Δευτέρα πρωί πρωί, περιχαρής που βρήκα παρκάρισμα γύρω από τον Κήπο, κλείδωσα τα αμάξι και κίνησα βιάστηκα για το λόγο που με είχε οδηγήσει στην πόλη. Με μια παραζάλη στο κεφάλι που δεν ήξερα αν οφείλονταν στα προβλήματα που κάθε άνθρωπος κουβαλά, ή σε ένα ακόμη σκάνδαλο, πανευρωπαϊκού επίπεδου, με πρωταγωνίστρια μια...γυναίκα ευρωβουλευτή, με το «αγγελικό πρόσωπο»!
Λίγα μέτρα πιο πέρα ενώ εκατομμύρια, χορός αμέτρητων ευρώ και διαφθοράς, έκανε βόλτα στο κεφάλι μου, συναντώ έναν άγνωστο κύριο, οδοκαθαριστή, που ήταν αφοσιωμένος, στο να μαζέψει τα φύλλα στην άκρη του πεζοδρομίου. Σκυμμένος στο έργο του. Δεν ξέρω τι με έκανε να σταματήσω μπροστά του...
«Καλημέρα και καλή εβδομάδα» του είπα διακινδυνεύοντας να συνεχίσει σιωπηλά την εργασία του.
Η μάσκα που φορούσα άλλωστε, απλά με καθιστούσε άγνωστη...
Το ρυτιδωμένο πρόσωπο του από τον κάματο, σε δευτερόλεπτα, φωτίστηκε...
Σταμάτησε για ελάχιστα λεπτά το σκούπισμα που έκανε με τόση επιμέλεια.
Με ένα χαμόγελο, ανταπέδωσε το χαιρετισμό.
«Οι άνθρωποι δεν μιλάνε, προχωρούν και δεν λένε, ούτε μια καλημέρα», του βγήκε ένα παράπονο που φαίνεται κουβαλούσε καιρό...
«Αν ο ίδιος άνθρωπος, ήταν προϊστάμενος μιας υπηρεσίας, καλοντυμένος όχι με την φόρμα εργασίας, άραγε πόσοι από εμάς θα τον καλημέριζαν και θα του έπιαναν κουβέντα;» αναρωτήθηκα μέσα μου, έχοντας ήδη την πικρή απάντηση...
Ένας ευγενικός, φιλότιμος οδοκαθαριστής του Δήμου, με μια σκούρα φόρμα και ένα φωσφόριζε γιλέκο ήταν...
Δεν ξέρω πώς αλλά μέσα μου έγινε μια αυτόματη σύγκριση...
Η «καλοντυμένη ευρωβουλευτή», αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού κοινοβουλίου, με «αγγελικό πρόσωπο» που «έγραφε» καλά στην τηλεόραση. Που αγάπησε περισσότερο το Κατάρ από τον ελληνικό λαό που την ψήφισε... Που έκανε, ακριβοπληρωμένες, «βρόμικες» συμφωνίες με το Κατάρ, πατώντας στα νεκρά σώματα 6.500 εργατών που «θυσιάστηκαν» για τα αιματοβαμμένα γήπεδα ποδοσφαίρου...
Εκεί, στην καρδιά της πόλης, ενός ακριτικού νησιού, δίπλα στα πεσμένα φύλλα, αρχίσαμε να συζητάμε για την απληστία, τα πολιτικά σκάνδαλα, την συνείδηση...
Πρωί πρωί Δευτέρας. Δύο άγνωστοι.
«Μεγάλωσα φτωχικά και τώρα δεν είναι εύκολα, αλλά είμαι ευχαριστημένος» μου είπε όταν κουβέντα την κουβέντα, φτάσαμε στα μαντάτα από τις Βρυξέλλες... Η σύγκριση, σιωπηλή και αναπόφευκτη...
Ο υπεύθυνος, ευγενικός οδοκαθαριστής, με το αληθινό χαμόγελο στο ταλαιπωρημένο από τον αγώνα για την επιβίωση πρόσωπο του και η...ευρωβουλευτής. Δεν έχει σημασία που δεν θυμόταν το όνομα της. Ήξερε το σκάνδαλο! Και τα ποσά που κατείχε παράνομα, που εκείνος ούτε καν ονειρεύτηκε στη ζωή του...
«Δεν της έφταναν οι χιλιάδες ευρώ που έπαιρνε ως ευρωβουλευτής;» του είπα, για να διαπιστώσω αν ένιωθε την ίδια αγανάκτηση με την πλειοψηφία της κοινωνίας.
«Δεν είναι εύκολη η ζωή αλλά είμαι ευχαριστημένος» μου είπε. Και το μαρτυρούσε η ματιά, η ζωή του.
Δεν ξέρω αν ξεπέρασα τα όρια, στη μέση της πόλης, στην άκρη του δρόμου, αλλά η ευγένεια του, η διάθεση να μιλήσει, με οδήγησαν στην πιο βαθιά ερώτηση σε έναν άνθρωπο που ο μισθός του αξίζει, πιθανά...όσο ένα ζευγάρι παπούτσια της! Που δεν ξέρει αν θα έχει δουλειά του χρόνου...
«Εσείς κοιμάστε ήσυχος τα βράδια;» Ούτε που ακούστηκε η λέξη «συνείδηση». Κατάλαβε!
«Ναι», μου απάντησε, χωρίς δεύτερη σκέψη.
Πριν ανταλλάξουμε ευχές για τις γιορτές, έριξα μια τελευταία ματιά στα χέρια, στα γάντια του. Είχαν λερωθεί. Τα χέρια του όμως ήταν ΚΑΘΑΡΑ. Κράτησα το χαμόγελο του, την σύντομη, βαθιά κουβέντα μας μπροστά στα πεσμένα φύλλα, δίπλα σε μια σκούπα, ένα φαράσι και έναν κάδο. Σαν να σκούπισε από πάνω μου, από την λαβωμένη κοινωνία, από την διασυρμένη για πολλοστή φορά χώρα μας, όλα τα «σκουπίδια», τους «λεκέδες» που προκαλούν θλίψη και δυσωδία.
Ο οδοκαθαριστής με τα λερωμένα γάντια αλλά τα καθαρά χέρια που κοιμάται ήσυχος... Μου χάρισε το χαμόγελο του και ΕΛΠΙΔΑ! Συνέχισα το δρόμο μου πιο ανάλαφρη θαρρείς...
«Ίσοι αλλά όχι ίδιοι», όπως είπε πρόσφατα και ο ιδρυτής του «Χαμόγελου του Παιδιού» Κώστας Γιαννόπουλος.