Τα δέντρα μας

Τετ, 08/02/2023 - 09:54
Ο Γιάννης Παϊδούσης

Όπως οι τσοπάνηδες μπορεί να μην ξέρουν πόσα ζώα έχουν, ξέρουν όμως το κάθε ζώο με το όνομά του, έτσι κι εμείς οι Καμπούσοι ξέρουμε το κάθε δέντρο, όχι μόνο με την ποιότητα των καρπών που κάνει αλλά και με την ιστορία του.

Καμάρωνα τον παππού μου στις βόλτες μας στο περιβόλι. Τούτη η πορτοκαλιά, μου έλεγε, είναι θηλυκοπορτοκαλιά, τούτη δεν την πιάνει το κρύο, αυτή είναι μέρλιν, εγώ την μπόλιασα.

Τούτη η λεμονιά μας έσωσε πριν χρόνια, σε όλες είχαν χαλάσει τα λεμόνια από κρύο. Σε τούτη, που είναι κάτω από την ελιά, όλα τα λεμόνια της ήταν άθικτα.

Τούτο το δέντρο με το χοντρό δαχτυλίδι στην ένωση του ήμερου είναι κρητικιά νεραντζιά, αυτά που κάνουν ωραίο γλυκό. Εδώ βλέπεις την τρύπα στον κορμό, εγώ την άνοιξα για να φεύγει το νερό που μαζεύεται τον χειμώνα μέσα στην κουφάλα του κορμού και έτσι δεν θα προχωρά η σαπίλα, θα δεις και σε άλλα δέντρα τέτοιες τρύπες, μου έλεγε. Κάθε καλοκαίρι κάναμε τρύπες στα δέντρα με τρυπάνια και με σκαρπέλο.

Γυρίζω και εγώ αρκετά χρόνια στα περιβόλια. Έτσι, καθώς προχωρώ ανάμεσα στα δέντρα μου έρχονται στο μυαλό διάφορα.

Αυτό είναι το δέντρο που πρωτοκλάδεψα, εδώ από απροσεξία έφυγα με τη σκάλα καθώς έκοβα πορτοκάλια. Τούτο το κλαδί εγώ το έχω μπολιάσει γλυκοπορτοκαλιά και πολλά άλλα.

Τα δέντρα μας είναι κομμάτι από τη ζωή μας και με μεγάλη λύπη μας βλέπουμε να μαραζώνουν αφού δεν μπορούμε να τα φροντίσουμε, μια και δεν έχουμε κανένα έσοδο από αυτά.

 

Άλλες απόψεις: Του Γιάννη Παϊδούση