Το «στέκι» της «παράγκας» μας…

Παρ, 02/10/2020 - 16:06
Η "παράγκα", το καθημερινό «στέκι» των ψαράδων και όχι μόνο στην Αγία Ερμιόνη

Είναι στην άκρη του λιμανακιού εδώ και καμιά δεκαπενταριά χρόνια, ένα μονό λυόμενο σπιτάκι, το λέμε «παράγκα» χαϊδευτικά και αποτελεί το καθημερινό «στέκι» των ψαράδων και όχι μόνο… Έχω ξαναγράψει γι' αυτό στο παρελθόν, αλλά επειδή διατηρεί τη ζωντάνια του ξαναγράφω. Και το κάνω γιατί όλοι όσοι πάνε εκεί δημιουργούν «μια ωραία ατμόσφαιρα» και κάποιες φορές κάνουν και καινούργιο «συκώτι», που λέει ο λόγος, γιατί περνάνε όμορφα… Και περνάνε όμορφα γιατί πολλές φορές περισσεύει το χιούμορ, τα αστεία δίνουν και παίρνουν, τα ψέματα ανακατεύονται με τις αλήθειες και η «σαλάτα» είναι νόστιμη…

Έτσι κάθε μεσημέρι, απόγευμα αλλά και βράδυ η καρδιά της Αγίας Ερμιόνης αλλά και πολλών άλλων χτυπάει στο λιμανάκι και ειδικότερα στη συγκεκριμένη παράγκα… Έξω από αυτήν, τώρα το καλοκαίρι, με τους θαμώνες να βολεύονται σε κάποιους πάγκους, άλλοι σε κάποιες πλαστικές μεταχειρισμένες πολυθρόνες, κάποιοι τρίτοι σε άλλες, μισοσπασμένες, καρέκλες. Όμως κανείς δεν παραπονιέται. Κάπου να βρει θέση να καθίσει και όλα τα άλλα είναι λεπτομέρειες. Κάποιος φέρνει και το σκαμνάκι του για να έχει εξασφαλισμένο το καθισιό του…

Και κάθε μέρα, που λέτε, το κουβεντολόι δεν λείπει… Άλλοτε σοβαρό κι άλλοτε αστείο, άλλοτε με πειράγματα, άλλοτε με μικροτσακωμούς, άλλοτε με πολιτική συζήτηση, άλλοτε με μπηχτές ο ένας για τον άλλο, άλλοτε με ψαράδικες ιστορίες αλλοτινών εποχών, άλλοτε με αλήθειες και άλλοτε με ψέματα, άλλοτε ήρεμα κι άλλοτε φωνακλάδικα… Με τον Μικέ να νετάρει τα παραγάδια του και να λέει τις ιστορίες του, με τον καπ. Κώστα να θυμάται τα παλιά γρι - γρι και τις ψαριές τους, με τον Παντελή συντρέχτη και ερμηνευτή όλων των αποριών, με τον Γιάννη παραπονιάρη, με τον καπ. Γιώργη να συνηθίζει να φωνάζει, με τον άλλο Παντελή, ήρεμο, να έχει στόμα και μιλιά να μην έχει… Και με τόσους άλλους που αποτελούν την παρέα σε ένα στέκι που έχει τη δική του ομορφιά, αλλά έχει και τις παρεξηγήσεις του και τις μικρότητές του, αλλά από κάποιον, όχι δικό μας, και το ρατσισμό του…

Όλα τα λουλούδια μπορούν και ανθίζουν στο στέκι μας, κατά τη ρήση του Μάο… Και είναι ελεύθερο και απόλυτα δημοκρατικό. Τώρα αν υπάρχει και κανένα αγκάθι ή ζιζάνιο, τι να κάνουμε, γίνεται κι αυτό ανεκτό!

Του Δημήτρη Φρεζούλη

Σχετικά Άρθρα