Τώρα που σιγοψυθιρίζεται πως η Ελλάδα εντός ολίγου θ’ αρχίσει να ανακάμπτει-ο χρόνος από το κώμα στην ανάκαμψη είναι μακρύς πολύ και μη γλείφεστε- ξανασκέφτομαι τα όσα πολύ καιρό πριν ήθελα να γράψω σχετικά με τον πιο σύντομο δρόμο που εύχομαι προς την παλινόρθωση και το ξανάνιωμα της ελληνικής αγοράς και της κοινωνίας.
Ειδικός βέβαια δεν είμαι κι ούτε μελετώ στατιστικά δεδομένα και συγκριτικά στοιχεία. Ένα κοινό νου έχω, που όμως «πολλών ανθρώπων ίδεν άστεα και νόον έγνω...» στο διάβα της ζωής μου και πάρα πολλές φορές είδα και θαύμασα τους τρόπους και την τέχνη τους να βγάζουν λεφτά, να στηρίζουν τις οικονομίες τους και να ταΐζουν τον κοσμάκη τους.
Τώρα λοιπόν που θα αρχίσει να γλυκοχαράζει –κι αμήν- όσοι θα αρπάξουν τις ευκαιρίες και τα χοντρά συμβόλαια για την «αναστήλωση», να μην μοιάσουν στους προγενέστερούς μοναχοφαγάδες καιροσκόπους, αλλά να επιχειρήσουν και να πράξουν με γνώμονα το συμφέρων όλων μας κι όχι μόνο της τσέπης τους και του κέρδους των αφεντικών τους.
Κι αν με ρωτήσετε εμένα την ελάχιστη σε τι θα επιχειρούσα κατ’ αρχάς, αναζητώντας εύκολους τρόπους και μέσα ανάκαμψης και γρήγορης επαναφοράς της κωματώδους αγοράς και της ημιθανούς επιχειρηματικής δραστηριότητας, σε τρείς καίριες και αποδεδειγμένα κερδοφόρες επιχειρήσεις θα ποντάριζα για ξεκίνημα.
Πρώτα βέβαια και βασικά ανέξοδα, στην ναυτιλία θα έστρεφα την ανεργία για μια διέξοδο, δίνοντας στις ελληνικές εφοπλιστικές οικογένειες, αυτές που παγκόσμια εξακολουθούν να κρατούν τα σκήπτρα στον πατροπαράδοτο εφοπλισμό και ήταν είναι και θα είναι κραταιές, κι άλλες ευκαιρίες και δελεαστικά κίνητρα ώστε, να ξαναγεμίσουν τους στόλους τους με άξιους έλληνες ναυτικούς, όσους, θαλασσινό αλάτι και αίμα ρέει στις φλέβες τους και κληρονομικώ δικαιώματι πρέπει να ξαναδουλέψουν και να θρέψουν με αξιοπρέπεια και θυσίες τις οικογένειές τους, αλλά να ξαναγεμίσουν και τα κρατικά ταμεία με ασφαλιστικές εισφορές, με φόρους και με εισαγωγές συναλλάγματος, δηλαδή με όσα, αλίμονο, απάτριδες άρπαγες τους αποστέρησαν συστηματικά μέχρις αφανισμού.
Αλλά και στον τουρισμό θα έριχνα μεγάλο βάρος βέβαια και ιδιαίτερη προσοχή θα έδινα , γιατί, ήδη και παρ’ όλα τα λάθη, έχει αποδείξει πως είναι μια σανίδα σωτηρίας κι έχει πολλές διεξόδους ανάστασης και κερδοφορίας.
Εδώ όμως, θα καταπιανόμουν συστηματικά, με σύμβουλο την παρακαταθήκη από τις γνώσεις και τα συμπεράσματα που αποκτήθηκαν μετά από μια σειρά τεράστιων λαθών, εκείνων που έγιναν και γίνονται πάνω από πενήντα τόσα χρόνια τώρα κι αφ’ ότου η Ελλαδίτσα ξεκίνησε να νοικιάζει τα κοτέτσια της σε πειναλέους τουρίστες, καλοπροαίρετα ΚΑΠΗ των αλλοδαπών ταξιδιωτικών πρακτορείων ύστερα να γεμίζει τις σπηλιές στα νησιά της με ¨φτιαγμένους» και παρδαλούς χίπις και μέχρι σήμερα να ανέχεται μεθύστακες και αδιάντροπα υπάνθρωπα να ασχημονούν και μας εξευτελίζουν.
Κι επειδή το μήνυμα από καιρό πολλοί απ’ όσους δραστηριοποιούνται στον τομέα αυτό το έχουν εισπράξει και ήδη έχουν εξελίξει τις τουριστικές μονάδες τους σε μεγάλο βαθμό, τώρα πια, θα περιμένει κανείς κι από τη μεριά του κρατικού φορέα να γίνουν έργα αξιοποίησης και προβολής πάνω στα τουριστικά μας φυσικά αξιοθέατα και στην ανεκμετάλλευτη κληρονομιά μας από τα αναρίθμητα θαμμένα στην αφάνεια και την εγκατάλειψη αρχαία μνημεία τέχνης και πολιτισμού, όσα, από τους προϊστορικούς αιώνες και εντεύθεν αποκτήσαμε κι όσα, αν τα είχαν κράτη «προχθεσινά» με ιστορία «ρηχή» και πρόσφατη, θα τα πρόβαλαν μετά βαΐων και κλάδων, θα τα καμαρώνουν και θα τα έδειχναν έναντι αδράς πληρωμής - όπως κάνουν ακόμη και με τα WC των προγόνων τους- εισπράττοντας περιουσίες κι όχι μόνο από τους επισκέπτες τους, αλλά κι απ’ όσους θα ήθελαν να διαφημιστούν και να προβληθούν μέσω αυτών.
Το τρίτο και τελευταίο άμεσο σχέδιο –κατ’ εμέ κι αν θέλετε προσθέστε κι εσείς με τη σειρά σας όσα κατά διάνοιαν έχετε- που θα βοηθούσε την οικονομική μας επαναφορά σε κανονικά για την επιβίωση του Έλληνα επίπεδα, την ανάσταση της οικονομίας μας αλλά και στην αποπληρωμή των δανεισμών και των οφειλών μας, θα ήταν η προβολή και κραταίωση των Ανώτερων και Ανώτατων πνευματικών Ιδρυμάτων μας.
Αυτά, προ πολλού έπρεπε να αποτελούν πόλο έλξης πτυχιακών και μεταπτυχιακών σπουδαστών απ’ όλης της γης τις άκρες που ακριβοπληρώνουν τώρα τα πανεπιστήμια της Ευρώπης και των Η.Π.Α., μαζί με εκατοντάδες άλλες επιχειρήσεις-εστίασης-διαμονής π.χ.- που δρουν και υπάρχουν εξ’ αιτίας τους. Όλοι αυτοί θα έπρεπε να στριμώχνονται σε λίστες αναμονής και να παρακαλούν μια θέση φοίτησης εδώ στη Ελλάδα, για να διδαχτούν τις τέχνες, την φιλοσοφία, το θέατρο, τη μουσική, την λογοτεχνία κι όσων άλλων πνευματικών πακτωλών γέννησε κι άφησε κληρονομιά στην ανθρωπότητα τούτη η χαρισματική πατρίδα κι οι σοφοί μας πρόγονοι.
Κάθε αντίρρηση κι ένσταση δεκτή και μακάρι οι προβληματισμοί κι οι οραματισμοί των πολλών αλλά ανίσχυρων να γίνουν αποφάσεις και πράξεις των ολίγων αλλά ισχυρών.