Τρί, 03/11/2020 - 13:20
Ήταν "μελλόνυμφοι" μα δεν το γνώριζαν.
Κι οι οικογένειές τους επίσης αγνοούσαν ότι τα παιδιά τους,οι δύο έφηβοι με την λάμψη της ζωής στα μάτια και το σεμνό, ευγενικό χαμόγελο, οι μαθητές που προετοιμάζονταν για τις πανελλαδικές, σιγά-σιγά, είχαν κι όλας, εκτός από την αγνή αγάπη τους, κι έναν κοινό δρόμο... Στη ζωή μόνο. Δεν χωράει ο ανθρώπινος νούς, κάτι άλλο. Ένας δρόμος ζωής, σαν όλους τους άλλους.
Στενός, μεταχειρισμένος, ανώνυμος, με γερασμένα κτήρια. Δεν είχαν διαλέξει ούτε προσκλητήρια, νυφικό, γαμπρικό κοστούμι, μπομπονιέρες, καλεσμένους. Ανθοδέσμη τους έφεραν μετά.
Οι ήλιοι της ζωής τους πορεύονταν πρόωρα προς τη δύση, μα τίποτα, τίποτα, τίποτα, δεν επέτρεπε, ούτε στους εφιάλτες τους, εκείνους που ξυπνάς μετά, να σκεφτούν κάτι τέτοιο.
Πριν λίγες μέρες γιόρταζαν τα γενέθλια της Κλαίρης.
Η "νυφούλα". Χαμογελούσε γλυκά στη φωτογραφία, αγκαλιά με τον πρώτο, εφηβικό της έρωτα. Τον Άρη. Τα μπαλόνια, χρευσαφένια ήταν δύο νούμερα, το 1 και το 5. 15!
Της ευχήθηκαν συγγενείς και φίλοι που συγκεντρώθηκαν εκείνο το απόγευμα "ΝΑ ΤΑ ΕΚΑΤΟΣΤΗΣΕΙ". Κι εκείνη δεν πρόλαβε ούτε τα μισά να φτάσει .... Τα αντίστροφα νούμερα. Τα 51! Ο ΄Άρης που την αγκαλιά κι εκείνη τη μέρα, κατά δύο χρόνια μεγαλύτερος, ένιωθε ήδη το ρόλο του στη σχέση τους.
Στα μάτια τους , σε εκείνη, την τραγικά ευτυχισμένη φωτογραφία τους , που έμελλε να είναι και η τελευταία τους,, όλα τα αστέρια, όλες οι θάλασσες, όλοι οι γαλάζιοι ουρανοί με τα ρόζ σύννεφα.
Όλοι οι Έρωτες , όλων των εποχών.... Ποιός συγγραφέας θα σταθεί αντάξιος για να γράψει για τον ΠΕΝΘΙΜΟ ΓΑΜΟ τους; Έψαξα πολύ και βρήκα μερικούς στίχους που είχε γράψει η αείμνηστη Ιωάννα Τσάτσου, για τον θάνατο του Γίγαντα της Ελληνικής Ποίησης, Κωστή Παλαμά.
Όταν τους σταχυολόγησα, μεμονωμένα, έμοιαζε σαν να είχαν γραφτεί, μετά το φονικό σεισμό του Οκτώβρη του 2020, για τούτα τα παιδιά. Που, ίσως δεν έγραψαν ούτε ένα στίχο, όμως έκαναν όλη την Ελλάδα, να κλάψει πίσω από τα ολόλευκα, γαμήλια θαρρείς, φέρετρά τους. "...Κι έπεσες καθώς από σεισμό, πέφτει, μια μαρμάρινη κολώνα, κάποιου πανάρχαιου ναού", έγραψε το 1943 η Ιωάννα Τσάτσου.
Ο στενός δρόμος, όπως εκείνο το γνώριμο στενό δρομάκι που τους είχε στήσει καρτέρι ο Χάρος, εκείνο που διάβαιναν καθημερινά για το σχολείο και μετά για το σπίτι, ανταλλάσοντας λόγια τριαντάφυλλα, ματιές αγκαλιές, ακόμη και ανέμελα σχέδια για το σαββατοκύριακο που δεν πρόλαβαν... Αυτός που θα τους οδηγούσε στην ασφάλεια του σπιτιού τους, τους οδήγησε στην αγκαλιά του Θανάτου. Αγκαλιασμένους.
Από την αγκαλιά της Ζωής, βρέθηκαν στην αγκαλιά του Θανάτου. Αυτός ο δρόμος θα σφραγιστεί για πάντα με τη δική τους. Το πρωί, όταν τον ανέβαιναν με γοργό βήμα και ίσως με καλή διάθεση, έμοιαζε σαν να ανέβαιναν τα σκαλιά της εκκλησίας την ονειρεμένη για χρόνια μέρα του γάμου τους, μετά τις σπουδές τους που θα έκαναν. Φωτίζονταν από το πρωινό φώς του Αιγαίου.
Εκείνη την ώρα φαρδύς, ανοδικός, συμβολικός γιατί ψηλά ο γαλάζιος πρωινός ουρανός τους χαμογελούσε. Το πρωί, βιαστικά, ίσως και χωρίς το στερνό " σε αγαπώ", το φιλί της "καλημέρας" στη σχολική τους τσάντα, ανέβαιναν γρήγορα-γρήγορα τα σκαλιά. Αντάλλαζαν ακτινοβόλες ματιές φευγαλέες και πιό αιώνιες από τη Ζωή, σαν σιωπηρούς όρκους αγάπης... Μπορεί και να τις αναπολούσαν καθώς στο βάθος ακούγονταν μαθηματικά ή ιστορία.
Είχαν τη Ζωή μπροστά τους για να κτίσουν στέρεα τα όνειρα τους, αυτά και άλλα τόσα... Στέρεα. Το απομεσήμερο, δια μιας έγινε στενός, πολύ στενός, δεν τους άφησε να αναπνεύσουν πολλοί, ούτε εκείνοι, ούτε τα όνειρα τους.
Αλλά η μοίρα, η Φύση, σε συνδυασμό με την εγκληματική αμέλεια ανθρώπων, είχαν άλλα σχέδια για εκείνα... Ακόμη και η θέα Ήρα από το λαμπρό ιερό της στη Σάμο, προστάτιδα του γάμου,, μόλις 5 χιλιόμετρα από την πόλη, δεν πρόλαβε εκείνο το απομεσήμερο να προστατέψει εκείνο το μελλόνυμφο αγαπημένο, νεανικό ζευγάρι. Ω Μοίρα κακή. Ω τι συμφορά!!! Ταυτόχρονα, μελλόνυμφο, μελλοθάνατο, ζευγάρι νέων.
Με φόρμες και τζίν, χωρίς επίσημα ρούχα, αγκαλιάσμενα τα δύο παιδιά, ο Άρης και η Κλαίρη, η Κλαίρη και ο Άρης, δύο άγγελοι με πλεγμένες τις φτερούγες τους, ένωσαν τις ζωές τους, στη ζωή και στο θάνατο. Κι έτσι πέταξαν στον Ουρανό. Ο γάμος τους πρόωρος, απροετοίμαστος, βίαιος, μοναχικός, χωρίς γονείς, συγγενείς και φίλους,σκεπασμένος από συντρίμια ετοιμόρροπου σπιτιού και ευθυνών "ανεύθυνων"...
Μετά το τελευταίο μάθημα στο σχολείο. Δύο παιδιά έγραψαν σε ένα μικρό δρομάκι της Σάμου, λουσμένα στο Ιωνικό Φώς, τη δική τους, αιώνια Ιστορία Αγάπης...
Όχι με ένα " Για πάντα μαζί " γραμμένο με μπογιά πάνω σε έναν τοίχο όπως συνηθίζουν οι ερωτευμένοι, αλλά με το αίμα τους, κάτω από τα ερείπια του...