτων (έτσι μου φάνταζε τότε!) του Ρε, με χύμα τα ζαχαρωτά, τα λουκούμια, τους κουραμπιέδες, τις πολύχρωμες καραμέλες και τα σοκολατάκια. Μοσχομύριζε ζάχαρη άχνη και ροδόσταμο!

Πιο πάνω ήταν τα ψιλικά του Σιδερή Πιπίδη και του Αντρέα Μανάρα. Θυμάμαι το πατάρι του κυρ Αντρέα και τα κουτιά με τους μουλινέδες και τα κουμπιά. Είχε μια σκάλα κι ανέβαινε για να τα κατεβάσει, με βοηθό την γλυκομίλητη κυρία Μαρία, τη γυναίκα του. Πιο πάνω ήταν του Γεωργούλη το κρεοπωλείο. Εκεί μ´έστελναν ν´αγοράσω λουκάνικα και φρέσκο κιμά. Η χαρά μου να παρακολουθώ στη μηχανή του κιμά τον κιμά να βγαίνει σαν λεπτές κοκκινωπές κορδέλες. Δεν είναι παράξενο τι σου κάνει εντύπωση σαν είσαι παιδί;

Από την άλλη μεριά της Απλωταριάς ήταν του Φουσφούκα, ο μαγνήτης των παιδικών μου χρόνων. Πόσα παιχνίδια! Με έπαιρνε από το χέρι η μαμά μου να πω τι θέλω να μου φέρει ο Άι Βασίλης. Μια χρονιά είχα διαλέξει ένα καροτσάκι για τις κούκλες μου και πόση χαρά σαν το βρήκα κρεμασμένο με σπάγκο από την καμινάδα την ημέρα της Πρωτοχρονιάς! Τότε πίστευα ακόμη στα δώρα του Άι Βασίλη κι ήταν όλα τόσο μαγικά όπως το μεγάλο κόκκινο μπαλόνι με τα αστεράκια που παίρναμε από το περίπτερο της πλατείας για να το στολίσουμε στη σάλα.

Αργότερα, κοπελίτσα, στεκόμουν στην πόρτα του μαγαζιού μας και παρακολουθούσα από μακριά τα σούρτα φέρτα στον κεντρικό δρόμο. Τότε πόσο ήθελα να είχε ο πατέρας κεντρικό μαγαζί... Περίμενα πια να περάσουν οι φίλες να τα πούμε και να πάμε σεργιάνι μαζί στην Απλωταριά και στη φωτεινή πλατεία. Πάνω κάτω, μήπως και δούμε εκείνο το παλληκαράκι που μάς άρεσε κι ανταλλάξουμε μια ματιά.

Σκόρπιες γλυκές θύμησες ενός χειμωνιάτικου απογεύματος με αφορμή κάποια παλιά φωτογραφία.

(Η φωτογραφία του παλιού περίπτερου της πλατείας της Χίου κάποια παραμονή Πρωτοχρονιάς αναρτήθηκε από τον κ. Δημήτρη Αναγνώστου στην ομάδα Παλαιές Φωτογραφίες Χίου.)

 

Του Δημήτρη Φρεζούλη

Σχετικά Άρθρα