Χίος, Πέμπτη 14 Νοεμβρίου

ΜΙΑ ΕΙΚΟΝΑ ΧΙΛΙΕΣ ΛΕΞΕΙΣ. Ψάχνοντας για φαϊ στα... σκουπίδια

Παρ, 11/10/2019 - 06:20
Τρέμης Οθων

 Στη  Χίο σήμερα, απογευματάκι  βάδιζα στο δρόμο του Κήπου  προς τον Αγ. Ιάκωβο, προκειμένου να πάω να μου γράψει ο γιατρός κάτι εξετάσεις προβλεπόμενες για  τους 60 ρηδες, που κοντεύω πλέον ή αν θέλετε της γενιάς της δεκαετίας του 1980 ή 80ης (eighiets  στα αγγλικά πως το λένε).

Στο ύψος του Σούπερ Μάρκετ Χαρά απέναντι βλέπω ένα κύριο λίγο παραπάνω σε χρόνια  από την ηλικία μου, με ένα ποδήλατο παρκαρισμένο στον τοίχο, που είχε πάνω του δύο μαύρες σακκούλες από άλλα είδη, να ψάχνει τον κάδο των σκουπιδιών του Δήμου, αμέριμνος χωρίς να τον νοιάζει

ποιός τον βλέπει και ποιός δεν τον βλέπει και να συλλέγει διάφορα μαναβικά από τον κάδο που προφανώς  ήταν σε καλύτερη κάτάσταση.

Αυτός ο άνθρωπος δεν είναι ούτε επαγγελματίας  ρακοσυλλέκτης, τουλάχιστον δεν ήταν ποιό παλιά που απλά τον ήξερα, ούτε από τους διάφορους γραφικούς ρακένδυτους που ξέραμε όλοι ποιοί ήταν ποιό παλιά. Είναι ένας άνθρωπος που στα προηγούμενα χρόνια  ανήκε στη μεσαία τάξη σαν το μέσο πολίτη Ελληνα ή  ας πούμε στην εργατική τάξη , δεν ξέρω τι δουλειά έκανε ακριβώς πρίν, ήτανε δηλαδή ένας σαν και εμάς που λένε.

Τον θυμάμαι τις δεκαετίες  του 1980 περίπου, καλοντυμένος πάντα κυκλοφορώντας και έχοντας μια κανονική ζω . Δεν ξέρω τι καταστάσεις τον οδήγησαν αυτόν τον άνθρωπο σε αυτό το σημείο, αν έφταιγε ή αν δεν έφταιγε, αν ήτανε της μοίρας του ή του κακού του κεφαλιού όπως λέει και ο λαός.

Βλέποντας όμως αυτόν τον άνθρωπο, βλέπω μια γενιά που ονειρευόνταν ότι η ζωή έτσι ή αλλιώς με κάποιο τρόπο θα τους τα φέρει βολικά και θα έχουν κάποιο μέλλον, αντί αυτού όμως βλέπω τα χαμένα όνειρα εκείνης της γενιάς, και αναρωτιέμαι  πως τα φέρνει η ζωή, θα βρεθούν άλλοι σε αυτό το σημείο (γιατί σίγουρα υπάρχουν πολλές φούσκες που λένε στην αγορά οι οποίες θα σκάσουν αργότερα)  τι μας περιμένει άραγε, ποιός θα είναι ο επόμενος άραγε;

                                                            Χίος, 10-10 1919          

Άλλες απόψεις: Του Οθωνος Π. Τρέμη