Σούκρα, κούλα, τε

Σάβ, 12/12/2015 - 19:45

Χίος  25 Νοεμβρίου 2015

 

Της Αγιάς Κατερίνας ήτανε. Έβρεχε βοριάς και φύσαγε. 6:00 το πρωί. Το μαγαζί γεμάτο κόσμο και λάσπες. Καινούργιοι. Έρχονταν απ’ το παλιό εργοστάσιο. Απογράφηκαν  και πήγαιναν προς το Κάστρο στις σκηνές. Άλλος με νοήματα, άλλος σε  σπαστά Αγγλικά, άλλος στ’ Αραβικά κι άλλος με τα μάτια να ζητάει καφέ και ψωμί.  

12:00  το μεσημέρι και η ζάχαρη λέγεται «σούκρα», η coca-cola «κούλα», το τσάι «τε» και τα εκατό δολάρια είναι 80 ευρώ.                    15:00  το μεσημέρι κι ο Γιώργης  συνεχίζει «φτιάχνε καφέδες να πουλάω».

Η ώρα 16:00. Νυστάζω και πεινάω. «Υουr coffee. 1,00 euro  please». Τρίτη γουλιά καφέ και τα νεύρα μου δεν είναι καλά.

«Ρε  Γιάννη  έχεις να μου χαλάσεις πεντακοσάρικο;» Ο κόσμος να μιλάει στη γλώσσα του κι εγώ «Ρε συ δεν καταλαβαίνω, τι λέει;».

 Νύχτωσε. 22:00 το βράδυ.  Άλλοι καινούργιοι. Το μαγαζί πάλι γεμάτο κόσμο και λάσπες. Άλλος με νοήματα, άλλος σε σπαστά Αγγλικά, άλλος στ’ Αραβικά κι άλλος με τα μάτια να ζητάει καφέ και ψωμί.

00.30 μετά τα μεσάνυχτα. Κλείνουμε φώτα. Βρέχει καταρρακτωδώς και φυσάει. Καθόμαστε κάτω απ’ το υπόστεγο. Ένα τσιγάρο και φεύγουμε. Μονολογώ. «Θέλω να πάω σπίτι μου, να κάνω μπάνιο, να φάω και να πέσω να κοιμηθώ».

Μία παρά και το τσιγάρο τέλειωσε. Η βροχή δυναμώνει. Φεύγω τρέχοντας στ’ αμάξι να μην βραχώ. Στον δρόμο περπατούν  οικογένειες  σκεπασμένες με κουβέρτες, σακίδια στην πλάτη και παιδιά στην αγκαλιά.

 

 

 

Άλλες απόψεις: Της Κατερίνας Σβύνου