Χίος, Παρασκευή 7 Αυγούστου

Το Λουλούδι της Χαράς

Τρί, 03/09/2019 - 14:32

Η χαρά, η μεγάλη χαρά στη βουλιαγμένη στη θλίψη ζωή μας, θαρρώ πως μοιάζει με ένα από εκείνα τα εξωτικά λουλούδια με τα σπάνια ονόματα που δεν μπορείς καν να τα συλλαβίσεις. Εκείνα που ανθίζουν μια φορά το χρόνο για λίγες ώρες. Εκείνα που για τα προσεγγίσεις πρέπει να ανέβεις σε δύσβατες βουνοκορφές. Αν τολμήσεις να αφήσεις την ασφάλεια της πεδιάδας.

Όταν έχεις την τύχη να τα ανακαλύψεις όπως μια φλέβα χρυσού, στέκεσαι μπροστά τους με δέος και τα θωρείς. Μην μπορώντας να πιστέψεις ότι τα δικά σου μάτια αξιώθηκα να δουν αυτό το σπάνιο θαύμα της Φύσης, το Θείο Δώρο της Ζωής.. Τα χαϊδεύεις με τα μάτια, ανασαίνεις για λίγα λεπτά την μεθυστική ευωδιά τους, προσπαθείς να κρατήσεις στη μνήμη σου κάθε λεπτομέρειά τους, τα σχέδια πάνω στα διάφανα φύλλα τους, τον παραδεισένιο συνδυασμό των χρωμάτων.

Κι ύστερα λίγο λίγο κλείνει, αυτό το σπάνιο εύρημα ολοκληρώνει, το σύντομο χρόνο της ζωής του. Κι εσύ μένεις με δάκρυα χαράς στα μάτια, με γοργή την ανάσα, σαν να ανάσανες παραπάνω οξυγόνο από όσο έχεις συνηθίσει. Η καρδιά καλπάζει, όπως εκείνα τα λεύτερα, ασυγκράτητα άλογα. Απογειώνεσαι... Για δευτερόλεπτα, ώρες, μέρες. Ο χρόνος ανύπαρκτος, σταματημένος στην στιγμή που η πολυπόθητη, ξεχασμένη μεγάλη χαρά έσπασε το τσιμεντένιο φράγμα της καθημερινής θλίψης που κουβαλάς σαν την χελώνα στους ώμους σου.

Πως έγινε και βρέθηκες στην κορφή των Ιμαλαίων για να δεις με τα ίδια σου τα μάτια το λουλούδι της χαράς, αναρωτιέσαι. Πως, εσύ ο κολλημένος στη γη, άγγιξες τον ουρανό; Κλείνεις τα μάτια μη τύχει και πετάξει σαν πουλί μακρυά η χαρά που σου δόθηκε κι έμεινε εκεί κρυμμένη.. Κι ύστερα σε χρόνο άχρονο, με τρόπο ασύλληπτο για την κοινή λογική, βρίσκεσαι πίσω στο δωμάτιο εκεί που πρωτάκουσες τη χαρμόσυνη είδηση! Με τα ίδια ρούχα, γύρω τα αντικείμενα στη θέση που ήταν, Ακόμη και στην αταξία τους. Αμετακίνητα. Μόνο εσύ δεν θα είσαι πιά ο ίδια. Έζησες δευτερόλεπτα, τέταρτα, ώρες , μια μέρα χαράς άφησες όλα τα βαρίδια σου, για λίγο τα δεινά του κόσμου και ανυψώθηκες εκεί που το ακατόρθωτο γίνεται εφικτό. Ονειρεύτηκες με τα μάτια ανοικτά. Ή τα όνειρα που κάνουμε με τα μάτια κλειστά, σαν προσευχή, μπορούν να γενούν πραγματικότητα. Ασάλευτη.

Αυτό ήταν; Τελείωσε αυτή η μαγική στιγμή, ώρα, μέρα; Τώρα που οι αισθήσεις, όλο σου το "είναι", ψυχή και σώμα, άγγιξαν τον Ήλιο της Χαράς, στο σώμα ενός σπάνιου, πολύ σπάνιου λουλουδιού, τί θα αποδεχτείς μια ζωή μίζερη, καταθλιπτική, στενάχωρη; Ή θα προσμένεις να αξιωθείς να βρεθεί, σκαρφαλώνοντας, ματώνοντας, σε μια ψηλή, επιβλητική βουνοκορφή, όταν, άγνωστο πιά πότε, θα ξανανθίσει εκείνο το λουλούδι της χαράς. Αυτό που ποτίζεται με το ανθόνερο της ελπίδας, της επιμονής, της υπομονής. Που το θρέφει ένας ήλιος από σύμπαν μακρινό, και ένα αλλιώτικο οξυγόνο από τον πλανήτη του Μικρού Πρίγκιπα. Κι αν δεν το πολυπόθητο Λουλούδι της Χαράς, φύεται και σε πιο κοντινές κορφές; Όχι μόνο εκεί στη στέγη του κόσμου. Κι αν κάποια μέρα το προσπέρασες, ίσως και το τσαλαπάτησες χωρίς να το προσέξεις; Μπορεί, ναι μπορεί τι επόμενη φορά που θα ανθίσει να είναι στον Όλυμπο; Γιατί όχι!. Έτσι εξηγείται κι η ανάμνηση από αυτή τη γλυκιά γεύση που έμεινε στα διψασμένα μέχρι τότε χείλη σου , νέκταρ! Έτσι χόρτασε η πεινασμένη σου ψυχή με αμβροσία.

Όλα εξηγούνται τώρα. Πήραν τα φύλλα από το Λουλούδι που πρέπει να περπατήσεις χιλιάδες χιλιόμετρα για να το ανακαλύψεις, έτσι καλά κρυμμένο που είναι. Και λίγο από το μίσχο του. Με μια μυστική συνταγή που έπρεπε να μείνει στα χέρια των θεών, για να ελέγχουν τους ανθρώπους ζούσαν ευδαίμονες στον Όλυμπο. Να μπορούσες να το βρεις σκάβοντας με τα χέρια σου μέχρι να ματώσουν ώστε να το φέρεις, να το μοιράσεις στους Ανθρώπους, κι ας κινδύνευες να τιμωρηθείς για την πράξη σου, που ίσως χαρακτηρίζονταν ανίερη, σαν να είναι η Μοίρα των ανθρώπων να ζουν περικυκλωμένοι από τον ανθρώπινο πόνο και τη δυστυχία. Όχι δεν τελείωσαν όλα εδώ. Τώρα ξέρεις...Αφέσου για λίγο στην χαρά. Δεν είναι αμαρτία. Είναι δικαίωμα κάθε ανθρώπου πάνω σε τούτη τη Γη. Μη φοβάσαι τα βέλη της λύπης που σε λάβωναν χρόνια. Είσαι βέβαιη ότι θα ξαναγυρίσουν σαν μοχθηρά, αιμοβόρα πουλιά. Σε παραφυλάνε... Τώρα που βγήκες από το σκοτάδι στο ξέφωτο. Μπορεί και να ετοιμάζουν την επίθεσή τους, ίσως και στο ξημέρωμα της επόμενης μέρας.

Φτάνει. Δεν μπορείς να ζεις μια ζωή δούλα του Φόβου, του Πόνου και της Δυστυχίας. Μέχρι πότε θα σέρνεις στα πόδια τις αλυσίδες που σου έχουν βάλει; Μέχρι πότε θα πορεύεσαι με σκυμμένο κεφάλι, έχοντας πιά πιστέψει ότι αυτός είναι ο μοναδικός δρόμος για τον άνθρωπο από την ώρα που γεννιέται, κλαίγοντας μέχρι να πεθάνει. Δεν φτάνουν οι ποταμοί δακρύων που έχυσες στον χωμάτινο, κακοτράχαλο δρόμο σου στη Ζωή. Τώρα πιά είδες, το αθέατο. Το πολύ σιμά και όμως αόρατο, όπως έγραψε ο Ποιητής. Τώρα πιά η Ολύμπια χαρά που έζησες σφυρηλατήθηκε από τον Ήφαιστο και μεταμορφώθηκε σε μία αόρατη αλλά προστατευτική πανοπλία για να αντέξεις τα καθημερινά μαστιγώματά τους. Κι ένα περίτεχνο, ανίκητο σπαθί, όπως εκείνα που μόνο ο Ήφαιστος μπορεί να κατασκευάσει.. Για να απαλλαγείς μια για πάντα από τους Δυνάστες σου. Αν φυσικά αποφασίσεις να χρησιμοποιήσεις το σπαθί που τώρα πιά είναι στα χέρια σου.

Αν θέλεις να ζήσεις εκείνη την παραδεισένια άρρητη χαρά, τότε... Εσύ ξέρεις! Μια απόφαση είναι. Ανακάλεσε στη μνήμη σου εκείνη τη μυστική δική σου συνάντηση με το Λουλούδι της Χαράς και... Αν πιστέψεις ότι ανθίζει και για σένα, είναι και δικό σου, δεν θα σε εμποδίσει τίποτα. Δεν υπάρχουν διλήμματα. Μόνο ένα όραμα. Να φέρεις το Λουλούδι της Χαράς, να το μεταφυτεύσεις στον κήπο της καρδιάς σου κι ύστερα όταν πολλαπλασιαστεί σε χιλιάδες να το χαρίσεις στους ανθρώπους που ζούσαν για χρόνια φυλακισμένοι στη Χώρα της Δυστυχίας, σέρνοντας τις βαριές αλυσίδες στα πόδια τους. Αυτός ο γκρίζος καταθλιπτικός, μίζερος χώρος ήταν ο κόσμος τους.

Γιατί ποτέ δεν είχαν ακούσει, μήτε δει το Λουλούδι της Χαράς.

Μέχρι τώρα...

Άλλες απόψεις: Της Ευγενίας Κώττη