Χίος, Σάββατο 15 Αυγούστου

Ψάχνουν αγορές και ευρώ για να σωθεί ο Κάμπος

Απο την Καθημερινή της Κυριακής
Κυρ, 26/06/2016 - 23:19

Τα ψηλά ντουβάρια δεν αφήνουν τον περαστικό να δει στο εσωτερικό των μεγάλων κτημάτων. Μόνο οι πίσω όψεις των αρχοντικών (αφού «η αρχοντιά κρύβεται, δεν “δείχνεται”»), ό,τι μπορείς να δεις από τον δρόμο, σε προϊδεάζουν για την κρυμμένη ζωή του Κάμπου στη Χίο. Μια περιοχή μοναδική, που άκμασε και παρήκμασε, που «αλλάζει χέρια» συνεχώς, ψάχνει σήμερα τη συνταγή εκείνη που θα κρατήσει ζωντανή την ταυτότητά της και θα δώσει μια ουσιαστική προοπτική. Ορισμένες πρωτοβουλίες, μεμονωμένες προς το παρόν, δείχνουν τον δρόμο.

«Το σπίτι μου είναι του 1700. Στον μεγάλο σεισμό του 1881 (σ.σ. ο πιο καταστροφικός σεισμός του 19ου αιώνα στη χώρα μας) έπεσε το επάνω σπίτι και μετά το ξανάχτισαν, με μπαγδατί και τσατμά. Ηταν μια πολυτελής κατασκευή, να φανταστείτε η φουντάνα (σ.σ. υπόγεια δεξαμενή νερού) ήταν από τότε επενδεδυμένη με πορσελάνα (sic)». Ο κ. Μάρκος Ζαννίκος μάς ξεναγεί στο όμορφο αρχοντικό του, ένα από τα 35 διατηρητέα στον Κάμπο. Η περιοχή, νότια της πόλης της Χίου, οφείλει τη γοητεία της σε μια ιδιαιτερότητα: από την περίοδο των Γενουατών δημιουργήθηκαν εκεί μεγάλα περιβόλια με εσπεριδοειδή, χωρισμένα με υψηλούς τοίχους από θυμιανούσικη πέτρα «για να προστατεύουν τα δένδρα από τους βοριάδες και το ασκοθάλασσο του νοτιά», καθένα με το δικό του αρχοντικό ή πύργο.

Τα κτήματα παρέμειναν, κάποια από τα αρχοντικά διασώθηκαν μέχρι και τις ημέρες μας, όσα κατέρρευσαν αντικαταστάθηκαν από νέα κτίρια στο ίδιο μοτίβο και έτσι ο Κάμπος της Χίου διατηρεί σχεδόν αναλλοίωτη τη γοητεία του. Σε αυτό συνέβαλε και το ότι πριν από μερικές δεκαετίες χαρακτηρίστηκε παραδοσιακός οικισμός και ιστορικός τόπος από το ΥΠΠΟ, έχοντας χάσει βέβαια οριστικά ένα μέρος του για την κατασκευή του αεροδρομίου του νησιού. Αυτή τη μοναδική ατμόσφαιρα των αρχοντικών με τα μυροβόλα περιβόλια εσπεριδοειδών δεν μπορεί να την αντιληφθεί κανείς, παρά μόνο αν βρεθεί στο εσωτερικό τους.

Στροφή στον τουρισμό

Αυτό εκμεταλλεύτηκαν ορισμένοι από τους ιδιοκτήτες των κτημάτων, όπως ο κ. Ζαννίκος, μετατρέποντας ένα τμήμα των αρχοντικών σε ξενώνα. Αρκεί όμως αυτό; Η διατήρηση και, πολύ περισσότερο, η αξιοποίηση των περιβολιών παραμένει βασικό πρόβλημα. «Ψάχνουμε να βρούμε τρόπο ώστε ο “Καμπούσης” που δεν είναι εφοπλιστής να μπορέσει να κρατήσει την περιουσία του», λέει ο κ. Ζαννίκος. «Το βασικό πρόβλημα είναι να βρεθεί αγορά για το προϊόν, το μανταρίνι και το πορτοκάλι, ώστε να μην εγκαταλειφθεί η παραγωγή».

Παρά την πρόσφατη πιστοποίηση του χιώτικου μανταρινιού, οι παραγωγοί του Κάμπου αντιμετωπίζουν με ανησυχία το μέλλον. Μετά την κατάργηση των επιδοτήσεων και την πώληση του καταχρεωμένου συνεταιριστικού εργοστασίου σε ιδιώτη, πολλοί καλλιεργητές βρίσκονται πλέον σε αδιέξοδο. «Από τις 250 οικογένειες που ζουν σήμερα στον Κάμπο, μόνο περί τις 10 είναι πραγματικοί καλλιεργητές», εκτιμά ο κ. Ζαννίκος. «Πλέον αρκετοί έχουν αρχίσει και “ξηλώνουν” τις καλλιέργειες πορτοκαλιού και μανταρινιού και τις αντικαθιστούν με πατάτες, γιατί έχουν καλύτερη τιμή, επιδότηση και βρίσκουν αγορά. Αλλοι μετατρέπουν τα περιβόλια τους σε κήπους για τα αρχοντικά-ξενώνες. Το χιώτικο μανταρίνι δύσκολα πωλείται προς βρώση, γιατί οι καταναλωτές προτιμούν ποικιλίες χωρίς κουκούτσια. Και έτσι, ενώ κάποτε έρχονταν καράβια από τη Ρωσία και φόρτωναν μανταρίνια, τυλιγμένα ένα ένα σε ρυζόχαρτο, σήμερα οι καλλιεργητές δεν ξέρουν τι να τα κάνουν».

«Βρισκόμαστε σε αδιέξοδο», εξηγεί ο Μιχάλης Κλούβας, αγρότης στον Κάμπο. «Δεν υπάρχει συνεταιρισμός ή ομάδα παραγωγών που να προωθήσει τα προϊόντα μας. Οι τιμές που μας δίνει η αγορά είναι πολύ χαμηλές. Κι έτσι τα “τρώει” το χώμα», λέει, δείχνοντας στο περιβόλι του τα πεσμένα φρούτα να σαπίζουν στο έδαφος.

Αναζητούν νέες διεξόδους, δοκιμάζουν νέες ιδέες

«Υπάρχει μια ιστορία: κάποτε ένας βάτραχος και το βατραχάκι έπεσαν σε ένα κουβά γάλα. “Ολα τελείωσαν, μέχρι το πρωί θα είμαστε πνιγμένοι”, είπε ο βάτραχος στον γιο του. Ομως, χτύπα χτύπα τα πόδια το βατραχάκι, έκανε το γάλα βούτυρο και σώθηκε. Κάπως έτσι είναι και η ζωή». Ο κ. Βαγγέλης Ξύδας είναι ένας από τους Χιώτες που «βασανίζονται» για το μέλλον του Κάμπου, που δοκιμάζουν καινούργιες ιδέες, που αναζητούν νέες αγορές και διεξόδους.

Με πολυετή εμπειρία στη διαχείριση ενός από τα πιο γνωστά αρχοντικά-ξενώνες του Κάμπου και του περιβολιού του, ο κ. Ξύδας ίδρυσε το 2008 την εταιρεία Citrus. Η εταιρεία ξεκίνησε ως μικρή οικοτεχνία και σήμερα έχει εξελιχθεί, παράγοντας μια ποικιλία από προϊόντα με βάση τα φρέσκα εσπεριδοειδή του Κάμπου, με μοντέρνες, ελκυστικές συσκευασίες. Παράλληλα ο κ. Ξύδας «άνοιξε» ένα αρχοντικό στο κοινό, δημιουργώντας στην αυλή του ένα καφέ και το μικρό αλλά καλαίσθητο μουσείο, μια κίνηση που αγκαλιάστηκε κατ’ αρχήν από τους Χιώτες και μετά από τους πιο «ψαγμένους» επισκέπτες.

Η προσπάθεια του κ. Ξύδα δεν είναι η μοναδική. Το 2009 η εταιρεία Χυμοί Χίου Α.Ε. (του Χιώτη επιχειρηματία Δαμιανού Ζαννάρα) απέκτησε το παλαιό συνεταιριστικό εργοστάσιο της περιοχής. Μέσα σε λίγα χρόνια προχώρησε στη ριζική ανακαίνιση των εγκαταστάσεων, πραγματοποιώντας μια από τις μεγαλύτερες επενδύσεις που έχουν γίνει τα τελευταία χρόνια στην ακριτική Χίο. Οι εγκαταστάσεις της εταιρείας Χυμοί Χίου βρίσκονται μέσα στον Κάμπο και περιλαμβάνουν πλέον δύο χωριστά συγκροτήματα, της εκχύμωσης και της εμφιάλωσης, εξοπλισμένα με σύγχρονα μηχανήματα που εξασφαλίζουν τη φρεσκάδα του προϊόντος. Οι χυμοί «Κάμπος Χίου» κυκλοφόρησαν γρήγορα στα σούπερ μάρκετ όλης της χώρας και ξεχώρισαν χάρη στις καλαίσθητες συσκευασίες τους και την ποιότητά τους.

Η λειτουργία της εταιρείας, όμως, απαιτεί μια διαρκή μάχη. Οι Χυμοί Χίου δυσκολεύονται να αγοράσουν το τοπικό προϊόν στις τιμές που ζητούν οι παραγωγοί και οι παραγωγοί διαμαρτύρονται ότι οι προσφερόμενες τιμές δεν επαρκούν για να καλύψουν τα έξοδα καλλιέργειας. Επιπλέον, όπως όλες οι νησιωτικές εταιρείες, είναι αναγκασμένη να επιβαρύνει την τελική τιμή των προϊόντων με τα υψηλά έξοδα μεταφοράς, ανταγωνιζόμενη εταιρείες που βρίσκονται δίπλα σε αστικά κέντρα.

Καθώς ο κ. Βαγγέλης Ξύδας μάς ξεναγεί στο μουσείο που δημιούργησε για την ιστορία του Κάμπου, το παρελθόν αναπόφευκτα έρχεται σε σύγκριση με το παρόν. «Κάποτε τις πορτοκαλιές τις έλεγαν “φλουριές”, τέτοια ήταν τα έσοδα που έφερναν», εξηγεί. «Υπήρχε ανταγωνισμός ανάμεσα στα κτήματα, που ήταν σαν μικρά “κρατίδια”, με ισολογισμό, με τον “ανεστάτη” που διηύθυνε το κτήμα και έπαιρνε μερίδιο από τα κέρδη, με τη δική τους οργάνωση. Χαρακτηριστικό είναι ότι τους εργάτες δεν τους πίεζαν να κάνουν γρήγορα τη συλλογή του καρπού, αλλά σωστά, μια ολόκληρη τελετουργία. Ακόμα και σήμερα, αν δεις έναν ηλικιωμένο με κοφίνι, το ακουμπά κάτω σαν να περιέχει αυγά και όχι φρούτα. Το προϊόν μας, λοιπόν, δεν χρειάζεται να του κατασκευάσουμε ένα “μύθο”, έχει ιστορία, έχει μοναδική γεύση. Οταν παραιτείσαι, όταν λες “δεν γίνεται τίποτα”, ησυχάζει η ψυχή σου. Πρέπει όμως αυτή η παλιά νοοτροπία να τελειώνει. Θα κάνουμε ό,τι μπορούμε, θα παλέψουμε με όλες μας τις δυνάμεις, κι αν πέσουμε, θα πέσουμε όρθιοι».

Γιώργος Λιάλιος

 

 

Σχετικά Άρθρα

Παρ, 14/08/2020 - 18:20

Μέσα στο πολυπληθές νέφος των νεομαρτύρων, οι οποίοι θυσίασαν την ίδια τους τη ζωή για τη χριστιανική πίστη κατά τη διάρκεια της σκοτεινής περιόδου της Τουρκοκρατίας και διδάσκουν τους σημερινούς νεοέλληνες με το αγωνιστικό τους φρόνημα και τη θαρραλέα ομολογία τους στον Ιησού Χριστό, συγκαταλέγεται και ο άγιος ένδοξος νεομάρτυς Σταμάτιος από το χωριό Άγιος Γεώργιος Νηλείας του Πηλίου, ο οποίος μαρτύρησε στην Κωνσταντινούπολη στις 15 Αυγούστου του 1680. Πληροφορίες για τον βίο και το μαρτύριο του αγίου μας παρέχουν ο Ιωάννης Καρυοφύλλης, ο οποίος συνέγραψε σύντομο μαρτύριο του ενδόξου νεομάρτυρος, το Νέο Μαρτυρολόγιο, το οποίο όμως αναφέρει λανθασμένα την ημερομηνία του μαρτυρίου του και ο Αγιορείτης μοναχός Ιάκωβος Κωφός ο Νεοσκητιώτης, ο οποίος μαζί με το μαρτύριο εποίησε και ασματική ακολουθία προς τιμήν του.

Ο άγιος Σταμάτιος γεννήθηκε στο χωριό Άγιος Γεώργιος Νηλείας, το οποίο βρίσκεται κτισμένο σε υψόμετρο 620μ. στη βορειοδυτική πλευρά του Πηλίου. Ο ακριβής χρόνος γέννησής του δεν μας διεσώθηκε, αλλά σύμφωνα με την τοπική παράδοση υπήρξε απόγονος της μεγάλης οικογένειας των Σταματόπουλων. Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός, ότι οι κάτοικοι του χωριού Άγιος Γεώργιος Νηλείας επιδεικνύουν μέχρι σήμερα ερείπια παλαιού σπιτιού, το οποίο θεωρείται ως το πατρικό σπίτι του αγίου, αλλά και παλαιά βρύση, η οποία φέρει την ονομασία «του Σταματόπουλου ή του Αγίου Σταματίου η βρύση».

Γύρω στο 1680 έφτασε στην πατρίδα του αγίου Σταματίου ένας αγάς ως εκπρόσωπος του Σουλτάνου για να μαζέψει τους βασιλικούς φόρους. Ο αγάς είχε τόσο μεγάλη αυταρχικότητα και ήταν τόσο παράλογες οι απαιτήσεις του, ώστε οι κάτοικοι αποφάσισαν να αποστείλουν στην Κωνσταντινούπολη ομάδα κατοίκων με επικεφαλής τον Σταμάτιο για να υπάρξει δίκαια κρίση και ελάφρυνση από τους δυσβάστακτους φόρους. Φτάνοντας στην Κωνσταντινούπολη ο Σταμάτιος με την αντιπροσωπεία των κατοίκων, απευθύνθηκαν στον βεζύρη, ο οποίος ήταν ο επίτροπος του Σουλτάνου. Όμως η προσπάθεια να βρουν ανταπόκριση και λύση στο πρόβλημά τους όχι μόνο δεν έφερε κανένα απολύτως αποτέλεσμα, αλλά απεναντίας προκάλεσε την οργή των Τούρκων, οι οποίοι τους καταδίωξαν με ξυλοδαρμούς και άγριες μαστιγώσεις. Μάλιστα ο Σταμάτιος ως επικεφαλής της αντιπροσωπείας επέδειξε ιδιαίτερη γενναιότητα και τόλμη στην προσπάθειά του να σταματήσει η βάναυση μεταχείριση και η ανεπίτρεπτη αδικία σε βάρος των συμπατριωτών του. Η θαρραλέα όμως στάση του εξόργισε τόσο πολύ τον αγά, ώστε τον συνέλαβαν και τον οδήγησαν στον βεζύρη με την κατηγορία ότι ήταν μουσουλμάνος, κάποια δε στιγμή αρνήθηκε τον μωαμεθανισμό και ασπάσθηκε τη χριστιανική θρησκεία. Ο Σταμάτιος επέδειξε ξεχωριστή γενναιότητα και με παρρησία ομολόγησε ότι ουδέποτε υπήρξε μουσουλμάνος.

Στη θαρραλέα επιμονή του αγίου ο βεζύρης τον παρέπεμψε στον ιεροδικαστή, στον οποίο και πάλι ο Σταμάτιος αρνήθηκε τη συκοφαντική κατηγορία ότι ήταν αρχικά μουσουλμάνος και έγινε μετά χριστιανός. Μάλιστα του προτάθηκε να ασπασθεί τώρα τον μωαμεθανισμό και του υποσχέθηκε την απόλαυση μεγάλων τιμών, αλλά και πλούτου και δόξας, εάν ανταποκριθεί θετικά σ’ αυτό το κάλεσμα. Ο Σταμάτιος παρέμεινε όμως σταθερός και ακλόνητος στη χριστιανική του πίστη και με παρρησία ομολόγησε τον Κύριο ημών Ιησού Χριστό ως τον μόνο αληθινό Θεό. Η σταθερή επιμονή του αγίου προκάλεσε τον εγκλεισμό του στη φυλακή, ενώ υποβλήθηκε σε πλήθος βασανιστηρίων. Μετά από μερικές ημέρες οδηγήθηκε και πάλι στον βεζύρη πιστεύοντας ότι θα έχει καμφθεί το αγωνιστικό του φρόνημα και η ακλόνητη πίστη του στον Χριστό. Για να επιτύχει μάλιστα τον σκοπό του, του υποσχέθηκε ακόμη μεγαλύτερες τιμές και δόξες. Όμως ο Σταμάτιος ομολόγησε τη χριστιανική του πίστη με ακόμη μεγαλύτερη γενναιότητα, δηλώνοντας ότι είναι αποφασισμένος και πρόθυμος να μαρτυρήσει για τον Χριστό.

Η θαρραλέα ομολογία πίστεως από τον Σταμάτιο προκάλεσε τόσο πολύ την οργή του βεζύρη, ώστε αποφάσισε να θανατώσει τον ένδοξο αθλητή και ομολογητή της πίστεώς μας. Έτσι δόθηκε αμέσως η εντολή να παραδοθεί ο άγιος στον έπαρχο και στη συνέχεια να αποκεφαλισθεί. Ο Σταμάτιος σύρθηκε με βιαιότητα και οδηγήθηκε μπροστά στο βασιλικό παλάτι, το οποίο βρισκόταν δίπλα στην Αγία Σοφία, όπου στις 15 Αυγούστου του έτους 1680 έλαβε χώρα η δι' αποκεφαλισμού μαρτυρική του τελείωση. Μ’ αυτό τον τρόπο ο γενναίος αθλητής του Χριστού έλαβε τον αμάραντο στέφανο της δόξας για να λάμπει παντοτινά ως φαεινός αστέρας μέσα στο πνευματικό στερέωμα της Ορθοδόξου Εκκλησίας.

Οι αθλητικοί αγώνες και η θαρραλέα ομολογία πίστεως υμνούνται και γεραίρονται και μέσα από τις δύο ασματικές ακολουθίες, που συντάχθηκαν προς τιμήν του ενδόξου νεομάρτυρος. Η πρώτη ακολουθία εποιήθη το 1860, δηλαδή 180 χρόνια μετά το μαρτύριο του αγίου, από τον Αγιορείτη μοναχό Ιάκωβο Κωφό τον Νεοσκητιώτη και εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1991 με δαπάνη του θεολόγου - συγγραφέως κ. Αποστόλου Ζαχαρού. Η δεύτερη ακολουθία εκδόθηκε το 1924 με δαπάνη του Γεωργίου Ιω. Παππόπουλου, ο οποίος και τη συνέθεσε, εκφράζοντας μ’ αυτόν τον τρόπο την τιμή και την ευλάβειά του στον άγιο νεομάρτυρα Σταμάτιο.

Η μνήμη του αγίου Σταματίου τιμάται από την Ορθόδοξη Εκκλησία μας την επομένη του μαρτυρίου του, δηλαδή στις 16 Αυγούστου, αφού η ημέρα της μαρτυρικής τελειώσεώς του συμπίπτει με τη μεγάλη εορτή της Κοιμήσεως της Υπεραγίας Θεοτόκου. Με απόφαση του αειμνήστου Μητροπολίτου Δημητριάδος και Αλμυρού κυρού Χριστοδούλου (του και μετέπειτα Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος) ορίστηκε να τιμάται η μνήμη του αγίου Σταματίου στην Ιερά Μητρόπολη Δημητριάδος την πρώτη Κυριακή μετά τις 15 Αυγούστου. Η απόφαση αυτή ελήφθη, διότι στις 16 Αυγούστου εορτάζεται πανηγυρικά στο χωριό Άγιος Λαυρέντιος του Πηλίου ο άγιος ένδοξος νεομάρτυς Απόστολος ο Νέος, ο οποίος μαρτύρησε δι’ αποκεφαλισμού στην Κωνσταντινούπολη στις 16 Αυγούστου του 1686. Το γεγονός αυτό και σε συνδυασμό με το Νέο Μαρτυρολόγιο, στο οποίο ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης τοποθετεί το μαρτύριο του αγίου Σταματίου στις 16 Αυγούστου, ημέρα μαρτυρίου του αγίου Αποστόλου του Νέου, οδήγησε για πολλά χρόνια στην εσφαλμένη ταύτιση των δύο νεομαρτύρων Σταματίου και Αποστόλου, δεδομένου ότι και οι δύο μαρτύρησαν δι’ αποκεφαλισμού στην Κωνσταντινούπολη με διαφορά μιας μόνο ημέρας, επιπλέον δε κατάγονταν και από γειτονικά χωριά του Πηλίου.

Επίκεντρο των λατρευτικών εκδηλώσεων προς τιμήν του αγίου Σταματίου αποτελεί ο νεόδμητος ενοριακός ναός του Αγίου Γεωργίου στο χωριό Άγιος Γεώργιος Νηλείας, στον οποίο έχει αφιερωθεί παρεκκλήσιο προς τιμήν του. Επίσης παρεκκλήσιο επ’ ονόματι του αγίου υπάρχει και στην Ιερά Μονή Παμμεγίστων Ταξιαρχών Νηλείας Πηλίου, όπου φυλάσσεται και μικρό τεμάχιο ιερού λειψάνου του.

Ο άγιος Σταμάτιος τιμάται επίσης με ξεχωριστή ευλάβεια και στον ενοριακό ναό της Κοιμήσεως Θεοτόκου στην κωμόπολη Γυμνό της Εύβοιας, αλλά και στο ακριτικό αιγαιοπελαγίτικο νησί της Χίου, όπου στη θρησκευτική συνείδηση των κατοίκων οι φέροντες τα ονόματα Σταμάτιος και Σταματία εορτάζουν στις 16 Αυγούστου. Αξιοσημείωτο είναι και το γεγονός ότι στις 16 Αυγούστου 1992 τελέσθηκαν από τον αοίδιμο Μητροπολίτη Χίου, Ψαρών και Οινουσσών κυρό Διονύσιο τα εγκαίνια του περικαλλούς παρεκκλησίου του Αγίου Σταματίου, το οποίο ανεγέρθηκε με δαπάνη του εφοπλιστού κ. Σταματίου Φαφαλιού δίπλα από τον ιερό ναό της Ευαγγελιστρίας (Παναγίας Μουτσαίνης) στην κωμόπολη του Βροντάδου. Ο λαοφιλής στη μυροβόλο και αγιοτόκο νήσο Χίο άγιος Σταμάτιος τιμάται επίσης στον ιερό ενοριακό ναό του Αγίου Ιωάννου Θεολόγου πόλεως Χίου, όπου το αριστερό κλίτος είναι αφιερωμένο στη μνήμη του, καθώς και στο εξωκκλήσιο του Αγίου Γεωργίου -Αγίου Σταματίου στο χωριό Βερβεράτο της Χίου, όπου τελείται πανήγυρις με μεγάλη προσέλευση πιστών από όλο το νησί.Στο σημείο αυτό θα πρέπει να επισημανθεί και η ύπαρξη φορητών εικόνων του αγίου τόσο σε ναούς της Χίου,όπως στον ιερό προσκυνηματικό ναό του Αγίου Μακαρίου Βροντάδου,όσο και σε ιδιωτικές συλλογές ευσεβών Χιωτών,όπως η πιθανότατα παλαιότερη σωζόμενη εικόνα του αγίου,η οποία ιστορήθηκε το 1860,έτος ποιήσεως της πρώτης ακολουθίας του,αλλά και λαϊκής τεχνοτροπίας εικόνα,όπου πάνω από τον άγιο απεικονίζεται το Άγιο Μανδήλιο που συνεορτάζει στις 16 Αυγούστου,ενώ κάτω αριστερά  συναπεικονίζεται και ο επίσης τιμώμενος στις 16 Αυγούστου άγιος μάρτυς Διομήδης ο ιατρός και ανάργυρος,του οποίου ο μοναδικός στην Ελλάδα ναός,ανεγερθείς από την "Αδελφότητα των Μαυροπαπουτσήδων" και χρονολογούμενος στην πρώτη του κτιριακή μορφή από το 1743,βρίσκεται στη Χίο,στην περιοχή της Ευρετής.

Με τη διάδοση της τιμής του αγίου Σταματίου και πέρα από τα στενά γεωγραφικά όρια του Πηλίου και της ευρύτερης περιοχής της Μαγνησίας δίδεται η ευκαιρία στους φιλάγιους χριστιανούς να οικοδομηθούν πνευματικά από την άθληση και το μαρτύριο του αγίου,αλλά και να ομολογήσουν με παρρησία το άφθαστο μεγαλείο της χριστιανικής πίστεως στους δύσκολους και απαιτητικούς καιρούς μας.

Αριστείδης Γ. Θεοδωρόπουλος
Εκπαιδευτικός