Που είναι ο γκρεμός και που είναι το ρέμα γιατί ρέματα και γκρεμούς ακούμε αλλά ρέματα και γκρεμούς δεν βλέπουμε πουθενά. Όλοι συμφωνούν ότι η Λερναία Ύδρα των δεινών της χώρας είναι η έλλειψη επενδύσεων αλλά διαφωνούν στην μέθοδο που πρέπει να εφαρμόσουμε για να έρθουν οι επενδυτές. Λογικό είναι το ότι για να έρθει ο επενδυτής πρέπει να τον συμφέρει και σε αυτό πρέπει να τον διευκολύνει η ενδιαφερόμενη χώρα.
Οι μεγαλύτερες διευκολύνσεις αφορούν την χαμηλή φορολογία, τις ελαστικές σχέσεις εργασίας, τις χαμηλές αμοιβές και τη γραφειοκρατία. Έτσι κάνουν οι σοφοί κυβερνήτες άλλων χωρών και τρέχουν οι επενδυτές ‘’πατείς με πατώ σε’’ και επενδύουν. Έτσι γίνεται η ανάπτυξη, οι θέσεις εργασίας και τρώει με χρυσά κουτάλια ο λαός όπως στην Κορέα, στην Φορμόζα, στις Λατινοαμερικανικές χώρες, στην Αφρική στην Ασία και αλλού. Μόνον οι ανόητοι Αυστραλοί έχουν απαιτήσεις και φορολογούν κανονικά και γι’ αυτό δεν επενδύουν εκεί οι επενδυτές γιατί εκεί ο επενδυτής υποχρεώνεται να εξάγει μόνο ένα ποσοστό του κέρδους και δεν μπορεί να απολύσει αν δεν εγκρίνει η κυβέρνηση ως δικαιολογημένες τις απολύσεις και άλλα σχετικά. Γι’ αυτό επενδύουν στο Βιετνάμ και μαζεύουν οι Βιετναμέζοι τα χρήματα με τα φτυάρια από τους δρόμους, ενώ οι Αυστραλοί εξαθλιώθηκαν. Γκρεμός λοιπόν είναι η ελάφρυνση της φορολογίας των επενδυτών
Ευρέως κυκλοφορεί και ή αντίθετη άποψη αυτή που υποστηρίζει ότι η επενδύτρια εταιρεία είναι λαίμαργη κερδοβόρα και παμφάγος στον τόπο που επενδύει γιατί ο μέτοχος είναι λαίμαργος ξημεροβραδιάζεται ασχολούμενος με το χρηματιστήριο και τις μετοχές του και αν δεν φάει τον αχόρταγο από την επένδυση θα φάει το Δ.Σ. της εταιρείας. Ήδη έδειξαν οι ‘’επενδυτές’’ συνοδοί του Μακρόν στην Ελλάδα τις ληστρικές διαθέσεις τους ζητούν να αγοράσουν με εκπτώσεις Ελληνικές κερδοφόρες Δ.Ε.Κ.Ο. και αυτό που ονομάζεται ληστεία το ονομάζουν επένδυση. Έτσι ξεπούλησε και ο αείμνηστος τα τσιμέντα Αγιέτ Ηρακλή και τα φάγαμε, έτσι θα μας μοιράσουν πάλι τα χρήματα των Δ.Ε.Κ.Ο και θα τα φάμε για να τους ψηφήσουμε και μετά έχει ο Θεός. Το κυριότερο επιχείρημα είναι ότι τα έξοδα του κράτους τρέχουν και αν ελαττώσουν την φορολογία των επενδυτών τότε πρέπει να πληρώσουν οι εργαζόμενοι που ειδικά μετά από συνεχείς μειώσεις δεν έχουν άλλα οικονομικά περιθώρια και θα οδηγηθούν στη εξαθλίωση. Χρειάζεται λοιπόν η εργατική δύναμη και η κοινωνία της χώρας προστασία με ένα οργανωμένο εργατικό δίκαιο για να μην αναλώνονται οι πλουτοπαραγωγικές πηγές συμπεριλαμβανομένης της εργατική δύναμης ατελέσφορα. Επομένως τους φόρους πρέπει να τους πληρώσει ο επενδυτής. Οι κερδοβόρες επενδύσεις λοιπόν είναι το ρέμα που βλέπουν οι αντίθετοι.
Αυτές είναι οι δύο αντίθετες λύσεις μπρός γκρεμός και πίσω ρέμα για το πρόβλημα των επενδύσεων και γι’ αυτό η μία προτείνει την ελάττωση της φορολογίας και την παροχή διευκολύνσεων με την εργατική νομοθεσία, η δε άλλη προτείνει να πληρώσουν το μάρμαρο οι επενδυτές. Η αντιπαράθεση μεταξύ των διαφωνούντων συνεχώς οξύνεται γιατί βλέπουν μόνο άσπρο και μαύρο, ουδείς έχει την διάθεση να προτείνει συμβιβαστικές λύσεις και γι’ αυτό οδηγούμαστε για πολλοστή φορά σε εμφυλιοπολεμικές πρακτικές. Ιδεολογική αρένα με διακοπές και κραυγές καταντά πολλές φορές η οθόνη και η βουλή που έχει την εικόνα πεζοδρομίου εκεί όπου διαπληκτίζονται οι τυχαίοι. Στο πίσω μέρος του κρανίου κυριαρχεί η γνώμη στους αντιπαραβαλόμενους ότι πρέπει να φάμε τον ιδεολογικό αντίπαλο για να εφαρμόσουμε την δική μας γνώμη κυριαρχεί δηλαδή η εμφύλια διχόνοια.
Η χώρα μας θα βρεθεί πεσμένη στο χώμα και οι λύκοι των συνόρων θα κόβουν τα κλαδιά της για να ξυλευτούν. Ας διδαχθούμε από την ιστορία μας. Ας δούμε το μέλλον των νεογέννητων Ελλήνων. Σε τι χώρα και πως θα μεγαλώσουν; Στην κατάσταση που βρεθήκαμε δεν μας παίρνει άλλο για πριμαντονισμούς και καπετανάτα. Μόνο οδύνη,, πείνα, αίμα και δάκρυ θα φέρουν οι εμφυλιοπολεμικές νοοτροπίες και πραχτικές και μια δουλεία πολύ βαρύτερη από την σημερινή.