Να’μαστε πάλι μέσα σε μια προεκλογική περίοδο χωρίς να είναι αναγκαίο. Απλά και μόνο επειδή έτσι κάπνισε στην ηγετική ομάδα της για πρώτη φορά αριστεράς μας κυβέρνησης, επειδή θέλησε να ξεκαθαρίσει το εσωκομματικό της τοπίο.
Κι άρχισε πάλι η μια κομματική εταιρεία να κατηγορεί την άλλη για φαυλότητα, ρουσφετολογία, παλαιοκομματική συμπεριφορά, διαφθορά και όλα τα γνωστά σε προεκλογικές περιόδους.
Και είναι, πράγματι, κωμικοτραγικό να ακούει κανείς το ένα κόμμα να κατηγορεί το άλλο για ανευθυνότητα και το κάθε κόμμα να διεκδικεί για τον εαυτό του τον πατριωτισμό και την αποστροφή του απέναντι στο λεγόμενο «κομματικό συμφέρον». Αφού όλοι τους είναι βουτηγμένοι μέσα στο λάκκο με τη χρεία.
Και εξηγούμαι. Αυτοί που μας κυβέρνησαν για δεκαετίες αμφότεροι και οι δύο που θα’λεγε και ο συχωρεμένος ο Σουρής (ΠΑ.ΣΟ.Κ. και Ν.Δ.), πάντα φρόντιζαν να μας χαϊδεύουνε τα αυτιά. Κι ούτε τολμούσαν ποτέ να μας πούνε την πραγματικότητα κι ούτε να θίξουν τα κακώς κείμενα. Και μας άφηναν, εμάς τον περήφανο και τίμιο λαό να ξεσαλώνουμε ασύστολα για να εξασφαλίσουνε αυτοί την πολυπόθητη εξουσία αδιαφορώντας για το αύριο. Τα παραδείγματα είναι πολλά όμως χάρη συντομίας θα αναφερθώ σε ένα. Κάποιος ειδήμων περί τα οικονομικά είπε ότι είχε κάποτε συστήσει σ’έναν πρώην υπουργό οικονομικών να εφαρμόσει ένα συγκεκριμένο φορολογικό σύστημα που εθεωρείτο αποτελεσματικό. Και ο πρώην υπουργός απάντησε στο συνομιλητή του «Μα αντιδρά η αγορά σ’ένα τέτοιο σύστημα!». Η ανευθυνότητα δηλαδή σ’όλο της το μεγαλείο.
Ας πάμε όμως και σε αυτούς που δεν κυβέρνησαν και ιδιαιτέρα τους λεγόμενους αριστερούς. Που θεωρούνται, ως αριστεροί, άτομα πιο συνειδητοποιημένα και με αίσθημα ευθύνης πιο βαρβάτο από τους άλλους. Δεν θα πω βέβαια τίποτα για τους προσφάτως κυβερνήσαντες που μας τάξανε ελαφρύνσεις και μας φορτώσανε με φορτία πολύ πιο βαριά από τους προηγούμενους, που κι εκείνοι τέτοια μας τάξανε και άλλα κάνανε. Η όλη τους όμως η προηγούμενη πολιτεία ήταν άραγε αντάξια της αριστερής τους ιδεολογίας; Είναι γεγονός ότι είμαστε μια κοινωνία των συντεχνιών. Η κάθε συντεχνία είναι κλεισμένη στον εαυτό της. Κι όποια έχει τη δύναμη να εκβιάζει, την εκμεταλλεύεται αυτή τη δύναμη ασύστολα. Έτσι ξεφύτρωσαν οι συντεχνίες που εκβίαζαν και πέτυχαν μεγαλύτερες αποδοχές, εφάπαξ και συντάξεις από κάποιους άλλους που δεν είχαν τη δύναμη να εκβιάσουνε. Που αν την είχαν θα το κάνανε κι εκείνοι. Και μας προέκυψαν και τα λεγόμενα ευγενή ταμεία λες και βρισκόμαστε ακόμα στη φεουδαρχία του μεσαίωνα με τους μισούς Έλληνες ευγενείς κι από ψηλή γενιά και τους άλλους μισούς παρακατιανούς. Η ανισότητα δηλαδή σ’όλο της το μεγαλείο. Πού ήτανε, λοιπόν, τόσα χρόνια οι αριστεροί με την περί ισότητας και δικαιοσύνης αυξημένη ευαισθησία τους να προγκήξουνε τους κάθε είδους εκβιαστές; Να τους πούνε "κάτσετε κάτω ρε ασυνείδητοι που τα θέτε όλα δικά σας και δεν σκεφτόσαστε τι θα μείνει από την πίττα για να φάνε κι οι άλλοι”. Μιλιά και τσιμουδιά. Κι όχι μόνο αυτό. Πολλές φορές, μέσω του συνδικαλισμού, φρόντιζαν να σεκοντάρουν παράλογες απαιτήσεις και εκβιασμούς. Όσο για την πληγή της μικρομεσαίας φοροδιαφυγής ούτε κουβέντα, με την ελπίδα μήπως κερδίσουν κανένα ψηφαλάκι από τον απλό λαό που ήξερε να απαιτεί χωρίς να πληρώνει.
Ηθικόν συμπέρασμα. Αγαπητά κόμματα κυβερνήσαντα και μη. Σκάσετε επί τέλους και πάψετε να κατηγορείτε ο ένας τον άλλον για οτιδήποτε. Μπορεί κάποιοι από σας να είναι βουτηγμένοι μέσα στο λάκκο με τη χρεία ολόκληροι, άλλοι μέχρι το λαιμό κι άλλοι μέχρι τη μέση. Όλοι όμως είσαστε μέσα. Το πρόβλημα δεν είναι ποσοτικό αλλά ποιοτικό. Εφ’όσον όλοι ψηφίσατε τα μέτρα που μας περιμένουν γιατί, κατά τα φαινόμενα, δεν γινόταν διαφορετικά, παλουκωθείτε κάτω όλοι μαζί και κάνετε μια κυβέρνηση όλοι μαζί και αναλάβετε όλοι μαζί το βάρος να ξεμπλέξετε την κατάσταση που εσείς δημιουργήσατε μαζί με μας τους από κάτω που συμμετείχαμε στη φιλοτέχνηση του αδιεξόδου με δική μας και προπαντός με δική σας ευθύνη.
Κι αντί να κάθεστε από το πρωί μέχρι το βράδυ να ξεκατινιάζεστε στα κανάλια και να γεμίζετε με διαφημίσεις τα προγράμματά τους κάτσετε όλοι μαζί και δείξετε επιτέλους την ευθύνη που έπρεπε να έχετε επιδείξει εδώ και δεκαετίες μπας και ξεμπερδέψουμε από τούτο μας το χάλι. Γιατί αλλιώς δεν σας σώζει ούτε μας σώζει τίποτα. Η απάτη άβυσσος χάσκει και μας γνέφει.
Θα μου πείτε τώρα ότι θα πρέπει να κάνετε κομματικό χαρακίρι. Τι να γίνει ρε παιδιά. Η σωτηρία της ψυχής είναι πολύ μεγάλο πράμα και της χώρας ακόμα πιο μεγάλο. Κάνετε, λοιπόν, λίγο κουράγιο μπας και σωθεί η κατάσταση έστω και την τελευταία στιγμή. Τι δηλαδή, μόνο για τα μπόσικα είσαστε άξιοι; Ζοριστείτε και στα δύσκολα, κι ας έχουμε μπει σε προεκλογική περίοδο. Ποτέ δεν είναι αργά. Ο Παυλόπουλος σας περιμένει όλους μαζί με ανοιχτές αγκάλες. Μην του χαλάτε το χατίρι. Όχι τόσο για να χαρεί ο Παυλόπουλος, αλλά για να σωθεί η χώρα.