Για μια ακόμα χρονιά αποχαιρετήσαμε τους επισκέπτες μας και τι θυμήθηκα πρόσφατα…; Ότι, δυστυχώς, χάσαμε και την ιεροτελεστία του αποχαιρετισμού τα τελευταία χρόνια. Ένα πεταχτό φιλί στην αποβάθρα, εκεί που πλευρίζει το βαπόρι και αυτό ήταν όλο. Όποιον φεύγει τον «χωνεύει» η μεγάλη «κοιλιά» του πλοίου και δεν τον ξαναβλέπουμε, αφού μόλις μπει μέσα κοιτάζει πού και πώς θα βολευτεί και μέχρι να γίνει αυτό το βαπόρι έχει λύσει τους κάβους του…
Πού άλλα χρόνια, τα πιο παλιά, όταν τα μαντηλάκια ήταν στην ημερήσια διάταξη και στις τσέπες τόσο εκείνων που έφευγαν, όσο και εκείνων που έμεναν. Τώρα, με τα… χαρτομάντηλα, ούτε κανονικά μαντηλάκια δεν έχουμε στις τσέπες μας. Βλέπετε ο αποχαιρετισμός γινόταν με το κούνημα των μαντηλιών. Από τη στιγμή που θα έλυνε κάβους το πλοίο μέχρι που θα περνούσε τα φαναράκια. Όσοι έφευγαν είχαν «κρεμαστεί» από τις κουπαστές των πλοίων που ήταν και χαμηλά, ως προς το ύψος τους, και μπορούσες να διακρίνεις ακόμα και τα πρόσωπα. Τα μαντήλια κουνιόνταν δαιμονισμένα όσο έβλεπε το μάτι και μπορούσε να ξεχωρίσει τα αγαπημένα πρόσωπα που αναχωρούσαν…
Τώρα ούτε μαντηλάκια, που ήταν ο τρόπος αποχαιρετισμού, ούτε αναμονή στο λιμάνι μέχρι να φύγει το πλοίο. Τα έφαγε κι αυτά η μαρμάγκα του εκσυγχρονισμού. Και μην μου πείτε ότι εκείνοι οι αποχαιρετισμοί δεν είχαν τη δική τους χάρη και γλύκα. Σήμερα όλα γίνονται με συνοπτικές διαδικασίες. Άρπα κόλλα θα έλεγα. Ένα πεταχτό φιλί, ένα γρήγορο αγκάλιασμα και από 'δώ παν κι άλλοι. Κατά το ψεκάστε, σκουπίστε, τελειώσατε. Αχ πόσες όμορφες συνήθειες και παραδόσεις εγκαταλείψαμε… Βλέπετε τα βαπόρια δεν είναι πια μια σταλιά, όπως το «Κανάρης», το «Καραϊσκάκης» το «Κολοκοτρώνης» στα οποία μόλις ανεβαίναμε κρεμόμασταν από την κουπαστή για το τελευταίο αντίο.
Του Δημήτρη Φρεζούλη
